บทที่ 580 โห้หลีเฉิน คุณยังสบายดีอยู่ใช่ไหม

บทที่ 580 โห้หลีเฉิน คุณยังสบายดีอยู่ใช่ไหม

จากนั้น วินาทีต่อมา เสียงหัวเราะของเขากลับหยุดลงอย่างกะทันหัน

เขาสัมผัสได้ถึงแขนข้างนั้นที่ยังใช้การได้เพียงข้างเดียว มีความเจ็บปวดอย่างรุนแรงส่งออกมา

มีดปอกผลไม้ที่โห้หลีเฉินขว้างมา ไม่ได้ทิ่มแทงทะลุหัวใจของเขา แต่แทงทะลุ จากหลังมือของเขา ทำให้แผงควบคุมบนรถเข็นของเขาพังเสียหายทั้งหมด

ความเจ็บปวดที่ชัดเจนกระตุ้นโสตประสาทหยูซือห้าน

สายตาเขาเปล่งประกาย มองโห้หลีเฉินอย่างประหลาดใจ โห้หลีเฉินไม่ฆ่าเขา? ทำไมกัน?

ไม่นาน เขาก็รู้คำตอบ

เห็นเพียง กลุ่มคนที่ล้อมรอบอยู่ เตรียมจะเหนี่ยวไกปืน แต่นิ้วมือนั้น กลับยังไม่ได้ลดลง แต่ละคน ก็แข็งทื่อไปหมดแล้ว

บนหน้าผากของพวกเขา ในเวลาเดียวกัน ล้วนปรากฏรูเลือดขนาดเท่านิ้วมือหนึ่งรู

ทั้งหมดถูกยิงศีรษะแล้ว!

“ปัง……”

“ปัง……”

“ปัง……”

เสียงล้มตัวดังต่อเนื่องสองสามครั้ง ดังขึ้นมา

ศพที่นอนระเกะระกะบนพื้น ล้วนเป็นคนของเขา

หยูซือห้านตกตะลึง ภายในใจเย็นวาบ วินาทีนี้เขาตระหนักรู้อย่างแจ่มแจ้ง จบแล้ว

แผนการทั้งหมดของเขา เวลานี้ ล้วนจบสิ้นแล้ว

กำลังเสริมของโห้หลีเฉินมาแล้ว!

ส่วนเขา…..

หยูซือห้านมองมือที่ถูกแทงทะลุของตนเอง สายตาดุร้ายแดงฉานมองไปยังโห้หลีเฉิน พร้อมทั้งคำรามอย่างบ้าคลั่ง

“ทำไมแกไม่ฆ่าฉันซะเลย!”

แขนของโห้หลีเฉินพาดอยู่บนไหล่เย้นหว่าน ใบหน้าหล่อเหลาเย็นชา

“แกรู้ไหมว่าทำไมฉันต้องทำให้มือแกเสียด้วย?”

มุมปากเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยือก แต่ละคำ อาฆาตอย่างดูถูกดูแคลน “เพราะว่า แกไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะฆ่าตัวตาย”

หยูซือห้านเบิกตาโพลงทันที ตัวสั่นเทิ้มสีหน้าดุร้าย

จากนั้น เขาก็ตระหนักได้ถึงบางอย่าง ร่างที่อยู่บนรถเข็น ดิ้นทุรนทุรายขึ้นมาอย่างรุนแรง

เขาถลึงตามองโห้หลีเฉิน พร้อมทั้งตวาดใส่อย่างกราดเกรี้ยว “แกอยากทรมานฉันเหรอ! โห้หลีเฉิน แกอยากทรมานฉันใช่ไหม”

“เปล่าเลย”

โห้หลีเฉินส่ายหน้า รอยยิ้มที่มุมปาก เย้ยหยันอย่างยิ่ง “ฉันดูถูกเหยียดหยามแก”

ดูถูกเหยียดหยาม แม้แต่ศักดิ์ศรีที่จะตายก็ไม่ให้เขา

การให้เกียรติตนเองที่หยูซือห้านภาคภูมิใจที่สุด ตอนนี้เวลานี้ ราวกับถูกโห้หลีเฉินโยนไว้บนพื้น พยายามถูไถอย่างสุดชีวิต

ตรงหน้าเขามืดมิดไปหมด เกือบจะโกรธจนตาย

แผนการทั้งหมดล้มเหลวไม่เป็นท่า ไม่ใช่การโจมตีที่หนักหน่วงที่สุด การโจมตีที่หนักหน่วงที่สุดคือ ตกอยู่ในเงื้อมมือของโห้หลีเฉิน แม้แต่การขอตายก็ยังเป็นสิ่งที่หรูหราเกินไป

“โห้หลีเฉิน ฉันจะฆ่าแก”

หยูซือห้านดิ้นรนอย่างทุรนทุราย ใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดในร่างกาย เหมือนกับปลาที่ขาดน้ำตัวหนึ่ง กำลังดิ้นอย่างสุดชีวิต

ออกแรงมากเกินไป เพื่อที่จะพยุงตัวเขาให้ลุกขึ้นมา ไม่นานก็ล้มลงบริเวณใต้รถเข็น

สองขาของเขาคุกเข่าลงบนพื้น ขาข้างที่พิการนั่น มีความเจ็บแทบขาดใจพุ่งขึ้นมา เขาเจ็บจนเหงื่อเย็นๆ ไหลไม่หยุด ทั้งๆ ที่ อีกมือหนึ่ง ก็ยังถูกมีดแทงติดแหง็กอยู่กับที่พักแขนบนรถเข็น จนขยับเขยื้อนไม่ได้

ตอนนี้เขาคุกเข่าอยู่ที่พื้น มือก็ยังติดอยู่ท่านั้น ทรมานอย่างที่สุด

ด้านหน้า มีเสียงหัวเราะเยาะของโห้หลีเฉินดังมา “หยูซือห้าน ตอนนี้แกรู้จักคุกเข่าขอร้องฉันแล้วเหรอ”

หยูซือห้านโกรธจนเลือดขึ้นหน้า จนด้านหน้าหน้ามืดวิงเวียน

เขาคุกเข่าขอร้องโห้หลีเฉินที่ไหนกัน เขาก็แค่ ก็แค่….

หยูซือห้านมองท่าทางตนเองในตอนนี้ โกรธจนแทบจะทนไม่ไหว เอามีดมาแทงตัวเองให้ตายเดี๋ยวนี้เลย

ใต้เข่าของลูกผู้ชายมีทองคำไม่มีทางจะคุกเข่าให้ใครง่ายๆ ชีวิตนี้ เขายังไม่เคยคุกเข่าให้ใครมาก่อน

เย้นหว่านมองท่าทางน่าเวทนาของหยูซือห้าน ก้อนหินก้อนใหญ่ที่กดทับอยู่บนหัวใจในที่สุดก็ร่วงหล่นลงมาในที่สุด

นี่หมายความว่า เธอและโห้หลีเฉิน พ้นจากอันตรายแล้ว!

ในที่สุดพวกเขา ก็ปลอดภัยแล้ว!