ตอนที่ 582
บทที่ 582 ในที่สุดก็มาแล้ว
October 21, 2026
บทที่ 582 ในที่สุดก็มาแล้ว
“ฮ่าๆๆ เย้นหว่าน ถึงคุณจะรอดแล้วยังไง แต่การมองดูโห้หลีเฉินตาย ตลอดชีวิตนี้คุณก็ต้องอยู่ท่ามกลางความเจ็บปวดทรมานไปตลอดชีวิต!”
หยูซือห้านหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ความสุขของเขาคือการเพิ่มความเจ็บปวดให้กับเย้นหว่านอย่างเต็มที่
เขาเกลียดโห้หลีเฉินมาก ยิ่งเย้นหว่านยิ่งแล้วใหญ่
เขาไม่ได้ตายดี พวกเขาก็อย่าได้คิดจะไม่สนใจใครอยู่ดีมีความสุขเลย
คำพูดที่ร้ายกาจนั่นทำให้เย้นหว่านหัวใจหนักอึ้ง ดั่งก้อนหินก้อนใหญ่ที่ไม่สามารถเคลื่อนย้ายได้
ตัวของเธอสั่นเล็กน้อย สิ้นความอดกลั้น ทันใดนั้นก็เดินเข้าไปหาหยูซือห้าน ‘เพี๊ยะ!’ ตบหน้าเขาอย่างรุนแรง
ใบหน้าเขาถูกปิดด้วยผ้ากอซสีขาว ฝ่ามือที่ตบลงไปเป็นการฉีกบาดแผลทันทีจนเลือดกระจาย
เมื่อมองดูท่าทางเจ็บปวดของเขาที่เปลี่ยนไปมาก เย้นหว่านไม่ได้มีสีหน้าเห็นใจแต่อย่างใด พูดอย่างเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันว่า
“หุบปากเหม็นๆ ของคุณซะ!”
ถ้าไม่ใช่เพราะเมื่อครู่โห้หลีเฉินไม่ได้จัดการฆ่าหยูซือห้าน ตอนนี้เย้นหว่านก็ถึงขั้นคิดว่าจะปล่อยให้เขาตายไปเลยด้วยซ้ำ
คนคนนี้มีชีวิตอยู่ มันน่าขยะแขยงแถมยังทำให้อากาศเป็นพิษด้วย
หยูซือห้านเจ็บปวดที่ใบหน้ามาก น่ากลัวว่าทั้งชีวิตนี้ของเขา นี่จะเป็นตบที่เจ็บปวดที่สุด
และมันยิ่งเป็นการดูถูกศักดิ์ศรีของเขาด้วย
เขาสีหน้าโหดเหี้ยม “อั่ก” กระอักเลือดออกมา
พูดอย่างดุร้าย “ผมพูดความจริง คุณดูเลือดของโห้หลีเฉินสิ มันห้ามไม่ได้แล้ว”
หัวใจคับแน่นของเย้นหว่านสั่นอย่างรุนแรง มองไปที่โห้หลีเฉินโดยอัตโนมัติ และก็เห็นว่า ภายใต้การจัดการที่มีทักษะของเย้นโม่หลิน เลือดบนตัวเขายังคงไม่หยุดไหล
ผ้าก๊อซสีขาวย้อมสีแดงเป็นกองๆ
ราวกับว่าต้องการระบายเลือดออกทั้งหมดเพราะไม่อยากมีชีวิต
เย้นหว่านมองดูอย่างโกรธจัดจนเบ้าตาแทบแตก ลมหายใจแทบขาดช่วง แขนขาเย็นเฉียบ
“มีฉันอยู่ ถึงโห้หลีเฉินอยากตายก็ตายไม่ได้”
เสียงชายหนุ่มอวดดีหยิ่งผยองแต่กลับน่าฟังดังมาจากในระยะไม่ไกลมาก
เย้นหว่านดวงตาสั่นระริก เงยหน้ามองไปทันที และก็ต้องประหลาดใจเมื่อเห็นป่ายฉีในเชิ้ตสีขาวเดินมารวดเร็วดั่งดาวตก
เขาสะพายกล่องยามาด้วย เดินอย่างว่องไว สายลมพัดเส้นผมของเขาลู่ไปข้างหลัง
แต่ภาพนี้ในสายตาของเย้นหว่าน กลับเป็นครั้งที่หล่อที่สุดในชีวิต
เธอดวงตาแดงก่ำ สะอึกสะอื้นอย่างตื่นเต้น
ป่ายฉี ในที่สุดก็มาแล้ว!
ป่ายฉีเดินมาตรงหน้าเย้นหว่าน ฝ่ามือใหญ่ตกลงบนศีรษะเย้นหว่าน แล้วลงแรงลูบไปมา
“เสี่ยวหว่าน โชคดีที่เธอไม่เป็นไร”
ถอนหายใจราวกับโล่งใจมาจากก้นบึ้งของหัวใจ
แม้เขาจะอยู่บ้านตระกูลเย้น แต่ความสัมพันธ์ของเขากับเย้นโม่หลินนั้นสนิทสนมกันมากๆ หลังจากเย้นหว่านเกิดเรื่อง เขาจึงรู้ทันที
คิดว่าตอนที่เย้นหว่านตาย เขาต้องตกใจตายทันทีแน่ๆ
ยิ่งเห็นเย้นโม่หลินที่ดูเหมือนจะเป็นบ้าคลุ้มคลั่ง ปิดผนึกทะเล วางยาพิษฆ่าคน และสาบานว่าจะสูบมันให้แห้ง ซึ่งมันสุดแสนจะน่าหวาดผวา
เขาไม่กล้าแม้แต่จะคิดถึงอนาคตหลังจากเย้นหว่านตาย
รูปแบบของตระกูลเย้นจะยุ่งเหยิงขนาดไหน
เย้นหว่านตาแดงก่ำ ส่ายหน้าและพูดอย่างกระวนกระวายว่า
“ฉันไม่เป็นไรค่ะ คุณรีบไปดูโห้หลีเฉินเถอะ สถานการณ์เขาไม่ค่อยดีเลย”
หลังจากนิ่งไปครู่หนึ่ง เย้นหว่านก็จับมือป่ายฉีด้วยนิ้วที่สั่นเทา ดวงตากะพริบกระสับกระส่าย “คุณต้องช่วยชีวิตโห้หลีเฉินให้ได้นะคะ ป่ายฉี ฉันขอร้องคุณ...”
“เสี่ยวหว่าน!”
น้ำเสียงเนิบช้าของป่ายฉีขัดจังหวะคำพูดตอนท้ายของเย้นหว่าน
เขาพูดแต่ละคำอย่างมั่นคง “เชื่อฉัน เขาจะไม่มีทางเป็นอะไร”
ใครก็ตามที่เขาพยายามช่วย ยังไม่มีที่ต้องไปเจอยมบาล
เมื่อเห็นหน้าตาท่าทางสัญญาของป่ายฉี จิตใจที่ว้าวุ่นของเย้นหว่าน ดีร้ายก็ยังผ่อนคลายลงเล็กน้อย แต่เธอก็ไม่กล้าล่าช้าแม้แต่น้อย รีบดึงป่ายฉีไปตรงโห้หลีเฉิน