บทที่ 584 เธอเลือกเขาแล้วใชามั้ย

บทที่ 584 เธอเลือกเขาแล้วใช่มั้ย

เนื่องจากปฏิกิริยาตอบสนองของเย้นหว่าน บอดี้การ์ดจึงหยุดมือทันที ไม่กล้าเริ่มยิง

เย้นโม่หลินสายตาล้ำลึก มองหยูซือห้านด้วยความอันตรายสุดขั้ว

เจตนาร้ายเปื้อนรอยยิ้มหยูซือห้าน สายตาจับจ้องเย้นหว่านอย่างดุร้ายมาก

“กู้ซึงถูกผมขังไว้ที่หนึ่ง มีเพียงผมเท่านั้นที่รู้ เสี่ยวหว่าน คุณอยากให้ผมบอกคุณไหมล่ะ”

เย้นหว่านเดินไปตรงหน้าหยูซือห้าน ก้มหน้าลงมองเขา

ขมวดคิ้วถามว่า “อยู่ที่ไหน!”

หยูซือห้านยิ้มเยาะ “ปล่อยผมไป แล้วผมจะบอกคุณ”

ปล่อยเขาไปงั้นเหรอ

เป็นเรื่องยากที่หยูซือห้านจะยอมให้จับ ถ้าปล่อยเสือกลับขึ้นเขา จะต้องมีปัญหาไม่สิ้นสุดแน่นอน

และด้วยจิตใจที่ชั่วร้ายของเขา ต่อให้เขาจะถูกปล่อยตัวไป เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะบอกว่ากู้ซึงอยู่ที่ไหน ไม่แน่ว่ากลับไปเขาจะฆ่ากู้ซึงทันที

เย้นหว่านขมวดคิ้วแน่น จิตใจวิตกกังวลจนพูดไม่ออก

เย้นโม่หลินก้าวเดินไปยื่นมือออกตบไหล่เย้นหว่าน

พูดเสียงต่ำว่า “เสี่ยวหว่าน เรื่องนี้เธอไม่ต้องยุ่ง ให้ฉันจัดการเอง”

เย้นโม่หลินหยุดนิ่ง ระงับความโกรธที่ถูกหลอกลวงในใจ “ฉันจะพากู้ซึงกลับมาอย่างปลอดภัย”

หากเย้นโม่หลินลงมือ ต้องลงแรงนิดเดียวได้ผลลัพธ์เป็นสองเท่าแน่นอน

เย้นหว่านลังเลครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม

“ได้ค่ะ”

เห็นเย้นหว่านตกลงง่ายๆ หยูซือห้านก็สีหน้าเปลี่ยนไปมาก

สถานการณ์ปัจจุบันของเขา ในบรรดาคนพวกนี้ ที่สามารถจัดการได้ที่สุดก็คือเย้นหว่าน

ถ้าเย้นหว่านไม่สนใจ แล้วไปถึงมือเย้นโม่หลิน ต่อให้เขาจะมีกู้ซึงอยู่ในกำมือ โอกาสรอดก็น้อยมาก

“เย้นหว่าน ที่กู้ซึงตกอยู่ในมือของผมมันก็เป็นเพราะคุณ คุณไม่มีความรู้สึกผิดชอบชั่วดีเลยจริงๆ ไม่สนเขาเลยเหรอ คุณรู้ไหมที่เขาอยู่ในมือผม ตอนที่ผิวหนังปริแตกจากการถูกทรมาน ก็ยังกัดฟันไม่ยอมบอกเลยว่าคุณซ่อนตัวอยู่ที่ไหน”

เย้นหว่านตัวแข็งทื่อ

ในหัวอดไม่ได้ที่จะเกิดภาพร่างกายที่บาดเจ็บของกู้ซึง แต่เขากลับยังกัดฟันทน

เขาเป็นคนที่เนื้อหนังบอบบางและสูงค่า แต่เพราะเธอ...กลับต้องทนทุกข์ทรมานขนาดนั้น

เย้นหว่านกำมือแน่น หันหน้ามองหยูซือห้านอย่างจริงจัง

พูดคำต่อคำว่า “พี่ชายคะ ไม่ว่าจะหนทางไหน ต้องง้างปากของหยูซือห้านให้ได้ และช่วยกู้ซึงกลับมานะคะ”

หยูซือห้านสีหน้ายิ่งแย่ลง

เขาตะโกนโวยวาย “เย้นหว่าน ถ้าคุณไม่สนใจ ผมก็จะตาย และก็จะไม่บอกที่อยู่ของกู้ซึง!”

เธอต้องใส่ใจด้วยเหรอ

เช่นนั้นความตั้งใจของเขาต้องไม่ดีแน่!

หยูซือห้านยิ่งอยากให้เธอมา เย้นหว่านก็ยิ่งจะไม่ให้เขาสมปรารถนา

เธอมองลงไปยังหยูซือห้านแล้วพูดว่า “ฉันเชื่อในตัวพี่ชายของฉัน จะไม่ให้คุณตาย และจะทำให้คุณพูดได้แน่นอน”

น้ำเสียงของเธอมั่นคง

มั่นคงจนหยูซือห้านแทบบ้า

เย้นหว่านเป็นหนทางเดียวที่ทำให้เขาสามารถหลบหนีได้ในตอนนี้ แต่เย้นหว่านกลับตั้งใจปัดทิ้งไม่สนใจ มอบอำนาจเต็มให้เย้นโม่หลินแทน

ตกอยู่ในมือของเย้นโม่หลิน ไหนเลยเขาจะมีทางรอด

“เย้นหว่าน คุณเต็มใจมอบหมายให้เย้นโม่หลินจัดการเรื่องกู้ซึง ถ้าวันนี้ไม่รู้ที่อยู่แน่ชัด และคนที่ไม่รู้ความเป็นตายคือโห้หลีเฉินล่ะ คุณยังจะสามารถใจเย็นได้อยู่อีกไหม”

หยูซือห้านยิ้มเยาะ เสียงแหลมคมเฉียบ มันเหมือนกับการยืนตำหนิด้านศีลธรรมอย่างรุนแรง

“เพราะงั้น สุดท้ายแล้วคุณก็ไม่สนใจความเป็นตายของกู้ซึงจริงๆ เมื่อกู้ซึงตายไป กลางดึกหลับฝัน คุณจะไม่ฝันร้ายจริงเหรอ”

แต่ละคำเป็นการลงโทษ

เย้นหว่านตัวแข็งทื่อ สีหน้าซีดเล็กน้อย