บทที่ 641 ยอมให้เกลียด

บทที่ 641 ยอมให้เกลียด

น้ำเสียงสดใสทุ้มต่ำ มีความจริงใจและหนักแน่นอย่างเต็มเปี่ยม

แววตาของเย้นหว่านทอประกายเวลาจ้องมองมาที่โห้หลีเฉิน พลันมีความอบอุ่นไหลผ่านเข้าหัวใจ

เธอกุมมือโห้หลีเฉินเอาไว้แน่น แววตาจ้องมองพ่อแม่ของตนเองด้วยความมุ่งมั่น

พร้อมทั้งพูดอย่างจริงจัง “พ่อคะ แม่คะ ขอให้พวกท่านอนุญาตให้หนูกับโห้หลีเฉินอยู่ด้วยเถอะ ชั่วชีวิตของหนู ถ้าไม่ใช่เขาหนูก็ไม่แต่ง”

เมื่อเห็นท่าทางดื้อรั้นของเย้นหว่าน ไฟในอกของกงจืออวีปะทุขึ้นมาทันที

เธอพูดอย่างกราดเกรี้ยว “ถึงจะแต่งงานออกไปอยู่กับเขา ใช่ว่าพวกแกจะได้อยู่ด้วยกันไปทั้งชีวิต”

สายตาที่กงจืออวีแอบมองโห้หลีเฉินนั้นช่างคมกริบเหลือเกิน “แม้ว่าอาการป่วยของแก ป่ายฉีบอกว่ามีวิธีรักษาก็ตาม แต่ว่าตัวยาวิเศษสามชนิด อย่าพูดถึงสามปีเลย สามสิบปีก็ยังหาได้ไม่ครบเลย”

“ถ้าหายาไม่ได้ แกเกิดตายไป แล้วเย้นหว่านก็เป็นแม่หม้ายแห้งเหี่ยวเฉาตายนะสิ?”

แววตาของโห้หลีเฉินเคร่งขรึม พลางเม้มริมฝีปากเข้าหากัน น้ำเสียงหนักแน่น

“ฉันหายาเจอแน่ ฉันจะรับผิดชอบเย้นหว่านไปทั้งชีวิตเอง”

ถ้าเขาตาย มันก็คือผิดคำพูด

เขาไม่มีทางผิดคำพูดที่ให้ไว้กับเย้นหว่านแน่นอน

“เหอะ แกมั่นใจซะขนาดนี้ งั้นแกก็ไปหายามาให้ได้ รักษาให้หายขาด แล้วค่อยมาขอเย้นหว่านใหม่ให้ไปอยู่ด้วยกันกับแก”

ยามันหายาก มีความเป็นไปได้ว่าต้องเวลาสามปี

เย้นหว่านต้องมานั่งรออยู่บ้านอย่างโดดเดี่ยว ด้วยความรู้สึกหวาดหวั่นเพื่อรอคอยโห้หลีเฉินงั้นเหรอ?

เธอทำไม่ได้!

เย้นหว่านส่ายหน้าทันที จากนั้นก็ตอบกงจืออวีทันควัน “แม่ ตอนนี้โห้หลีเฉินต้องการหนู หนูจะไปหายาเป็นเพื่อนกับเขา ร่วมหัวจมท้ายไปด้วยกัน”

“เสี่ยวหว่าน เวลาสามปีมันยาวนานเกินไป! ถ้าแกไปอยู่กับเขา แล้วสุดท้ายเขาหายาไม่ได้ งั้นแกก็จะพลาดช่วงเวลาวัยรุ่นอันงดงามไป เพราะว่าเขาเป็นคนทำลายทั้งชีวิตของแก!”

กงจืออวีพูดยาวเหยียดที่ออกมาจากใจ เพื่อที่ต้องการให้เย้นหว่านเลิกกับโห้หลีเฉินอย่างหมดความอดทน

เธอเลี้ยงลูกสาวที่รักที่สุดมากับมือ ไม่มีทางที่จะให้ไปทุกข์ทรมานอยู่กับชายหนุ่มคนหนึ่ง

เย้นหว่านเข้าใจหัวอกของกงจืออวีดี แต่เธอก็เข้าใจตนเองดีว่ายังคงยืนกรานที่จะอยู่กับโห้หลีเฉิน

“แม่ ชีวิตของหนูโห้หลีเฉินเป็นคนช่วยชีวิตออกมา ชีวิตของหนูเป็นของเขา”

หนูรู้เรื่องโรคทางกรรมพันธุ์ของตระกูลหยูดี การที่ไม่มีหนู โห้หลีเฉินก็จะตาย ดังนั้น ไม่ว่าจะในแง่ไหนทางตรงหรือทางอ้อม หนูก็ต้องอยู่กับเขา

เพราะความรัก ก็จำเป็นต้องเข้ามาสะสาง

ต่อไปเธออยากจะมีลูกให้เขา เพื่อช่วยชีวิตเขาไว้

สีหน้าของกงจืออวีเคร่งขรึมหนักกว่าเดิมลงไปอีก พร้อมทั้งพูดว่า “โรคนี้ ลูกสาวคนอื่นที่อยู่ในเครือญาติของตระกูลเย้นก็ได้แล้ว”

“โห้หลีเฉิน ฉันสามารถหาเด็กสาวในตระกูลเย้นที่หน้าตาสะสวยคนหนึ่งให้แกเพื่อแต่งกับแกได้ทันที แล้วทำไมแกถึงไม่ยอมปล่อยเย้นหว่านสักที?”

แววตาของกงจืออวีจ้องมองโห้หลีเฉินอย่างเฉียบขาด นัยน์ตาเหมือนกับใบมีด ที่มันสามารถบาดลำตัวของโห้หลีเฉิน

แม้ว่าเธอรู้ดีว่าช่วงนี้โห้หลีเฉินกับเย้นหว่านผ่านเรื่องราวต่างๆ กันมาก็ตาม แต่โห้หลีเฉินก็หลอกลวงกันมาตั้งแต่แรกแล้ว แถมยังมีเรื่องที่เขาปลอมตัวเป็นกู้ซึงอีก บวกกับสภาพของเขาในเวลานี้ก็ไม่สามารถรับประกันได้ 100 เปอร์เซ็นต์ว่าจะมีชีวิตรอดต่อไปได้หรือเปล่า ถึงอย่างไรกงจืออวีก็ไม่วางใจที่จะยกเย้นหว่านให้กับเขา

ตอนนี้การที่เย้นหว่านมาอยู่กับเขา แถมต้องออกไปหายาที่แสนลำบาก ทั้งหมดนั่นมันคือเป็นการร่วมชะตากรรมทุกข์ทรมานไปกับเขาอีก

โห้หลีเฉินจ้องมองสายตาที่เฉียบคมของกงจืออวี ด้วยสายตาที่มุ่งมั่น

เขาพูดตอบกลับไป “ถ้าไม่ใช่เย้นหว่าน ฉันยอมตาย”

หัวใจของเย้นหว่านสั่นเทาอย่างแรง พร้อมทั้งจ้องมองด้านข้างใบหน้าหล่อเหลาของโห้หลีเฉินด้วยแววตาทอประกาย

เธอทั้งโชคดีและหวาดกลัวมาก ดีที่ว่าเธอเป็นลูกสาวของตระกูลเย้น ที่สามารถช่วยเหลืออาการป่วยของเขาได้

ไม่งั้น ....

กงจืออวีขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างหนักแน่น เมื่อเห็นอากัปกิริยาที่เย้นหว่านแสดงออกมาก็รู้ทันที ยิ่งพูดชักแม่น้ำทั้งห้ามายังไงก็ไม่ทางเปลี่ยนแปลงการตัดสินใจของเย้นหว่านได้

ทว่าการตัดสินใจของเธอ ก็ไม่มีวันเปลี่ยนแปลงไป

“เรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องพูดอีกแล้ว ฉันไม่เห็นด้วยหรอก เรื่องไปหายา แกไปเอง เสี่ยวหว่านไม่มีทางไปจากที่นี่ได้!”

เมื่อสิ้นเสียงคำพูดอันเด็ดขาดแล้ว กงจืออวีก็ตีหน้านิ่ง พลางหันตัวเดินจากไป