บทที่ 646 ความเหินห่าง

บทที่ 646 ความเหินห่าง

มุมปากของโห้หลีเฉินปรากฏรอยยิ้มอันชัดเจน สายตาไม่ได้จับจ้องอยู่ที่ตัวของเย้นโน่อยู่นาน พลางยื่นมือออกไปรับแก้วไวน์ทันที

เดิมทีการยื่นมือออกไปหยิบแก้วไวน์นั้นไม่ต้องมีการสัมผัสกันแต่อย่างใด แต่เย้นโน่จงใจพลิกมือไปด้านข้าง ก็เลยชนเข้ากับนิ้วของโห้หลีเฉิน

เธอเงยหน้าจ้องมองโห้หลีเฉิน แววตาทอประกายราวกับคลื่นดอกไม้

ช่างทำให้จิตใจคนเราหวั่นไหวตามเหลือเกิน

สีหน้าของโห้หลีเฉิน กลับเคร่งขรึมดิ่งลงทันที นัยน์ตาฉายประกายความขยะแขยงออกมาอย่างเห็นได้ชัด

เขาแทบไม่มีการลังเลแต่อย่างใด พร้อมทั้งดึงมือกลับทันที

อาการขยะแขยงที่แสดงออกมานั้น ไม่มีการเก็บงำไว้แม้แต่น้อย

รอยยิ้มที่ประดับอยู่บนใบหน้าของเย้นโน่ ค้างเติ่งทันที

เธอมั่นใจว่าตนเองเป็นคนสวยมาตลอด เพราะไม่เคยมีชายใดที่เห็นเธอแล้วจะกลอกตาใส่ โดยทั่วไปจะอดจะไม่ไหวจนอยากจะกระโจนใส่เธอด้วยซ้ำ

ตั้งแต่เธอเกิดมาจนถึงตอนนี้ ยังไม่เคยประสบพบเจอกับเรื่องแบบนี้มาก่อนเลย

เธอแปลกใจ พร้อมทั้งยิ่งอับอายขายหน้าเหลือเกิน

มือที่ถือแก้วไวน์อยู่นั้น ก็ค้างเติ่งอยู่ในอากาศอยู่อย่างนั้น ส่วนใบหน้าที่งดงามนั้นซีดเผือดน่าสงสาร

กงจืออวีเห็นเหตุการณ์เป็นไปตามนั้น ก็ไม่ได้ประหลาดใจไปสักเท่าไหร่ ซึ่งมันก็ยังอยู่ในสิ่งที่คาดการณ์ไว้

แม้ว่าเย้นโน่จะสวยงามมากขึ้น อาศัยความมุ่งมั่นของโห้หลีเฉิน แม้ว่าจะหวั่นไหวก็ตาม ก็จะไม่มีการแสดงออกมาต่อหน้าเธอเป็นอันขาด

แม้ว่าตอนนี้จะมองออกว่า ความสวยของเย้นโน่ไม่มีผลลัพธ์อะไรกับโห้หลีเฉินเลย

กงจืออวีฉีกยิ้ม ใบหน้าแสดงท่าทีอ่อนโยน

จากนั้นก็ยิ้มและพูดออกมา “ลืมแนะนำไป คนนี้เป็นพี่สาวที่เป็นลูกพี่ลูกน้องกับเสี่ยวหว่านเย้นโน่ และก็เป็นลูกหลานของตระกูลเย้น เธอเป็นคนจิตใจกตัญญู มาดูแลฉันที่นี่ เลยช่วยยกไวน์มาเสิร์ฟ”

แต่ไม่ค่อยถนัดเรื่องพวกนี้ เลยเก้ ๆ กังๆ ไปมาก ทำไม่ได้ดีนายก็อย่าใส่ใจเลยนะ

ภายนอก เพื่อเป็นการแก้ตัวให้เย้นโน่น้ำขุ่นๆ ความจริงแล้ว เพื่อเป็นการบอกใบ้โห้หลีเฉินทราบถึงสถานะของเย้นโน่

ลูกหลานในตระกูลเย้น และในเวลาเดียวการยังมีสายเลือดที่สามารถแก้ไขโรคของตระกูลหยูได้

โห้หลีเฉินเลือกเธอ ก็จะสามารถรักษาโรคได้

สีหน้าของโห้หลีเฉินกลับมาเป็นปกติตามเดิม จากนั้นก็เม้มริมฝีปากแล้วพยักหน้าให้ “ที่แท้ก็เป็นพี่สาวนี่เอง ต่อไปต้องช่วยชี้แนะด้วย”

คำว่าพี่สาว พลันแยกความสัมพันธ์ของทั้งสองคนให้ห่างกันทันที

ใบหน้าของเย้นโน่ซีดเผือดหนักกว่าเก่าลงไปอีก

นี่มันไม่ใช่ว่าเธอดันพังราบเป็นหน้ากลองไปซะแล้ว เพิ่งจะลงมือแท้ แพ้ไม่เป็นท่าไปแล้วซะนี่

แต่ดีที่ว่าก่อนหน้านี้กงจืออวีได้ฉีดยาป้องกันให้เธอไว้ก่อนแล้ว การรับสภาพในใจของเธอนั้นก็ยังไม่ได้ปิดผนึกแน่นหนาแต่อย่างใด

เย้นโน่ปรับสภาพอารมณ์ที่อยู่ในใจของตนเอง พร้อมทั้งพูดและยิ้มให้อย่างอบอุ่น

“ฉันว่าฉันว่าจะอายุน้อยกว่าคุณอยู่เล็กน้อย เช่นนั้นคุณก็เรียกฉันว่าเย้นโน่ก็พอแล้วค่ะ หรือว่า จะเรียกว่าเสี่ยวโน่ก็ได้นะ”

โห้หลีเฉินเม้มริมฝีปากเอาไว้ แต่ปิดปากไม่ยอมพูดยอมจา

เพื่อรักษามารยาทเอาไว้ แต่เพื่อเป็นการไม่ไว้หน้าให้เย้นโน่มากนัก

ท่ามกลางความเงียบสงบ จนบรรยากาศมันเปลี่ยนไปจนเริ่มประดักประเดิดเล็กน้อย

สีหน้าของเย้นโน่ยิ่งดูไม่ได้มากกว่าเดิมเสียอีก

ทว่าในใจนั้น กลับมีกองไฟที่ไม่ประสงค์ดีเริ่มปะทุขึ้น ในโลกใบนี้ ไม่มีผู้ชายคนไหนที่เธอไม่สามารถจัดการได้

เธอกัดฟันทนเอาไว้ จากนั้นก็เดินมาหาโห้หลีเฉินให้ใกล้อีกนิด เพื่อจะได้เอาแก้วไวน์ยื่นให้ตรงด้านหน้าของโห้หลีเฉิน

“นี่คือไวน์ที่ฉันปรับรสชาติเองเลย คุณลองชิมรสชาติดูว่าเป็นอย่างไรบ้าง”

โห้หลีเฉินกวาดตามองแก้วไวน์อยู่แวบหนึ่ง นิ้วมือที่ทาเล็บสีแดงสด กำลังถือแก้วไวน์อยู่

แววตาของเขาหม่นลงเล็กน้อย พร้อมทั้งน้ำเสียงไม่แยแส “วางไว้เถอะ”

เย้นโน่ยังคิดจะเขยิบเข้าหา พลันตัวแข็งทื่อทันที

บริเวณด้านหน้าเหมือนกับกำแพงกระจกใสแจ๋วที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้าเธอ ทั้งเย็นเฉียบทั้งเยือกเย็น จนทำให้เธอไม่กล้าเอาใบหน้าไปใกล้ชิดแม้สักนิดเดียว

ผู้ชายคนนี้ มองดูแล้วช่างเป็นคนอบอุ่นสง่าผ่าเผย ความจริงแล้วเป็นภูเขาน้ำแข็งที่ช่างอันตราย

มีดคมในฝักดีๆ นี่เอง

กงจืออวีแอบมองเย้นโน่อาการเหมือนปลาบู่ชนสันเขื่อน แววตาขรึมลงเล็กน้อย