บทที่​658 ผม​ไปที่ไหน จะพาคุณ​ไป​ด้วย

บทที่​658 ผมไปที่ไหน จะพาคุณไปด้วย

โห้หลี​เฉิน​มองไปที่เย้นหว่านด้วยความงุนงง ดวงตาของเขากะพริบปริบๆ

เขารู้แค่ว่าการอยู่กับเย้นหว่านสามารถยับยั้งความเจ็บป่วยในร่างกายของเขาได้ แต่เขาไม่รู้ว่าเมื่อพวกเขากลับมารวมตัวกันอีกครั้งทั้งสองจะผูกติดกันอย่างแน่นหนาได้แบบนี้

นี่ไม่ยุติธรรมกับเธอมาก

รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอ ทำให้หัวใจของเขาอ่อนยวบและสับสน

เขาทนไม่ได้ แต่ก็หาข้ออ้างปฏิเสธเธอไม่ได้อีกแล้ว

โห้หลี​เฉิน​มองไปที่เย้นหว่าน พร้อมกับยิ้มอย่างอ่อนโยน

“ผมจะพาคุณไปทุกที่ ที่ผมจะไป”

จากนี้ไปจะไม่แยกห่างกันอีก

หลังจากได้ฟังคำพูดเหล่านี้จากโห้หลี​เฉิน​ เย้นหว่านรู้ว่าโห้หลี​เฉิน​จะไม่มีวันทิ้งเธอไป เพื่อค้นหายาอีก

หินก้อนใหญ่ที่ทับอยู่บนหัวใจของเธอ ก็ถูกวางลงแล้ว

เมื่อมองไปที่การแสดงออกที่ผ่อนคลายบนใบหน้าของเย้นหว่าน หัวใจของกงจืออวีรู้สึกเป็นห่วงมาก แต่ก็ทำอะไรไม่ถูก

สถานการณ์ปัจจุบันเป็นความผิดของเธอทั้งหมด ตอนนี้เธอไม่มีทางเลือกอื่น

เพียงแต่เธอรู้สึกเสียใจแทนเย้นหว่าน

ดวงตาของกงจืออวีวูบไหว ริมฝีปากของเธอสั่นเทา และใช้เวลาสักพักก่อนที่เธอจะส่งเสียง

“เสี่ยวหว่าน”

เมื่อได้ยินเสียงของกงจืออวี เย้นหว่านก็นิ่งชะงัก​ไปชั่วขณะ และตกตะลึงไปสองวินาที ก่อนที่จะหันหน้าไปมองที่เธอ

เธอเม้มริมฝีปากไม่ตอบ

แววตาของเธอแปลกไปเล็กน้อย

เมื่อเห็นการปรากฏตัวของเย้นหว่าน กงจืออวีรู้สึกปวดใจมาก ราวกับว่าเธอถูกเข็มพันๆเล่มทิ่มแทง นี่คือสิ่งที่เธอคาดไว้ล่วงหน้าเย้นหว่านโกรธ​เธออยู่จริงๆด้วย

แต่เมื่อต้องเผชิญกับความไม่พอใจในสายตาของลูกสาว เธอก็รู้ว่ามันปวดใจยิ่งกว่าที่คิด

ใบหน้าของกงจืออวีเปลี่ยนเป็นซีดเผือด​ เธอสามารถระงับอารมณ์ได้ และมองไปที่เย้นหว่านด้วยสีหน้าจริงจัง

ก่อนจะ​พูด​ว่า“แม่จะถามลูกอีกครั้ง ลูกแน่ใจว่าลูกคิดดีแล้วใช่ไหม​ ลูกอยากไปกับโห้หลี​เฉินจริงๆ​ใช่ไหม”

หลังจากหยุดไปสักพัก เธอรีบพูดต่อ “บนถนนสายนี้ มันมีทั้งอันตรายจากธรรมชาติที่แสนน่ากลัวน่ากลัวมาก และประเทศเล็ก ๆ ลูกไปด้วยอาจจะถูกการจู่โจม​จากศัตรูที่อยู่ทุกหนทุกแห่ง

ลูกเป็นแค่ผู้หญิงตัวเล็ก​ๆ ป้องกันตัวเองไม่ได้ ถ้าลูกไม่ระวังลูกอาจตายที่นั่นได้ ถึงอย่างนั้นลูกก็ยังอยากไปอย่างนั้น​เหรอ​ “

ความอันตรายทั้งหมด ถูกตั้งอยู่ตรงหน้า

คนส่วนใหญ่เมื่อรู้ถึงอันตรายเหล่านี้จะยอมถอยกลับ​

แต่เย้นหว่านยังคงมั่นคงต่อความคิดเดิม ไม่มีการเปลี่ยนแปลง แต่ลังเลใจอยู่เล็กน้อย​

เธอยังคงยืนยันคำเดิมอย่างหนักแน่น“ ไปค่ะ”

ความหวังสุดท้ายในดวงตาของกงจืออวี ดับลงทันที

เธอเหมือนจะหมดแรงสูญเสียพลังงานไปหมด เธอถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้

“ไปเถอะ ไปเถอะ”

ก่อนจะมองไปที่เย้นหว่านด้วยสายตาที่เป็นห่วง เธอเอ่ย​พูด​ “แม่ขอแค่อย่างเดียว ขอให้ลูกกลับมาอย่างปลอดภัย”

เธอไม่สามารถควบคุมเรื่องราวได้แล้ว

เย้นหว่านรู้สึกปวดใจขึ้นมากะทันหัน พอได้เห็นท่าทางเสียใจของกงจืออวี ทำให้ความขุ่นเคืองในใจของเธอก่อนหน้านี้​หายไปทันที

ความจริงเธอรู้ว่าทุกสิ่งที่กงจืออวีทำ ก็เพื่อเธอ ไม่อยากให้เธอเสี่ยงอันตราย​

เพียงแต่การกระทำของกงจืออวี มันยากที่จะยอมรับจริงๆ

สำหรับเธอแล้ว เย้นหว่านเป็นสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตของเธอ คนอื่นก็ไม่สำคัญอะไรทั้งนั้น

รวมถึงโห้หลี​เฉิน​ด้วย

อย่างไรก็ตามโห้หลี​เฉิน​ก็เป็นรักเดียวของเย้นหว่าน ถ้าเธอมันทำให้โห้หลี​เฉิน​เจ็บ ก็หมายถึงทำร้ายหัวใจของเย้นหว่านด้วย

อารมณ์แบบนี้มันขัดแย้งกันจริงๆ​ จะบอกเธอแค้น แต่เธอก็เข้าใจ จะบอกว่าไม่แค้น มันผ่านปมในใจไปไม่ได้