บทที่​707 ไปกินดีหมีมาจากไหน ถึงได้กล้าขอโห้หลี​เฉิน​แต่งงาน

“พวกเราแบบนี้ดีแล้ว คุณดูสิ ว่ามีกี่คนที่กำลังอิจฉาคุณอยู่ คุณจะกลายเป็นผู้หญิงที่มีความสุขที่สุดในประเทศ”

เซอร์ยุนซีพูดกระซิบเบาๆ แทนที่จะปล่อยมือเธอออก เขากลับยื่นมือใหญ่ของเขาไปจับมือเล็กเย้นหว่านที่เขาหนีบไว้

การควงแขนถือเป็นมารยาท แต่การจับมือถือมันเป็นการกระทําที่สนิทสนมกันมากเกินไปแล้ว

รอบด้านเกิดเสียงอุทานไปทั่วทั้งงาน

บรรดาผู้หญิงและผู้ชายต่างส่งเสียงอุทานด้วยความตกตะลึง แล้วพากันมองไปที่แฟนสาวของท่านดยุกอย่างประเมิน

ไม่คุ้นหน้า แต่เป็นผู้หญิงที่สวยมาก

ใบหน้างดงาม บุคลิกโดดเด่น คู่ควรกับท่านดยุกของพวกเขามาก

ดูเหมือนว่า ราชวงศ์กำลังจะมีงานแห่งความสุขจัดขึ้นในเร็ว ๆ นี้ซะแล้ว

พอถูกจับมือ เย้นหว่านรู้สึกอึดอัดจนตัวสั่นไปหมด

เธอกำลังจะสะบัดมือออก แต่เธอสัมผัสได้ถึงสายตาที่เฉียบคมและอันตรายกำลังมองมาที่เธอ

เธอเงยหน้าขึ้นโดยสัญชาตญาณ จึงพบเข้ากับสายตาของโห้หลีเฉินที่มองมาจากระยะไกล

เธอนิ่งชะงักไปทันที

ใบหน้าของโห้หลีเฉินบึ้งตึงและน่ากลัว เหมือนมีควันสีดำที่ไต่ขึ้นมาจากนรกก็ห่อหุ้มทั่วร่างกายของเขา ดูแล้วน่ากลัวมาก

เย้นหว่านกลืนน้ำลายอึกใหญ่ หัวใจของเธอบีบเกร็งแน่นขึ้น

เธออยากจะอธิบาย ว่ามันไม่ใช่อย่างที่เขาเห็น

แต่ว่า เธอยังไม่ทันได้พูดอะไรกับเขา แสงไฟรอบ ๆตัวก็มืดลง แล้วฟลอร์เต้นรำก็สว่างขึ้นมา

เสียงเพลงสบาย ๆ และโรแมนติก ดังขึ้นมาในห้องโถง

เซอร์ยุนซีพูดด้วยรอยยิ้ม “เสี่ยวหว่าน เพลงนี้เหมาะกับพวกเรามากเลยว่าไหมครับ”

หลังจากพูดเสร็จ เขาสนใจเลยว่าเย้นหว่านจะยินยอมหรือปฏิเสธ แล้วดึงเย้นหว่านเดินไปที่ฟลอร์เต้นรำทันที

ความแข็งแกร่งของผู้ชายนั้นผู้หญิงเราสู้ไม่ได้อยู่แล้ว เย้นหว่านจึงถูกจับให้อยู่ในท่าเต้นรำจนแทบไม่สามารถต่อต้านได้

เธอรู้สึกรำคาญมาก “คุณปล่อยเดี๋ยวนี้เลยนะ ฉันไม่เต้น”

“คนตั้งเยอะแยะกำลังมองอยู่ เด็กดี ให้ความร่วมมือกันหน่อย”

เซอร์ยุนซีโอบเอวเย้นหว่านไว้ แล้วขยับไปตามท่าเต้น เย้นหว่านไม่ขยับเขยื้อน เขาเกือบจะอุ้มเธอไว้ครึ่งตัว แล้วบังคับให้เธอขยับตาม

เย้นหว่านตัวสั่น แทบอยากจะบ้าตาย

เธอแทบจะรู้สึกได้ ว่าในความเงามืดสลัวที่ไม่ไกลออกไป มีสายตาอันตรายที่เฉียบคมเหมือนจะสับเย้นหว่านออกเป็นชิ้นๆกำลังมองเธออยู่

ตายแน่ๆ

ถ้าเธอบอกว่าเธอไม่สมัครใจ โห้หลีเฉินจะเชื่อไหม

เย้นหว่านอยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา เธออยากจะเอาศีรษะชนเต้าหู้ตาย เธอมานึกเสียใจทีหลังว่าทำไมวันนี้เธอต้องไปรออยู่ที่ประตู ถึงต้องดวงซวยมาเจอกับเจอกับเจ้าบ้ายุนซีคนนี้ด้วย

ความกดอากาศรอบ ๆตัวโห้หลีเฉินไม่สามารถอธิบายได้ว่าจะต่ำมากแค่ไหน แต่ลมเย็นยะเยือกที่แหลมคมเหมือนกับมีดที่สามารถฆ่าคนได้

ซาอินติมองไปทางเขาด้วยความหวาดกลัวและสับสนเล็กน้อย

เมื่อตะกี้ยังดีอยู่เลย ทำไมจู่ๆ โห้หลีเฉินถึงโกรธขนาดนี้

หรือจะเป็นเพราะท่านดยุกหรือเปล่า

ก่อนที่เธอจะเข้าใจ ในขณะนี้เอง จู่ๆมือของเธอก็ถูกชายหนุ่มคว้ามาจับไว้ แล้วพาเธอไปยังทิศทางของฟลอร์เต้นรำ

การกระทำของชายคนนั้นหยาบคาย ไม่อ่อนโยนเลยแม้แต่น้อย แต่สายตาของซาอินติกลับตกใจเป็นอย่างมาก

เพราะคนที่จับมือเธอไว้คือโห้หลีเฉิน ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา เธอไม่ได้แม้แต่สัมผัสแขนเสื้อของโห้หลีเฉินเลยด้วยซ้ำ

แต่ตอนนี้พวกเธอกลับจับมือกันเลยเหรอ

ความสุขมาเร็วมากเกินไป จนเธอสับสนงุนงงไปหมด

โห้หลีเฉินเดินไปที่ฟลอร์เต้นรำด้วยใบหน้าบึ้งตึง ระหว่างทางเจอเวนเดลล์จึงเอ่ยสั่งอย่างเย็นชาว่า “เปลี่ยนเป็นดนตรีร็อค”

เวนเดลล์ตกใจกับเสียงสั่งที่ดุดันจนแก้วของเขาเกือบหล่นลงพื้น

เมื่อมองไปทางโห้หลีเฉินที่ทำหน้าเหมือนฆาตกรเดินผ่านหน้าไป หัวใจของเขาก็หดเกร็ง นี่คุณชายท่านนี้จะเข้าไปเต้นรำหรือฆ่าคนกันแน่

โห้หลีเฉินดึงซาอินติเดินตรงขึ้นไปบนฟลอร์เต้นรำ พอเดินไปใกล้ตรงไปที่เย้นหว่านกับเซอร์ยุนซี เขาถึงได้โค้งตัวในท่วงท่ามาตรฐานในการเต้นรำไปทางซาอินติ

ซาอินติดีใจจนแทบจะบ้า