บทที่ 737 งดงาม ความรักของพี่ชายและน้องสาว

เธอหันไปมองที่ตัวการก่อเรื่องอย่างหงุดหงิด วินาทีต่อมา ดวงตาเบิกโพลงอย่างตกตะลึง

ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง “ทำไม ทำไมถึงเป็นเธอ”

คนที่มาก็คือเย้นหว่าน

เธอนั่งลงไปบนราวจับเก้าอี้ของโห้หลีเฉินอย่างเป็นธรรมชาติ ร่างกายโน้มเอียงพิงกับไหล่ของโห้หลีเฉิน บนใบหน้าเรียวเล็กเผยรอยยิ้มที่ไร้เดียงสาออกมา

“ฉันมาหาพี่ชายของฉันน่ะ ทำไมล่ะ มีปัญหาอะไรหรือเปล่า”

โห้หลีเฉินเปิดรับการกระทำของหญิงสาวที่เข้าใกล้ร่างกายของตัวเองอย่างสบายใจเป็นอย่างมาก

เสียงที่กำลังกดแป้นพิมพ์หยุดลง ดวงตาเขาจ้องมองเย้นหว่านอย่างแผ่วเบา

มีความสงสัยและสำรวจ ความอดทนก็มีไม่สิ้นสุดเช่นกัน

ผู้ชายคนอื่น ๆ ในสำนักงาน เห็นฉากนี้ แต่ละคนตกตะลึงจนขากรรไกรใกล้จะตกลงถึงบนพื้น

พวกเขาตาบอดกันแล้วหรือไง

ใครก็ได้มาบอกพวกเขาทีว่าฉากที่อยู่ตรงหน้ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

ผู้หญิงที่จู่ ๆ ก็โผล่ออกมาคนนี้เป็นใครกัน คาดไม่ถึงว่าจะกล้าแย่งอาหารที่อยู่ในตะเกียบขององค์หญิงมากิน และ และยังเข้าใกล้ร่างกายของโห้หลีเฉินอย่างสนิทกันขนาดนี้

รู้ไหมว่า โห้หลีเฉินเกลียดผู้หญิงที่เข้ามาใกล้ แม้แต่องค์หญิงเองก็ยังไม่กล้าแตะต้องแขนเสื้อของเขาอย่างง่าย ๆ

แต่ผู้หญิงคนนี้กลับพิงโห้หลีเฉินเหมือนกับพิงเสา แถมคาดไม่ถึงว่าโห้หลีเฉินจะมีสีหน้าเรียบเฉย ไม่มีความคิดที่จะอยากนำเธอออกไปเลยสักนิด

นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่

ความตกตะลึงภายในใจของซาอินติรุนแรงกว่าตอนที่เย้นหว่านแย่งอาหารของเธอไปกินมาก

เห็นได้ชัดว่าเธอเตรียมตัวมาอย่างถี่ถ้วน ต้องเป็นก่อนที่โห้หลีเฉินกลับมา ทำให้เย้นหว่านตายอย่างไม่สงบ แต่ทำไม เห็นได้ชัดว่าเย้นหว่านควรจะตายไปแล้ว แต่ตอนนี้กลับปรากฏตัวอย่างสมบูรณ์แบบที่นี่

บางอย่างในนี้ ผิดพลาดตรงไหนกัน

แต่ไหนแต่ไรเย้นหว่านไม่ค่อยออกมาข้างนอก ทำไมจู่ ๆ ถึงได้มาที่วัง มาที่นี่

หรือว่าแผนของเธอทั้งหมดจะถูกเย้นหว่านพบเข้าและมองออกทั้งหมด ดังนั้นเย้นหว่านถึงมาหาโห้หลีเฉินที่นี่เพื่อมาฟ้องใช่ไหม

เมื่อซาอินตินึกถึงตรงนี้ สีหน้าก็หม่นลง ดวงตาเปลี่ยนเป็นเฉียบแหลมและอันตรายมาก ๆ ทันที

เย้นหว่านสัมผัสได้ถึงสายตาของเธอในครั้งแรกว่าต้องการฆ่า

ในใจของเธอเย็นยะเยือก แต่บนใบหน้ากลับเผยรอยยิ้มกว้าง ดวงตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังมองไปที่กล่องอาหารที่อยู่บนโต๊ะ

ใบหน้าเผยถึงความอยากกิน “เนื้อวัวเมื่อกี้รสชาติอร่อยมากเลย คืออันนี้ใช่ไหม ตอนสายฉันออกมายังไม่ได้กินอาหารกลางวันเลย ตอนนี้หิวจะแย่อยู่แล้ว อันนี้ให้ฉันกินได้ไหม”

ตอนสายออกมางั้นเหรอ

ซาอินติจับใจความสำคัญในคำพูดของเย้นหว่านอย่างกระตือรือร้น

เธอได้วางยาพิษในช่วงอาหารกลางวัน นี่ก็หมายความว่า เย้นหว่านยังไม่ได้กินอาหารกลางวันจากในบ้านงั้นเหรอ

ดังนั้นเธอเลยหลบเคราะห์ร้ายได้โดยบังเอิญ

เป็นแบบนี้นี่เอง

ภายในใจของซาอินติรู้สึกโล่งใจ แม้ว่าจะไม่ได้ฆ่าเย้นหว่านสำเร็จ แต่แผนที่วางไว้ไม่ได้ถูกเปิดโปง ไม่ต้องฉีกหน้าด้วย

เธอยิ้มอย่างสง่างามและพูด “เสี่ยวหว่าน นี่เป็นอาหารที่ทำขึ้นให้เขาเป็นพิเศษอิงตามรสชาติของหลีเฉิน อาจจะไม่เหมาะกับเธอ ฉันยังเอาเบนโตะอันอื่นมาด้วย เธอไปเลือกอันที่ชอบสักอันสิ”

“ไม่จำเป็นหรอก ฉันชอบรสชาตินี้มากเลย อร่อยสุด ๆ ”

เย้นหว่านพูดราวกับไร้หัวใจ ดวงตาดูเหมือนกับตกไปอยู่ในกล่องอาหารกล่องนั้น

“จะพูดอีกอย่างก็ได้ว่า เวลาที่พี่ชายของฉันทำงานมักจะหมกมุ่นจนเขาไม่ได้กิน อาหารอร่อยแบบนี้จะไม่เสียเปล่า ฉันจะกินเองเถอะ”

เหตุผลนี้ทำให้ซาอินติถึงกับสำลัก ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรต่อดี

ในขณะที่เธอกำลังตะลึงอยู่ ตะเกียบในมือก็ถูกเย้นหว่านแย่งไปในพริบตา

เย้นหว่านรู้ตัวดี เธอลากกล่องอาหารมาตรงหน้าตัวเองอย่างเรียบร้อย หยิบตะเกียบขึ้นมาแล้วก็เริ่มกินอย่างเลอะเทอะ

เธอหิวจนจะตายแล้วจริง ๆ

ตอนเที่ยงไม่ได้กินข้าว แถมยังวิ่งไปมาตลอดทั้งบ่าย จนถึงตอนนี้หิวแบบสุด ๆ ถ้าไม่ได้กินอะไรสักหน่อย คงไม่มีแม้แต่แรงที่จะยืน

นอกจากนี้ นี่เป็นเบนโตะแห่งความรักที่ซาอินติทำ เธอจะไม่ปล่อยให้โห้หลีเฉินกินเด็ดขาด

โห้หลีเฉินมองเย้นหว่านที่กินอย่างเลอะเทอะ ก็อดไม่ได้ที่จะย่นคิ้วเล็กน้อย

เขาคิดว่าเธออยู่ในบ้านอย่างสบาย ๆ คิดไม่ถึงว่าเธอจะปล่อยให้ตัวเองอดอาหารมาสองมื้อ

สวรรค์รู้ดีว่าเขาไม่ปล่อยให้เธอกินน้อยเลยสักมื้อ ไม่เคยปล่อยให้เธอหิว