บทที่ 739 แอบฟัง

โห้หลีเฉินไม่มองเธออีก โอบเย้นหว่านแล้วสาวเท้ายาว ๆ เดินไปยังห้องพักของเขา

การทรวงการต่างประเทศนอกจากจะออกข้างนอกหนึ่งครั้งในหลายปี ข้อมูลและการเตรียมการมีมากมาย เวลาอื่น ๆ ต่างพูดคุยหรือโพสต์ภาพกันอย่างว่าง ไม่มีทำงานล่วงเวลาเลย

ห้องพักผ่อนเตรียมไว้หลายห้อง ต่างไม่ได้ใช้

แต่หลังจากที่โห้หลีเฉินมา ก็มักจะทำงานล่วงเวลากันบ่อย เวลาที่ดึกมากจริง ๆ ก็สามารถนอนที่ห้องพักผ่อนได้

เดิมทีห้องพักผ่อนที่ว่างต่างปกคลุมไปด้วยใยแมงมุมนั้น ได้ผ่านการตกแต่งและเปลี่ยนรูปลักษณ์ใหม่อีกครั้ง

แต่ก็ด้วยเหตุนี้ ห้องพักผ่อนนั้นได้เป็นพื้นที่ส่วนตัวของโห้หลีเฉินแล้ว ไม่มีใครสามารถเข้าใกล้ แม้แต่เวนเดลล์ก็ไม่ได้

ในเวลานี้ ทุกคนมองดูกันอย่างงงงัน โห้หลีเฉินโอบเย้นหว่านพาเข้าไป

วางเธอลงบนเตียงสำหรับเขาโดยเฉพาะ

สีหน้าโกรธของซาอินติกำลังบูดเบี้ยว

แผนการล้มเหลวก็ช่างแล้ว แม้แต่พื้นที่ที่เธอจะเข้าใกล้ก็ทำไม่ได้ คิดไม่ถึงว่าจะได้แต่มองเย้นหว่านขึ้นบนเตียงของโห้หลีเฉินอย่างทำอะไรไม่ได้

รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอแทบจะรักษาไว้ไม่อยู่ นิ้วเรียวกำหมัดแน่น เหมือนกับจะบดขยี้อะไรบางอย่างให้กลายเป็นเศษซาก

แม้ว่าตำแหน่งที่ทำงานเป็นจุดที่เห็นห้องพักผ่อนได้ แต่ระยะห่างก็ยังไกลเล็กน้อย

ซาอินติเห็นเย้นหว่านกำลังพูดคุยอะไรบางอย่างกับโห้หลีเฉิน แต่เธอไม่ได้ยินเนื้อหาที่พวกเขาพูดคุยกัน

เธออดไม่ได้ที่ใจเต้นแรงและหงุดหงิดเล็กน้อย

เย้นหว่านจะฟ้องเขาหรือไม่

จิตใจไม่สงบ ซาอินติพูดขึ้นเสียงทันที

“เสี่ยวหว่าน ฉันรู้เทคนิคการนวด สามารถบรรเทาอาการปวดท้องของเธอได้ มาฉันช่วยเธอ......”

เธอยังไม่ทันพูดจบ ทันใดนั้น ประตูที่เดิมทีเปิดไว้นั้น ก็ถูกโห้หลีเฉินปิดประตูเสียงดัง “ปัง”

ไม่มีความปรานี ไม่ไว้หน้าองค์หญิงผู้นี้เลยแม้แต่นิดเดียว

เสียง “ปัง” นั้น ก็เหมือนกับใช้มือเปล่า ๆ ตบไปบนหน้าของเธอ

สีหน้าของ ซาอินติซีดเผือดทันที ความอับอายที่ไม่เคยมีมาก่อนจู่โจมขึ้นในจิตใจ

ใช้ชีวิตโตมาขนาดนี้ ยังไม่มีใครที่เคยมองข้ามเธอขนาดนี้

โมโหอย่างมาก จนแทบจะทนไม่ไหว

เพราะกวักมือเรียกเมื่อกี้ สาวใช้ที่เตรียมมาพยุงเย้นหว่านยังไม่ออกไป ยังยืนอยู่ข้างกายของซาอินติ

เธอพูดเตือนด้วยเสียงเบา ๆ

“องค์หญิง ใจเย็นก่อนค่ะ ตอนนี้คุณโห้ยังไม่รู้สึกหวั่นไหวกับคุณ คุณโมโหไม่ได้”

มิเช่นนั้น ภาพลักษณ์อ่อนโยนที่เธอสร้างขึ้นแต่ก่อนจะถูกทำลายทั้งหมด

ซาอินติที่แทบจะคลั่งเหมือนกับถูกน้ำเย็นสาด ความสงบลงมาอย่างรวดเร็ว

ใช่ ยังไม่ได้ทำให้โห้หลีเฉินตกหลุมรัก ยังไม่ได้แต่งงานกับเขา เธอต้องอดทนต่อไป

เพื่อผู้ชายคนนี้ เธอทุ่มเทไปอย่างมาก เธอต้องได้โห้หลีเฉิน

ไม่คำนึงถึงค่าใช้จ่าย

ไม่ว่าด้วยวิธีใด

ปรับอารมณ์ของตัวเองใหม่อย่างรวดเร็ว ซาอินติพูดด้วยน้ำเสียงปกติ

“เธอไปอุ่นน้ำน้ำตาลทรายแดงมา ไม่ ฉันไปเอง”

ระหว่างที่พูดอย่างเอาใจใส่ ซาอินติก็เดินไปทางห้องน้ำชา

ทุกคนมององค์หญิงอย่างคาดไม่ถึงว่าจะไปอุ่นน้ำน้ำตาลทรายแดงให้เย้นหว่านด้วยตัวเอง แววตาตกตะลึงของแต่ละคนต่างใกล้จะตกลงบนพื้น

องค์หญิงอ่อนโยนและเอาใจใส่มากเกินไปแล้ว

เพราะชอบโห้หลีเฉิน จึงรักใครก็รักคนของเขาด้วย แม้แต่เย้นหว่านก็ดูแลดีขนาดนี้

ถ้าโห้หลีเฉินไม่รักและไม่ยอมรับองค์หญิง ก็มีตาหามีแววไม่จริง ๆ ทุกคนจะประณามเขา

ซาอินติเดินไปถึงห้องน้ำชาเร็วมาก เธอไม่ได้ต้มน้ำน้ำตาลทรายแดงอะไรนั่น จริง ๆ แม้แต่เปิดกาน้ำร้อนยังไงก็ยังไม่รู้เลย

แต่เธอก็แกล้งทำท่าทางว่ากำลังทำอยู่

ในขณะเดียวกันก็ตั้งใจฟังการเคลื่อนไหวของผนังกั้น

เพราะห้องพักผ่อนชั่วคราวใช้แผ่นไม้คั่นไว้ ไม่มีการกันเสียงที่ดีเท่าไหร่ ตำแหน่งของซาอินติที่ห้องน้ำชาอยู่ถัดไปจากห้องพักผ่อนของโห้หลีเฉินพอดี