บทที่ 742 มีความคิดเห็นเหรอ?

เธอเดินมาที่ด้านข้างของโห้หลีเฉินและเห็นว่าเขาที่ยังคงมองดูและเคาะแป้นพิมพ์อยู่

บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ มีรายการข้อมูลและตัวเลขถี่ยิบที่เธอแทบจะไม่เข้าใจ

เย้นหว่านขมวดคิ้วเล็กน้อย “นายไปพักสักหน่อยเถอะ”

นับตั้งแต่ที่เธอมาจนถึงตอนนี้ ก็เป็นเวลาหลายชั่วโมงแล้ว นอกจากที่เธอกินข้าวแค่ชั่วครู่นั้นโห้หลีเฉินก็ได้พักไปแค่แป๊บเดียว ส่วนเวลาอื่นมือของเขาก็ไม่ได้หยุดพักเลย

มือของโห้หลีเฉินหยุดชะงักไปสักพัก แล้วมองเย้นหว่านด้วยสายตาที่รักใคร่

“ฉันเริ่มหิวนิดหน่อยแล้ว เธอให้เวนเดลล์พาเธอไปหาอะไรให้ฉันกินหน่อยก็แล้วกัน ดีไหม?”

เย้นหว่านรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวใจ

ความจริงแล้วเมื่อครู่นี้ตอนที่เธอมา ก็เป็นเวลาทานข้าวพอดี แต่เพราะเป็นของที่ ซาอินติส่งมา ดังนั้นโห้หลีเฉินจึงไม่คิดที่จะกินเลยสักคำ

แต่ตอนนี้ท้องฟ้ามืดสนิทแล้ว เขายังไม่ได้กินอะไรเลยสักคำ

ส่วนเธอ ก็หิวตั้งนานแล้ว

“นายรอก่อนนะ ฉันจะรีบไปเอามา”

เย้นหว่านรีบเดินไปหาเวนเดลล์ที่ห้องทำงาน

โห้หลีเฉินมองเห็นแผ่นหลังที่รีบร้อนของเย้นหว่าน มุมปากก็โค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มแวบหนึ่ง

สำหรับเขาแล้ว หิวแค่ไม่กี่มื้อไม่ได้สำคัญอะไรนัก

แต่เย้นหว่านห่วงใยเขา เทียบกับการกินน้ำผึ้งแล้วยังหวานกว่าด้วยซ้ำ

เพียงแต่รอยยิ้มในดวงตาของเขาก็หายแวบไปทันที ใบหน้าที่หล่อเหลากลับมามองดูคอมพิวเตอร์อีกครั้งและเดิมมีท่าทางทำงานอย่างรวดเร็ว

เวลาของเขามีไม่มาก จึงต้องรีบแข่งกับเวลา

ในเมื่อที่เย้นหว่านบอกกับเขาในห้องว่าเธอคิดถึงเขาแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นก็ยิ่งเบื่อหน่ายคุณป้าเข้าไปอีก ถึงได้วางยาใส่ร้ายคุณป้า ถือโอกาสหนีออกมา

จากความเข้าใจที่เธอมีต่อเย้นหว่าน แต่ไรมาเย้นหว่านไม่ใช่คนที่ทำอะไรซี้ซั้วอย่างนี้

คำพูดของเธอนั้น แน่นอนว่าพูดให้ซาอินติฟัง

คนที่เฉียบแหลมอย่างโห้หลีเฉิน ก็ยังรู้สึกเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งกับคำพูดของเย้นหว่านและแทบจะคาดเดาความจริงได้ทั้งหมด

เธอใส่ร้ายคุณป้าเป็นเรื่องโกหก แต่ในอาหารมียาพิษอยู่จริง ๆ เธอตั้งใจพูดให้ ซาอินติฟัง อย่างนั้นคนที่ลงมืออยู่เบื้องหลังก็คือซาอินติ

ในตอนที่เขาไม่อยู่ คิดไม่ถึงเลยว่าซาอินติจะกล้าวางยาฆ่าเย้นหว่าน

รนหาที่ตาย!

ในใจของโห้หลีเฉินมีความปรารถนาที่จะฆ่าอย่างแรงกล้า แต่ด้วยแก่นแท้ของจิตใจนั้นเข้มแข็ง จึงทำให้เขาข่มกลั้นไม่เผยการกระทำและการแสดงออกใด ๆ เลยสักนิด

ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาฆ่าซาอินติ

แต่เขารับรองเลยว่า ซาอินติจะมีชีวิตอยู่ต่อไปอีกไม่นานแน่ เธอกล้าทำร้ายเย้นหว่าน ย่อมต้องชดใช้ราคาที่น่าเวทนาเป็นร้อยเท่า

นอกจากนี้เหตุผลที่โห้หลีเฉินไม่สามารถพักผ่อนได้ ก็เป็นเพราะที่นี่ยังเหลือคนอยู่อีกห้าหกคน

แม้จะบอกว่าเหลือเอาไว้ช่วยงาน ทว่าแต่ละคนกลับว่างงานไม่มีอะไรทำ แต่การที่มีพวกเขาอยู่กลับเหมือนเป็นการเฝ้าติดตามดูสถานการณ์อยู่กลายๆ

ถ้าหากตอนนี้โห้หลีเฉินเมินเฉยต่อการพักผ่อน คนที่เหลือก็จะเปิดโอกาสให้ซาอินติเข้ามาอีกครั้ง

สวรรค์รู้ดีว่าเขารังเกียจมากแค่ไหน จนแทบไม่อยากจะมองหน้าผู้หญิงคนนั้น

เย้นหว่านรีบวิ่งเข้าไปในห้องของเวนเดลล์ มองดูเขาที่กำลังนั่งเล่นเกมอยู่บนโซฟา

เย้นหว่านอึ้งไปสักพัก

โห้หลีเฉินรีบจะตายอยู่แล้ว แต่คาดไม่ถึงเลยว่าเวนเดลล์จะยังมีเวลามานั่งเล่นเกมอยู่?

นี่มันอะไรกัน?

หลังจากที่เวนเดลล์รู้สึกประหลาดใจอยู่พักหนึ่ง ก็รีบเก็บโทรศัพท์มือถือในมือ ยิ้มอย่างอาย ๆ เล็กน้อย

“คุณเย้น คุณอย่าเข้าใจผิดนะครับ งานตรวจสอบของคุณโห้ไม่ว่าจะใหญ่หรือเล็กต่างก็ไม่มีเบาะแสอะไรเลย ผมเป็นคนแก่สายตาเลอะเลือน ก็เลยช่วยอะไรไม่ได้มาก ดังนั้นความจริงแล้วในเวลาปกติก็เลยมีเวลาว่างมาก”

ไม่ใช่ว่าเขาไม่ช่วย แต่เป็นเพราะเขาช่วยอะไรไม่ได้จริง ๆ

ข้อมูลตัวเลขกองนั้นของโห้หลีเฉิน โยงใยกันอันต่ออัน แค่ขยับอันเดียวก็จะเละทั้งกอง นอกจากคนที่มีประสิทธิภาพในการจัดการอย่างเขาแล้ว หากรับหน้าที่แล้วช่วยเหลือไม่ได้ก็มีแต่จะทำให้เละเทะ

เย้นหว่านรู้สึกประหลาดใจไป เพราะนึกไม่ถึงว่าจะมีสถานการณ์อย่างนี้ด้วย

เธอรู้ว่าการตามหาเมล็ดแมกโนเลียเป็นเรื่องที่ไม่สามารถแพร่งพรายได้ ดังนั้นเลยไม่สามารถให้เพื่อนร่วมงานคนอื่น ๆ ช่วยเหลือได้ แต่เวนเดลล์ที่รู้เรื่องทุกอย่างกลับไม่สามารถช่วยเหลืออะไรได้

มิน่าล่ะโห้หลีเฉินถึงได้รีบเสียจนเท้าไม่ติดพื้นอย่างนี้