บทที่ 803 รักเขา?

ฉู่ฉู่ส่ายหัวอย่างรวดเร็ว “ไม่ ฉันแค่เป็นห่วงคุณ”

ถ้าหากเธอมาไม่ทันเวลา เซอร์ยุนซีก็คงตกลงไปแล้ว ตอนแรกอาการบาดเจ็บของเขาก็ดีแล้ว ถ้าเขาตกลงไปในครั้งนี้จะไม่เพิ่มอาการบาดเจ็บให้ยิ่งไปกว่านี้เหรอ?

“เป็นห่วงฉันหรือเห็นใจฉัน”

ท่าทางของเซอร์ยุนซีประชดประชันอย่างมาก "คุณคิดว่าฉันน่าตลกมากใช่ไหมที่คอยตามหลังเย้นหว่านเหมือนคนโง่ แต่กลับไม่รู้ว่าเธอมีคู่หมั้นอยู่แล้ว ถูกเธอปั่นจนหัวหมุน แต่คิดเอาเองฝ่ายเดียวไปวัน ๆ “

เขามั่นใจมากกว่าเพียงครั้งเดียวว่าเย้นหว่านเป็นคนที่ชอบเขา

ดังนั้นทุกครั้งที่เขาคิดไปเองว่าการปฏิเสธคำแนะนำของเธอ ก็เพราะเธออาย หรือกังวลใจเกี่ยวกับเขา

ในความเป็นจริงตั้งแต่ต้นจนจบภายในใจของเธอไม่เคยมีเขาเลย แต่เขาเป็นเหมือนตัวตลกชั้นต่ำที่คิดไปเอง กำกับเอง และแสดงเอง

เซอร์ยุนซีไม่เคยรู้สึกว่าในชีวิตของตนเองจะน่าอับอายอย่างไม่คาดฝันได้ถึงขั้นนี้

รอบดวงตาของฉู่ฉู่กลายเป็นสีแดง แล้วเธอก็ส่ายหัวไปมา

หญิงสาวสะอึกสะอื้นพูดว่า “ฉันไม่ได้คิดอย่างนั้นเลย ฉันเป็นห่วงคุณจริง ๆ กังวลว่าร่างกายของคุณจะได้รับบาดเจ็บ ฉันปวดใจนะ”

สามสี่คำสุดท้ายราวกับจะตะโกนพูดคำที่ลึกสุดในใจออกมา

หลังจากฉู่ฉู่พูด ตัวเองก็ตกตะลึงด้วยความแปลกใจ ใบหน้านั้นแดงซ่านด้วยความอาย และมีน้ำตาไหลซึมออกมา

เซอร์ยุนซีชะงักงันครู่หนึ่ง แล้วมองฉู่ฉู่ด้วยความประหลาดใจ

เธอบอกว่าเธอปวดใจ?

ในชั่วพริบตานั้นเสมือนมีกระแสไฟฟ้าพุ่งเข้าสู่หัวใจ นำพาการสั่นสะท้านและความตื่นตระหนกที่ไม่คุ้นเคยมา

ไม่ ไม่ถูกต้อง

ผู้หญิงชอบสร้างภาพลวงตาคนอื่นมากที่สุด ทุกคนล้วนแต่เสแสร้งโกหก ปากบอกว่าปวดใจ แต่ไม่เคยมีใจให้แม้สักนิด

“ฉันจะไม่มีวันเชื่อคำพูดของผู้หญิงอย่างพวกคุณอีกแล้ว”

คำพูดแต่ละคำแต่ละประโยคของเซอร์ยุนซีเหมือนจะเล็ดลอดออกมาจากการขบเขี้ยวเคี้ยวฟันของเขา ตามมาด้วยความโกรธอันรุนแรงมากขึ้น "คุณและเย้นหว่านล้วนเหมือนกันหมด พวกคุณหลอกฉันมาตลอด ฉู่ฉู่ ต่อไปคุณอย่ามาปรากฏตัวต่อหน้าฉัน ฉันไม่อยากเจอคุณอีกแล้ว"

หลังจากเซอร์ยุนซีพูดจาอย่างรุนแรง แล้วขยับเท้าก้าวเดินผ่านฉู่ฉู่ไป

ร่างสูงสง่างามเผยให้เห็นความเย็นยะเยือกซึ่งคนแปลกหน้าไม่ควรเข้าใกล้

ใบหน้าเล็ก ๆ ที่แดงซ่านของฉู่ฉู่พลันเปลี่ยนเป็นขาวซีดในทันใด และเธอก็ยืนนิ่งอยู่กับที่ ราวกับว่ามีอากาศเย็นที่พุ่งจากปลายเท้าขึ้นไปถึงศีรษะของเธอ ทำให้ทั้งร่างของเธอกลายเป็นน้ำแข็งแล้ว

หนาว หนาวมาก

ในหัวใจรวดร้าวราวกับถูกเจาะด้วยสว่านน้ำแข็งอันแหลมคม

เขาบอกว่าไม่อยากเจอเธออีกแล้ว

ไม่อยากเจอเธออีกแล้ว...

ความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความรักนั้นแสดงออกไม่ทันเวลา ก็ถูกกำจัดจนหมดสิ้น

——

เย้นโม่หลินพูดได้ก็ทำได้จริง ๆ เมื่อท้องฟ้ามืดแล้ว เขาก็ดึงเย้นหว่านและออกจากห้องของโห้หลีเฉินทำให้เธอกลับไปนอนที่ห้องของเธอ

เย้นหว่านมองลักษณะซีดเซียวของโห้หลีเฉิน ก็รู้สึกไม่เต็มใจทุกทาง แต่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงพี่ชายผู้ดื้อรั้นของตนเองได้

กลุ้มใจมากจริง ๆ

เธอถูกบังคับให้ซุกตัวอยู่บนเตียง เธอมองดูเพดานและพลิกตัวไปมาแล้ว ก็นอนไม่หลับ

ในห้วงความคิดของเธอคือลักษณะใบหน้าซีดขาว และอาการบาดเจ็บอันรุนแรงของเขา หากเขาขยับตัวคงต้องเข้าไปช่วยเหลือเกี่ยวข้อง เมื่อเขากระหายอยากดื่มน้ำสักแก้วก็ล้วนแต่ไม่สะดวกสบายเลย

เขาบาดเจ็บแบบนี้ก็เพราะเธอ เขายังเป็นผู้ชายของเธออีก ในเวลานี้ทำไมเธอถึงไม่สามารถอยู่ดูแลเคียงข้างเขาล่ะ?

เย้นหว่านไม่สบายใจจริง ๆ จึงค่อย ๆ ลุกขึ้นจากเตียง

เธอกับโห้หลีเฉินอยู่ในห้องที่มีโถงเล็ก ๆ ร่วมกัน ประตูต่อประตู ระยะใกล้มาก

เย้นหว่านเดินไปที่ด้านข้างของม่านประตู และฟังการเคลื่อนไหวภายนอกอย่างระมัดระวังครู่หนึ่ง เธอเกือบแน่ใจว่าในห้องของโห้หลีเฉินเหมือนจะไม่มีใคร

จากนั้นเธอก็เดินออกมาอย่างแผ่วเบา และใช้ประโยชน์จากความมืดสนิทในยามค่ำคืน แล้วแอบเข้าไปในห้องของโห้หลีเฉิน

ในห้องของโห้หลีเฉินไม่มีแสงไฟ มีเพียงแสงจันทร์เย็นยะเยือกก็สาดส่องแทรกเข้ามา แต่ก็ยังทำให้ห้องสว่างไสว

เพียงแวบเดียวเย้นหว่านก็มองเห็นโห้หลีเฉินนอนอยู่บนเตียง

ป่ายฉีที่มีหน้าที่ดูแลเขาตอนกลางคืน ก็ไม่รู้ว่าหายตัวไปไหน

เย้นโม่หลินและคนอื่น ๆ หลอกเธอจริง ๆ พวกเขาแค่ไม่ต้องการดูแลโห้หลีเฉินให้ดี หลังจากพวกเขาพาเธอไป ก็ไม่ได้ส่งใครมาดูแลเขา