บทที่ 806 ความน่าสังเวช

คำพูดของเย้นหว่านก็เหมือนก้อนหินก้อนเล็ก ๆ ที่กระทบกับห้วงทะเลสาบหัวใจที่นิ่งสนิทของฉู่ฉู่ จนทำให้เกิดระลอกคลื่นตามมา

ระลอกคลื่นยิ่งกระจายแผ่กว้างออกขึ้นเรื่อย ๆ

หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความซึมเศร้าอึดอัด ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นการตัดสินใจอันแน่วแน่

“เสี่ยวหว่าน ฉัน…” ฉู่ฉู่กัดฟัน “ฉันจะไปหาท่านดยุก แม้ว่าเขาจะไม่มาพบฉัน ฉันก็จะไปหาเขา แม้ว่าฉันจะไม่สามารถปลอบใจเขาได้ ฉันก็อยากจะอยู่เป็นเพื่อนเขา”

ในที่สุดหัวใจของสาวน้อยยก็แน่วแน่แล้ว

เย้นหว่านถอนหายใจเบา ๆ แต่โชคดีที่เธอได้คลี่คลายปมให้ฉู่ฉู่แล้ว

บางทีเซอร์ยุนซีอาจจะไม่รู้ซึ้งถึงความรู้สึกของตนเอง แต่เมื่อใจหวั่นไหวแล้ว ตราบใดที่ฝ่ายหนึ่งเริ่มต้น ไม่ช้าก็เร็วหน้าต่างกระดาษระหว่างสองคนนี้ก็จะถูกเจาะจนสำเร็จ

ถ้าฉู่ฉู่ไปแล้ว บางทีระหว่างพวกเขาทั้งคู่อาจจะได้รับผลลัพธ์อันน่าพอใจ

เย้นหว่านตบไหล่ของฉู่ฉู่ และพูดอย่างมีรอยยิ้ม "สู้ ๆ ! เพื่อคนที่คุณชอบ!"

คนที่ฉันชอบ

ไม่กี่สิ่งนี้เหมือนกับถูกไฟฟ้าช็อตทำให้แก้มของฉู่ฉู่แดงก่ำ แต่ในห้วงคำนึงของสาวน้อยกลับปรากฏใบหน้าเซอร์ยุนซีอย่างกะทันหันโดยไม่ทันรู้ตัว

คนที่ฉันชอบคือเขาไง

ตั้งแต่เซอร์ยุนซีจากไป ก็ผ่านไปสี่วันแล้ว ไม่กี่วันที่ผ่านมา เซอร์ยุนซียังคงบาดเจ็บและโศกเศร้า เขายังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขาในตอนนี้

ฉู่ฉู่กังวลใจมาก และไม่มีเวลามากนัก ก็รีบมุ่งไปที่คฤหาสน์ของท่านดยุก

ระหว่างทาง เธอสร้างกำลังใจภายในจิตใจของตนเอง คิดไปต่าง ๆ นานาว่าเซอร์ยุนซีจะไม่พบเธอ แม้ว่าเขาจะไม่ให้เธอเข้าไปในประตู เธอก็จะยังคงรอต่อไป

ครั้งนี้เธอต้องไปอยู่ข้างกายของเซอร์ยุนซี และเคียงข้างเขาผ่านช่วงเวลายากลำบากที่สุดได้อย่างแน่นอน

แต่เมื่อฉู่ฉู่มาถึงคฤหาสน์ของท่านดยุก สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น ไม่มีประตูปิดสนิทอย่างที่เธอจินตนาการ หรือปฏิเสธอย่างสุภาพ แต่—

“คุณฉู่ฉู่ ในที่สุดคุณก็มาแล้ว! รีบไปช่วยพวกเราเกลี้ยกล่อมท่านดยุกเถอะ หากยังเป็นอย่างนี้ ร่างกายของเขาจะทนต่อไปไม่ไหวนะ”

เมื่อบริวารของเซอร์ยุนซีเห็นฉู่ฉู่ ก็เหมือนเห็นพระโพธิสัตว์มาโปรด จนรีบลากฉู่ฉู่ให้เดินเข้าไปด้านใน

ฉู่ฉู่ยังไม่เข้าใจสถานการณ์ แต่หัวใจของสาวน้อยกลับพองฟูขึ้นมา

ถามอย่างกังวลใจ “ท่านดยุกเป็นอะไร?”

“คุณมาดูก็จะรู้เองแหละ อ้าว”

ด้านบนศีรษะของบริวารคล้ายกลับถูกปกคลุมด้วยเมฆสีดำ

ฉู่ฉู่ยิ่งวิตกกังวลมากขึ้น เธอเร่งความเร็ววิ่งเข้าไปด้านใน เมื่อเธอเข้าไปในห้องโถง ก็เห็นภาพหนึ่งที่ไม่อาจลบลืมได้ตลอดชีวิตนี้ของตัวเอง

ตอนนี้ในห้องโถงกว้างขวางรกไม่เป็นระเบียบ ไม่ว่าที่ไหน ทั้งบนโต๊ะหรือพื้นล้วนมีแต่ขวดเหล้าเปล่าจำนวนนับไม่ถ้วนกระจัดกระจายไปทั่วไป จนแทบไม่มีที่จะให้เดินได้เลย

ภายในห้องนั้นคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นฉุนของแอลกอฮอล์

และตอนนี้เซอร์ยุนซีที่เมาเละเทะเหมือนแอ่งโคลนนั่งอยู่บนพื้นเอนพิงกำแพง ในมือของเขาถือขวดเหล้าแล้วกระดกดื่มมันอย่างรวดเร็ว

ริมฝีปากของเขามีเหล้าไหลออกมาอย่างต่อเนื่อง จนรดลงบนเสื้อผ้า ทำให้เสื้อผ้าเปียก

แต่สิ่งที่ทำให้คนเบิกตากว้างก็คือรอยเลือดขนาดใหญ่ที่หน้าอกของเขา แต่มองไม่ออกว่ามีมานานแค่ไหนแล้ว มีทั้งเก่าและใหม่

ฉู่ฉู่สูดลมหายใจเข้า พลันรู้สึกเย็นยะเยือกทั้งมือและเท้าในช่วงพริบตาเดียว

บาดแผลของเซอร์ยุนซีเปิดแล้ว และเขายังติดเหล้าอีก!

หลายวันมานี้ ไม่เพียงแต่อาการบาดเจ็บของเขาไม่ดีขึ้น แนวโน้มนี้ดูเหมือนจะยิ่งรุนแรงขึ้นอีก!

อย่างไรก็ตามเขาไม่สนใจเลยสักนิด ราวกับไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวด เพียงแค่กรอกเหล้าลงปากของเขา

ดวงตาของเขาว่างเปล่า และไม่มีแม้เพียงครึ่งของความมีชีวิตชีวาตามเวลาปกติอยู่ในนั้นอีกต่อไป

ฉู่ฉู่มองด้วยรอบตาที่แดง ๆ และรีบปิดปากของเธอในทันที จึงจะฝืนไม่ร้องไห้ออกมาได้

เธอคิดไม่ถึงว่า ไม่พบกันเพียงไม่กี่วัน ท่านดยุกผู้กล้าหาญ มีพลัง และอิสระจะเปลี่ยนแปลงเป็นแบบนี้ได้ในทันใดนั้นความน่าสังเวชเหมือนดั่งมีดกรีดหัวใจของสาวน้อย