บทที่ 808 อิสระอย่างเจ็บปวด

“เมื่อคืนมันเป็นเพียงความเข้าใจผิด ฉันจะโทษคุณทั้งหมดได้อย่างไร ฉันเองก็ผิดเหมือนกัน”

ฉู่ฉู่กำหมัดแน่นอย่างอดทนต่อความเจ็บปวดรวดร้าวภายในใจ แต่สีหน้ากลับเมินเมย

“ฉันอยู่กับเสี่ยวหว่านมานานแล้ว และมักจะได้ยินเธอพูดถึงประเพณีท้องถิ่นของภายนอก เรื่องที่ได้รับความนิยมมากที่สุด ก็คือมีความสัมพันธ์คืนเดียว ความสัมพันธ์ลึกซึ้งระหว่างผู้ชายและผู้หญิง และความสัมพันธ์โรแมนติกชั่วคราว ทั้งหมดเป็นเรื่องปกติ

ฉันไม่ใช่คนหัวโบราณ เรื่องเมื่อคืนก็สมมุติว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยเถอะ "

หลังจากนั้นฉู่ฉู่ก็หยิบเสื้อผ้าที่อยู่ข้างเตียงขึ้นมาปกปิดร่างกายอย่างเสแสร้งว่าควบคุมอารมณ์ได้

ในเวลานั้นมีเพียงเธอเท่านั้นที่รู้ว่ามือของเธอสั่นระริกเพียงใด

เซอร์ยุนซีขมวดคิ้วอย่างดุ ๆ พลางมองฉู่ฉู่ด้วยสายตาอันหนักหน่วง

ลำคอของเขาแห้งผากมาก และเสียงก็ต่ำแหบพร่าเล็กน้อย “คุณคิดอย่างนี้หรือ?”

"ใช่ ใช่สิ"

ฉู่ฉู่เสแสร้งตอบอย่างง่ายดาย แล้วลุกจากเตียง และรีบจัดเสื้อผ้าของตนเองอย่างรวดเร็ว

ใบหน้าของเธอปรากฏรอยยิ้มไม่แยแส "ท้องฟ้าสว่างแล้ว พ่อของฉันจะเป็นห่วง ฉันจะกลับก่อนนะ"

เมื่อฉู่ฉู่พูดแล้ว ก็เดินออกไปข้างนอกโดยไม่รอให้เซอร์ยุนซีตอบกลับ

เดินไปอย่างอิสระ สบาย ไม่สนใจอะไร

เซอร์ยุนซียืนนิ่งแข็ง ราวกับว่าเป็นภาพลวงตาของการมีการสัมพันธ์ลึกซึ้งร่วมกัน และเมื่อคนคนนั้นมีสัมพันธ์ร่วมกันแล้ว ก็จากไป โดยไม่หลงความทรงจำหรือความรู้สึกผูกพันใด ๆ

ทำไมถึงตื่นตระหนกจนภายในหน้าอกแทบจะหยุดนิ่งอย่างนี้?

ฉู่ฉู่ไม่กล้ามองเซอร์ยุนซีอีกเลย พระเจ้าจึงจะรู้ว่าเธอต้องใช้ความกล้ามากเพียงใดจึงจะพูดคำแบบนั้นออกมาได้

เธอไม่ใส่ใจได้อย่างไร อย่างไรก็เป็นเหมือนความสัมพันธ์คืนเดียวแล้ว

นี่เป็นครั้งแรกอันมีค่าสำหรับเธอนะ แต่เพราะว่าเป็นการจำคนผิด และเธอก็พายเรือตามน้ำกับเขาไปแล้ว เธอมีสิทธิ์อะไรที่จะใช้เรื่องนี้มาพัวพันกับเขา จนทำให้เขายากลำบากล่ะ

ตัวเธอจะเป็นอย่างไรก็ไม่เป็นไร ขอเพียงเขาสบายดีก็พอแล้ว

เมื่อฉู่ฉู่จากไปแล้ว ในที่สุดเช้าตรู่อันโกลาหลก็กลายเป็นก็สงบสุข

เซอร์ยุนซียังคงยืนนิ่งไม่เคลื่อนไหวเลย เขามองดูห้องรก ๆ นั้นด้วยความงุนงง ในภวังค์ความคิดกลับมีแต่ภาพของฉู่ฉู่ปรากฏขึ้น

กลับเหมือนมีลูกฝ้ายติดขวางอยู่ในอกของเขาทำให้เขางุ่นง่านถึงขีดสุด

เมื่อเธอนอนกับเขาแล้ว กลับไม่แยแสอย่างนั้น

มันเป็นเพียงค่ำคืนอันไร้สาระ เป็นการเข้าใจผิดเพียงแค่นั้นสำหรับเธอ

ช่างไร้หัวใจจริง ๆ

เมื่อเป็นอย่างนี้แล้วก็ช่วยลดปัญหาอันยุ่งยากของเขา แม้ว่าเขาจะมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับฉู่ฉู่อย่างกะทันหัน เขาก็ไม่รู้ว่าจะจัดการกับเธออย่างไร

ขนบธรรมเนียมประจำชาติของประเทศเบียนหนานเป็นแบบอนุรักษนิยม ถ้าหากชายหญิงมีความสัมพันธ์เช่นนี้ พวกเขาจำเป็นต้องแต่งงานกัน

แต่เขาจะแต่งงานกับฉู่ฉู่ได้อย่างไร ...

เมื่อเซอร์ยุนซีคิดเรื่องนี้ ร่างกายของเขาก็แข็งทื่อ เขาแทบไม่อยากจะเชื่อในความรู้สึกที่ไร้แรงต่อต้านเรื่องการแต่งงานกับฉู่ฉู่

และเธอก็จากไปโดยไม่โต้แย้งอะไร และไม่สนใจความคิดเห็นของเขาเลยสักนิด กลับทำให้เขารู้สึกว่างเปล่า

เซอร์ยุนซียืนแข็งทื่ออย่างนั้น โดยไม่รู้ว่าตัวเองยืนนานแค่ไหน ราวกับว่าเขากำลังจะกลายเป็นฟอสซิล

ในเวลานั้นมีเสียงฝีเท้าเดินไปมาที่ประตู แล้วดึงม่านประตูจากด้านนอกให้เปิดออก

เซอร์ยุนซีชะงักงันในทันใดนั้น ห้วงความคิดก็มีความคิดผุดขึ้นมาในทันที ฉู่ฉู่กลับมาแล้ว?

เขาหันไปมองอย่างกะทันหัน แล้วแสงประกายในดวงตาของเขาก็ดับลงในทันที

“แกมาทำอะไร ออกไปให้พ้น”

บริวารยืนอย่างแข็งทื่อ และยังไม่กล้าก้าวไปข้างหน้า