บทที่ 838 ต่อให้ทนก็ทนไม่ได้แล้ว

เย้นหว่านค่อนข้างพอใจกับแผนการนี้ แบบนี้ จะได้ป้องกันไม่ให้กู้หรงจับคู่มั่วซั่วระหว่างป่ายฉีกับกู้จื่อเฟย แล้วก็จะได้ทำให้กู้จื่อเฟยรู้สึกอึดอัดน้อยลงที่จะได้เจอกับเย้นโม่หลินด้วย

ถือว่าดีเลย

แต่แค่ ผู้ชายข้างๆตนเอง ท่าทีเย็นชาไปหน่อย

เย้นหว่านมองเขาด้วยความสงสัย พูดถามขึ้นด้วยเสียงเบาๆ

“โห้หลีเฉิน คุณเป็นยังไงบ้าง?”

เมื่อตะกี้ยังดีๆอยู่เลย ทำไมจู่ๆก็ไม่สบอารมณ์ขึ้นมาซะอย่างนั้นล่ะ

โห้หลีเฉินสีหน้าอารมณ์ไม่ดี เม้มปากบางๆ ผ่านไปนานจึงพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงต่ำ

“เรื่องแต่งงานของพี่ชายคุณ ต้องจัดการให้เรียบร้อยก่อนนะ”

“ทำไม?”

เย้นหว่านสีหน้านิ่งชะงัก ไม่เข้าใจว่าโห้หลีเฉินทำไมจู่ๆถึงพูดแบบนี้ออกมา

โห้หลีเฉินถอนหายใจออกมาหนึ่งที จูงเย้นหว่านมา คว้ามือของเธอไว้เบาๆ

พูดขึ้น“เพื่อทำให้เขาเข้าใจว่าอะไรคือการไม่เจอหนึ่งวันเหมือนผ่านไปสามฤดูใบไม้ร่วงยังไงล่ะ”

เย้นหว่านอึ้งตะลึงไป ตอนนี้เพิ่งจะเข้าใจขึ้นมาว่า ที่โห้หลีเฉินพูดมามันหมายความว่าอะไร

เพราะว่าตอนค่ำต้องแยกกัน ดังนั้นเขาก็เลยรู้สึกไม่สบอารมณ์อย่างนั้นเหรอ?

ไม่เจอหนึ่งวันเหมือนผ่านไปสามฤดูใบไม้ร่วง?

เย้นหว่านยิ้มออกมาอย่างอดไม่ได้ กอดแขนของเขาอย่างสนิทสนม พูดขึ้นอย่างออดอ้อน

“แล้วคุณอยากจะจัดการกับเรื่องแต่งงานของพี่ชายของฉันยังไงล่ะ?”

สำหรับปัญหานี้ เย้นหว่านกับพวกกงจืออวีพยายามเก็บท่าทีอาการผิดหวังเอาไว้ กลัวว่าพี่ชายที่หัวดื้อคนนี้ของตนเอง จะต้องโสดไปตลอดชีวิต

สเปคสูง แถมไม่ชอบผู้หญิงอีก

ขนาดผู้หญิงที่ดีแบบกู้จื่อเฟยขนาดนี้ เขายังทำให้ผิดหวังได้ หยิ่งยโสโอหัง เกรงว่าในโลกใบนี้คงจะไม่มีผู้หญิงคนไหนที่เข้าตาเขาแล้วล่ะมั้ง

ถ้าจะจัดการเรื่องแต่งงานของเขา เป็นปัญหาโลกแตกที่คนธรรมดาทั่วไปไม่กล้ามาท้าทายง่ายๆหรอก

แต่ในเมื่อโห้หลีเฉินพูดขนาดนี้ แสดงว่าเขาก็มีแผนอยู่ในใจแล้ว?

โห้หลีเฉินกวาดสายมองมายังกู้จื่อเฟย จากนั้นก็พูดขึ้นอย่างลึกซึ้งคาดเดาไม่ได้

“อีกสักพัก เดี๋ยวคุณก็เข้าใจเอง”

แสดงว่า ไม่ได้คิดจะบอกตอนนี้

ในใจของเย้นหว่านกลับเหมือนแมวที่กำลังไล่คว้าไล่ตะปบอยู่ สรุปแล้วโห้หลีเฉินคิดจะจัดการกับเรื่องแต่งงานของพี่ชายเธอยังไงกันแน่?

เธอแทบจะจินตนาการไม่ออกเลย ว่าการที่มีผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่เคียงข้างกับพี่ชายของเธอ มันเป็นภาพยังไง

แต่ว่า ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่น แล้วกู้จื่อเฟยจะทำยังไง……

ต่อให้ตอนนี้จะไม่ชอบเย้นโม่หลินแล้วก็ตาม แต่อย่างน้อยการที่เห็นคนที่อยู่ในใจของตัวเองอยู่ด้วยกันกับผู้หญิงคนอื่น ใจของกู้จื่อเฟยก็รู้สึกไม่สบายอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน

พอคิดถึงตรงนี้ เย้นหว่านก็ดึงแขนของโห้หลีเฉิน พร้อมกับพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเบาๆ

“เรื่องแต่งงานของพี่ฉันไม่ต้องรีบจัดการหรอก คุณ……อย่าทำให้กู้จื่อเฟยรู้สึกไม่สบายใจเลย”

โห้หลีเฉินเม้มปาก พูดตอบกลับไปอย่างสุขุมรอบคอบ“ผมรู้ขอบเขตดี ”

หลังจากที่เอาข้าวของสัมภาระเข้าไปในห้อง จัดระเบียบเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็ถึงเวลาอาหารเที่ยง

กู้หรงกระตือรือร้นสุดๆ ให้พ่อครัวทำอาหารมาเต็มโต๊ะไปหมด

พวกเย้นหว่านเพิ่งจะเดินเข้ามา เขาก็ทักทายอย่างกระตือรือร้น

“รีบมาทานข้าวเร็วเข้า นั่งๆ นั่งตรงนี้”

ป่ายฉีถูกบังคับให้นั่งลงที่นั่งใกล้กับกู้จื่อเฟยที่กู้หรงเป็นคนจัดเตรียมไว้ให้เป็นพิเศษ

ทั้งสองคนต่างอึ้งตะลึง หันมองกันและกัน รู้สึกรังเกียจสุดๆ

ส่วนเย้นโม่หลิน นั่งลงตรงข้ามกับกู้จื่อเฟย เห็นกู้จื่อเฟยกับป่ายฉีสบตากันพอดี

ระยะห่างระหว่างพวกเขาทั้งสองคนใกล้กันมาก

สายตาของเขาดำมืดลงทันที ส่ายหัวอย่างหมดหนทาง พี่ชายคนนี้ของเย้นหว่าน อารมณ์เกรี้ยวกราดจริงๆ

เอาแต่สีหน้าไม่สบอารมณ์อยู่ตลอดเวลา

เด็กที่ร่าเริงสดใส ดูสบายตาแบบป่ายฉีนี่สิถึงจะเหมาะสมกับจื่อเฟยของตระกูลเขา

“จื่อเฟย แขกมาบ้าน ลูกรีบคีบกับข้าวให้กับป่ายฉีสิ”