บทที่ 859 เปิดแอร์

ปรากฏว่ากู้จื่อเฟยมีผลข้างเคียงอย่างรุนแรงแล้วเหรอ?

เย้นโม่หลินกำมือไว้แน่น ในใจรู้สึกเกลียดอย่างรุนแรง ยิ่งรู้สึกผิดมาก

ป่ายฉีมองมีท่าทางอันเจ็บปวดทรมานของเย้นโม่หลิน รู้สึกพอใจอย่างมาก

อดกลั้นรอยยิ้มที่มุมปากไว้ จับคางตัวเอง สีหน้าครุ่นคิดพูดว่า

“ผมก็ไม่ค่อยแน่ใจว่าผลข้างเคียงมันเป็นยังไง ดูแล้ว น่าจะเสียโฉม หรืออาจจะเกิดอาการผิดปกติต่อร่างกาย”

เพิ่งพูดจบ ริมฝีปากกู้จื่อเฟยก็เปิดออก พูดออกมาเหมือนเสียงร้องครวญคลาน

“ร้อน......”

น้ำเสียงอันครวญคลาน รู้สึกเหมือน จะทำให้บรรยากาศอันเย็นเยือกที่กดดันนั้น จุดระเบิดขึ้นมาทันที

เย้นโม่หลินมองเธออย่างตะลึง ร่างเหมือนถูกไฟช็อต ตัวแข็งทื่อ

ป่ายฉีตัวสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ โอ้แม่เจ้า น้ำเสียงนี้ทนไม่ไหว ฟังไม่ได้

“ร้อน ร้อนจังเลย”

กู้จื่อเฟยปากเปิดแล้วปิด พึมพำครวญคลายไม่หยุด

เธอขมวดคิ้วไว้แน่น ดูเหมือนทรมานอย่างมาก มือสองข้างก็ดึงเสื้อไปมาอย่างอยู่ไม่สุข

ดูเหมือนร้อนจนอยากถอดเสื้อผ้าออก

เย้นโม่หลินขมวดคิ้วไว้แน่น เปิดปากพูด

“รีบเปิดแอร์”

ป่ายฉียืนนิ่งไม่ขยับ จับคางพูดอย่างความหมายลึกซึ้ง “เปิดแอร์น่าจะไม่มีประโยชน์ สถานการณ์แบบนี้ ดูเหมือนจะ......จัดการยาก”

“เธอเป็นอะไรกันแน่?”

เย้นโม่เฟยรีบถาม เวลาเดียวกัน ก็รีบยื่นมือไปจับมือที่กำลังดึงเสื้อผ้าของกู้จื่อเฟยไว้

ดึงต่อไป เธอต้องดึงเสื้อออกหมดแน่นอน

กู้จื่อเฟยผลักเขาออกอย่างไม่รู้ตัด แต่ผ่านไปแค่วินาทีเดียว ก็เหมือนรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง มือสองข้างก็รีบจับมือของเย้นโม่หลินไว้

เธอครวญคลานอย่างพอใจ “เย็นจังเลย สบายจังเลย”

มือของเธอก็จับหลังมือของเขาไปมา

ทันใดนั้น เย้นโม่หลินรู้สึกเหมือนฟ้าผ่า ตัวแข็งทื่อไปทันที เธอ นี่เธอทำอะไรอยู่?

ยังไม่รอให้เขาเข้าใจ กู้จื่อเฟยก็ลุกขึ้นนั่งบนเตียง หรี่ตาเล็กน้อย จ้องเขาเหมือนกับหมาป่าที่โหยหิว

ริมฝีปาก ยื่นมาทางเขา

“จูบหน่อย”

เย้นโม่หลิน “!!!”

เขาผลักเธอออกด้วยอาการตกใจ กระโดดออกห่างหลายเมตร

ผู้หญิงคนนี้บ้าไปแล้วใช่ไหม

น้ำแข็งที่กอดไว้ในมือหายไปกะทันหัน กู้จื่อเฟยรู้สึกไม่สบาย อึดอัดกระวนกระวายทนไม่ไหว เปลี่ยนเป้าหมาย หันไปพุ่งเข้าหาป่ายฉีที่อยู่ข้างกาย

“จะกอด”

ป่ายฉี “.......”

เย้นโม่หลิน “!”

ป่ายฉียังไม่ทันหลบ ก็มีร่างสูงใหญ่คนหนึ่งพุ่งเข้ามาตรงหน้า กอดกู้จื่อเฟยที่พุ่งเข้ามาไว้

เย้นโม่หลินกอดเธอไว้กดร่างเธอให้นอนลงบนเตียง “กู้จื่อเฟย คุณเป็นอะไร? มีสติหน่อย”

“จะจูบ”

กู้จื่อเฟยถูกกดไว้ลุกไม่ขึ้น แต่ร่างกายก็พยายามขัดขืนไม่หยุด บิดไปมา

เธอมองเขาด้วยสายตาเร่าร้อน ตาเป็นประกายนั้นมีน้ำตาจากความทรมาน น่าสงสารมาก

ในใจเย้นโม่หลิน เหมือนถูกทุบอย่างรุนแรง

จากความตกใจเมื่อกี้ ทำให้ป่ายฉีถอยไป12345ก้าว รักษาระยะห่างจากชายหญิงอันตรายคู่นี้

เขาดูเย้นโม่หลินที่กดตัวกู้จื่อเฟยไว้ ท่าทางผิดหวัง

ผู้หญิงเขาริเริ่มก่อนจนถึงขั้นนี้แล้ว เขากลับนิ่งเฉยขนาดนี้ไม่ว่า ยังกดตัวคนอื่นไว้อีก ต่อจากนี้จะมัดคนอื่นไว้ แล้วราดด้วยน้ำเย็น?

ไร้ยารักษาแล้ว

แบบนี้ต้องฝืนรักษา

ป่ายฉีพูดอย่างเคร่งขรึม “ผลข้างเคียงของเธอออกอาการแล้ว รุนแรงมาก ถ้าหากไม่ให้เธอระบายออกมา เธออาจจะพิษเข้าสู่หัวใจจนตายก็ได้”

ถ้าหากเวลาปกติ เย้นโม่หลินต้องฟังออกมาแน่ พิษเข้าสู่หัวใจจนตายคำพูดแบบนี้มันไร้สาระสิ้นดี

แต่วินาทีนี้ เขาตื่นเต้นจนสมองมึนไปหมดแล้ว

ถามอย่างรีบร้อน “งั้นต้องทำยังไง? ให้เธอระบายออกมายังไง?”

ถอดเสื้อออกหมดเหรอ?

“ตามใจเธอ”

ป่ายฉียิ้มอย่างมีความหมายลึกซึ้ง “คุณดูแลเธอดีๆละกัน ที่นี่ผมก็ช่วยคุณไม่ได้แล้ว ผลข้างเคียงที่คุณนำมาให้เขาเอง คุณก็รับผิดชอบถึงที่สุด”