บทที่ 88 ดุฤกษ์ เตรียมตัวแต่งงาน

บทที่ 88 ดุฤกษ์ เตรียมตัวแต่งงาน

“ได้สิ แค่บำรุงร่างกาย”

นี่ตอนเที่ยง อาหารพวกนี้ไม่ออกฤทธิ์เรื่องแบบนั้นหรอก

เย้นหว่านเลยวางใจ

จูเหลียนอีงมองดูความหวานของพวกเขาทั้งสองแล้ว บนหน้าก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

หนุ่มสาวหลายคู่ก็เป็นแบบนี้แหละ ไม่ว่าเมื่อก่อนจะห่างเหินกันขนาดไหน ถ้าได้อยู่ด้วยกัน ได้มีเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้น ก็จะยอมรับอีกฝ่ายได้มากขึ้น

คุณย่ายิ้มอย่างพอใจ แล้วก็ค่อยๆ พูดว่า :

“โห้หลีเฉิน เย้นหว่าน พวกเธอก็หมั้นกันได้เดือนกว่าแล้ว”

“วันนี้ก็ครบเดือนครึ่งพอดีครับ”

โห้หลีเฉิน ตอบเบาๆ จำวันได้ดีมาก

เย้นหว่านอึ้งไปสักพัก มุมปากยกขึ้น ตอนแรกพวกเขาตกลงกันว่าแค่เดือนเดียวก็จะถอนหมั้นแล้ว ไม่คิดว่าจะยืดเยื้อมาอีกตั้งครึ่งเดือน

แต่ก็ยังไม่ได้ถอนหมั้นสักที……

เธอรู้สึกเศร้า

จูเหลียนอีงมองเย้นหว่านแล้วก็คิดว่าเธออาย แล้วเขาก็ยิ่งเอ็นดูเย้นหว่านขึ้นไปอีก

“ความสัมพันธ์ของพวกเธอแน่นแฟ้นขนาดนั้นแล้ว ความรู้สึกก็ดี ถึงเวลาต้องกำหนดวันแต่ง เตรียมตัวแต่งงานแล้วล่ะ”

“ห้ะ”

เย้นหว่านสะดุ้งจนตาโต ในใจมีแต่ความวุ่นวาย

แบบนี้ไม่ได้นะ

เธอรีบมองไปที่โห้หลีเฉิน ส่องซิกใต้โต๊ะด้วยการดึงเสื้อเขา เพื่อบอกว่าให้รีบปฏิเสธ

หรือไม่ก็ถือโอกาสบอกเรื่องถอนหมั้นก็ยิ่งดี……

มองดูท่าทางของหญิงสาวแล้ว สายตาของโห้หลีเฉินก็หมองลง

เห็นได้ว่ารู้สึกไม่มีความสุข เขาเม้มปาก แล้วก็พูดออกไปอย่างดื้อๆ ว่า:

“แล้วแต่คุณย่าจัดการเลยครับ”

เย้นหว่าน： “……”

หน้าเธออึ้งไปหมด โห้หลีเฉินจะไม่ตอบโต้หน่อยเลยหรอ

นี่มันไม่เหมือนกับงานหมั้นนะ นี่มันคือการแต่งงานกับเธอนะ

จูเหลียนอีงพยักหน้าอย่างพอใจ แล้วก็เอ่ยปากพูดว่า “สองวันนี้ฉันจะดูฤกษ์ให้ ว่าจะแต่งวันไหน……”

“คุณย่าคะ”

ตอนนี้ก็มีเสียงใสดังขึ้น

มู่หรุงชิ่นที่สวมชุดเดรสสีขาว ใส่รองเท้าส้นสูง แล้วในมือก็ถือถุงของแพงๆ มากมาย เดินเข้ามาอย่างสง่างาม

บนหน้าที่สวยงามนั้นมีรอยยิ้มอยู่ด้วย ดูแล้วก็สวยสะดุดตาจนไม่มีอะไรมาเทียบได้แล้วก็ยังทำให้คนชอบอีกด้วย

“คุณย่าคะ หนูได้ยินว่าคุณย่าป่วย เลยรีบมาหาค่ะ คุณย่าดีขึ้นรึยังคะ สุขภาพเป็นยังไงบ้างคะ”

อารมณ์และน้ำเสียงของเธอดูใส่ใจจริงๆ

จูเหลียนอีงมองดูมู่หรุงชิ่น แล้วก็ยิ้มด้วยความเป็นมิตร แล้วก็โบกมือให้กับมู่หรุงชิ่น

“ย่าไม่เป็นอะไร หนูมายังไงลูก มานั่งก่อนเร็ว”

“ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้วค่ะ หนูซื้อของบำรุงมาให้ค่ะ ดีต่อสุขภาพของคุณย่าสุดๆ เลยค่ะ”

มู่หรุงชิ่นยื่นของฝากให้กับแม่บ้าน แล้วค่อยเดินมาหาจูเหลียนอีง

แล้วคนรับใช้ก็เดินมาเสริมที่ข้างๆ จูเหลียนอีงที่นึง

พอมู่หรุงชิ่นนั่งลงแล้ว แล้วก็จับมือของจูเหลียนอีงอย่างไม่เขิน บนหน้าที่สวยงามนั้นเต็มไปด้วยความใส่ใจและเป็นห่วง

“คุณย่าคะ หนูไม่ได้มาหาย่าตั้งนาน คุณย่าไม่โกรธหนูใช่ไหมคะ”

“แค่หนูมาหาย่า ย่าก็ดีใจแล้วล่ะ”

จูเหลียนอีงมองมู่หรุงชิ่นด้วยความเอ็นดู บนหน้านั้นมีความดีใจเหมือนเห็นลูกหลานตัวเองที่โตขึ้น “หนูยิ่งโตก็ยิ่งสวยนะเนี่ย ต้องมีหนุ่มๆ มารุมจีบแน่ๆ เลย”

“คุณย่าพูดอะไรคะเนี่ย”