บทที่ 889 สถานการณ์เลวร้ายครั้งใหญ่ที่สั่นสะเทือนทั่วผืนปฐพี

แม้ว่าจำนวนคนที่มาร่วมบดขยี้ จะเพิ่มมากกว่าอีกฝ่ายร้อยกว่าคน ในใจของพวกบอดี้การ์ดก็ยังอดไม่ได้ที่จะเริ่มหวาดหวั่น

ชายคนนี้ บรรยากาศรุนแรงทำให้คนหวาดหวั่น

"มัวยืนเหม่อทำอะไรกัน？ ลงมือ!"

ท่านฝู้สามตวาดด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว

แม้ว่าตระกูลฝู้ของพวกเขาเพียงปักหลักยืนให้มั่นโดยอาศัยทรัพย์สินเงินทอง แต่ก็ได้รับความเคารพนับถือตลอดมา ตระกูลใหญ่ปฏิบัติด้วยความนอบน้อม คนในหลายรุ่นก็ไม่เคยได้รับความอัปยศมากเช่นนี้มาก่อน

ความแค้นที่ฆ่าคนและเผาร่างนั้นไม่ได้ชำระ ตระกูลฝู้คือผู้ไม่ได้รับความเป็นธรรม

เหล่าบอดี้การ์ดเมื่อได้ยินคำสั่ง ก็สำแดงพลังออกมาใหม่อีกครั้ง คนหนึ่งกลุ่ม พุ่งปะทะโห้หลีเฉินจากรอบด้าน

ลักษณะท่าทางดุดัน ต้องการฆ่าคนชดเชยชีวิต

ทันใดนั้นร่างกายเว่ยชีและลูกน้องเกร็งแน่น ต้องเตรียมตัวลงมือ โจมตีกลับ

พอกระบองในมือโห้หลีเฉินขยับ ก็เตรียมตัวลงมือได้

การต่อสู้นองเลือดครั้งใหญ่ กำลังจะเริ่มแสดงแล้ว

คราวนี้ กลับมีน้ำเสียงร้อนใจดังกังวานดังขึ้นมา

"หยุด!"

น้ำเสียงของคนนี้เป็นเสียงที่บรรดาบอดี้การ์ดตระกูลฝู้ที่อยู่ในสนามต่างคุ้นเคย ทั้งยังเป็นที่น่าเคารพและเกรงกลัว

พวกเขาหันกลับมาพร้อมเพรียง มองไปยังท่านเจ้าบ้านฝู้ยวนท่าทางน่าเกรงขามที่ยืนอยู่บนรถชมวิวอย่างฉงน

จะเริ่มต่อสู้แล้ว ตอนนี้เขาบอกให้หยุดทำไม？

สีหน้าเจ้าสามฝู้ทั้งเคร่งขรึมและกระวนกระวาย พูดกับฝู้ยวนอย่างร้อนใจ

"พี่ใหญ่ ฉันรู้ว่าพี่มีจิตใจเมตตา แต่คราวนี้พี่จะมาใจอ่อนไม่ได้!ร่างพี่รองของเราก็ถูกคนเผาอยู่ที่ประตูบ้าน ความอัปยศอดสูใหญ่หลวงเช่นนี้จะอดกลั้นทนรับไม่ได้อย่างเด็ดขาด "

"ใช่แล้ว พี่ใหญ่ โห้หลีเฉินกับคนพวกนี้จะต้องตาย"

พี่น้องคนอื่นก็เห็นพ้องต้องกัน

ฝู้เหวยข่ายยืนอยู่ด้านข้าง มองฝู้ยวนด้วยสีหน้าคลุมเครือ เห็นเขาจ้องมองโห้หลีเฉินตรงๆ ในใจรู้สึกกระวนกระวายเป็นพักๆ

ฝู้ยวนเป็นท่านเจ้าบ้าน แต่ไหนแต่ไรทางที่ผู้นำก้าวเดินเป็นเส้นทางที่เมตตากรุณา พูดให้น่าฟังคือจิตใจดีงาม พูดให้ไม่น่าฟังคือโง่เขลา

แต่ถึงอย่างไรก็ตามครอบครัวใหญ่โตกิจการยิ่งใหญ่ เลยไม่มีใครกล้าใช้ประโยชน์จากความโอบอ้อมอารีของเขา

แต่ความเคยชินของคนที่มีจิตใจกรุณา ก็ง่ายที่จะใจอ่อน พอใจอ่อน ก็อาจจะปล่อยพวกโห้หลีเฉินก็เป็นได้

กว่าเขาจะได้โอกาสจับตายโห้หลีเฉินกับเย้นโม่หลินนั้นไม่ง่ายเลย คราวนี้หากปล่อยไป เขาทนไม่ได้แน่นอน

ฝู้เหวยข่ายพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

"คุณอาทุกท่านพูดได้ถูกต้อง ท่านเจ้าบ้านความแค้นจากการที่ท่านรองตาย ซ้ำยังถูกเผาร่างทั้งเป็น กลัวว่าไปถึงนรกภูมิคงจะตายตาไม่หลับ

ท่านอาเป็นพี่ใหญ่ที่เขาเคารพรักมากที่สุด จะต้องแก้แค้นให้ท่านรองได้แน่

ตอนนี้พวกโห้หลีเฉินกำเริบเสิบสานขนาดนี้ เห็นได้ชัดว่าไม่เห็นตระกูลฝู้ของเราอยู่ในสายตา ตอนนี้กล้าฆ่าท่านรอง จากนั้นก็คงกล้าฆ่าคนอื่นในตระกูลฝู้ของเราต่อ รวมถึงท่านเจ้าบ้าน……"

ฝู้เหวยข่ายพูดจนถึงสุดท้าย ก็ไม่ได้กล่าวอะไรต่อ แต่ว่าแม้จะไม่ได้พูดจนจบ แต่กลับสื่อความหมายได้ชัดเจนแจ่มแจ้ง

คนที่อยู่ในสถานะสูงส่ง สิ่งที่กลัวที่สุดก็คือการยั่วยุเช่นนี้

ยังไงก็ต้องเลือกเห็นด้วย การสั่งลงมือเป็นเรื่องที่ยังไงก็จะต้องเกิดขึ้นอยู่ดี

ทุกคนต่างมองฝู้ยวนอย่างรอคอยและขุ่นเคือง รอเสียงเขาออกคำสั่ง กำจัดพรรคพวกโห้หลีเฉินทั้งหมดให้หมดสิ้น

ใบหน้าฝู้ยวนสีดำคล้ำ ดูน่าเกลียดอย่างมาก

เขาด่าเสียงดังด้วยความโกรธ "พวกนายหุบปาก!"

สี่พี่น้องตระกูลฝู้ "……"

ฝู้เหวยข่าย "……"

บรรดาบอดี้การ์ด "……"

แต่ละคนต่างแสดงสีหน้าตกตะลึงอย่างเหลือเชื่อ คำพูดประโยคนี้ของท่านเจ้าบ้าน กำลังว่าพวกเขา？ ให้พวกเขาหุบปากงั้นเหรอ？

นี่นี่นี่ เป็นไปไม่ได้มั๊ง