บทที่ 90 ถามแล้วไม่ตอบ

บทที่ 90 ถามแล้วไม่ตอบ

พอเงียบไปสักพัก โห้หลีเฉินบอกออกมาคำนึง “ผมมีวิธีของผมเอง”

เห็นโห้หลีเฉินไม่ได้อธิบายชัดเจน เย้นหว่านรู้สึกเศร้าจนดื่มไวน์แดงไปทั้งแก้ว

จากนั้น เธอมองโห้หลีเฉินด้วยความสับสน “ถ้างั้นอีกนานแค่ไหนถึงจะยกเลิกได้หรอ”

โห้หลีเฉินขมวดคิ้ว ท่าทางที่รอคอยของเธอ ทำให้เขารู้สึกเหมือนมีไฟอะไรสักอย่างเผาไหม้ในใจ

เขาไม่ได้พูดอะไร สีหน้าหมองๆ แล้วก็ยกไวน์แดงขึ้นจิบช้าๆ

สักๆ พัก บรรยากาศในห้องก็กลับเข้าสู่โหมดเงียบอีกครั้ง

เย้นหว่านแสยะมุมปาก ทำไมถึงรู้สึกเหนื่อยใจเวลาโห้หลีเฉินคุยกับ

ถามไปก็ไม่ตอบ

เขาก็รู้สึกว่าจะโดนไม่ได้บ้าง แล้วก็พูดอย่างเศร้าๆ ว่า

“ฉันแค่อยากจะใช้เวลาสักพัก หรือไม่ก็วางแผน ในใจนั้นมีบ้างนิดหน่อย ไม่งั้นเวลาเจอคุณมู่หรุง รู้สึกทำตัวไม่ค่อยถูก”

ตอนนี้เธอกลายเป็นมือที่สามที่ไม่ใช่มือที่สาม ง่ายๆ ก็คือไม่อยากประหม่า

คิ้วของโห้หลีเฉินกระตุก “เกี่ยวอะไรกับเขาล่ะ”

เย้นหว่านมองโห้หลีเฉินด้วยความตาสว่าง เขาคิดจะไม่ยอมรับ แล้วก็แสดงต่อหน้าเธอหรอ

ก็ใช่ เขาก็เป็นแค่คนนอกเท่านั้น

สงบสติอารมณ์ได้แล้ว เย้นหว่านเลยพูดไปว่า :

“ฉันดูความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับคุณมู่หรุงชิ่นออก” นิ่งไปสักพัก เขาก็เสริมขึ้นมาอีกว่า “วางใจเถอะค่ะ ฉันจะไม่พูดออกไป”

โห้หลีเฉินจ้องไปที่เย้นหว่าน แววลาดูสับสน

ระหว่างเขากับมู่หรุงชิ่นมีความสัมพันธ์อะไร เธอสาบานได้เลยเพราะเธอเห็นว่ามันเป็นยังไง

เขาเม้มแล้วเม้มปาก แล้วก็ขยับตัวเข้าไปใกล้เย้นหว่าน

น้ำเสียงทุ้มต่ำ คลุมเครือ “เธอหึงหรอ”

เย้นหว่านอึ้งสักพัก มองดูใบหน้าใหญ่ของชายคนนั้นที่ใกล้เข้ามา แก้มนั้นแดงอย่างควบคุมไม่ได้

เขารีบถอยหลังออก “คุณโห้หลีเฉิน คุณคิดมากเกินไปแล้ว”

โห้หลีเฉินกลับไม่ปล่อยเขาไป ร่างสูงใหญ่เข้ามาใกล้ มือเรียวยาวบีบมาที่ใต้คางของเธอ ให้เขาสบตากับตัวเอง

“เย้นหว่าน คุณเป็นว่าที่เจ้าสาวของผม จะหึงก็ไม่เห็นแปลก”

เสียงที่น่าหลงใหลเหมือนกำลังบอกอะไรบางอย่าง จนทำให้รู้สึกใจสั่นขึ้นมาทันที

ใจของเย้นหว่านเต้นเร็วขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ แล้วแก้มก็แดงอย่างควบคุมไม่ได้อีกครั้ง

นี่เขากำลังยั่วอะไรอยู่นะ

แต่เขาไม่ใช่ว่ามีมู่หรุงชิ่นอยู่แล้วหรอ เมื่อกี้เขายังสวีทกันในห้องทำงานอยู่เลย

หน้าไม่อาย

เย้นหว่านจ้องตากับโห้หลีเฉิน ตอนนี้ในใจเขานั้น เขาเป็นชายเจ้าชู้ที่กินข้าวในถ้วยอยู่ แต่กลับไปจ้องข้าวในหม้อ

เขาลุกขึ้นมาจากโซฟา สายตามองแล้วก็มองไปที่เธอด้วยแววตาที่ว้าวุ่น จากนั้นค่อยหันหลังเดินออกไป

โห้หลีเฉินนั่งอยู่ที่เดิม แล้วก็มองดูเย้นหว่านแปลกๆ

ผู้หญิงคนนี้เป็นบ้าอะไรอีกแล้ว

——

แต่ก็ยังไม่รู้ว่าโห้หลีเฉินนั้นจะจัดการยกเลิกยังไง นานเท่าไหร่ถึงจะยกเลิก เรื่องการยกเลิกงานแต่งคงมิอะไรมาก

เย้นหว่านก็รู้แค่ว่า จะไม่ไปยุ่งกับเรื่องพวกนี้ชั่วคราว แล้วก็เข้างานทำตามหน้าที่

จากที่เย้นเหวินหนานจัดเตรียมให้เขาเองทั้งแพ็ค ขึ้นแบบ งานทั้งหมดผ่านไปด้วยดี แต่แค่ต้องการจะเตรียมตัว ถ้าถึงเวลาแล้ว เขาจะยืนอยู่บนเวทีนักออกแบบอีกครั้ง กลายเป็นนักออกแบบที่มีชื่อเสียง

วันนี้นั้น มาถึงอย่างรวดเร็ว

วันนี้ เย้นหว่านเอาแบบงานล่าสุดไปให้โห้หลีเฉินดู