บทที่ 907 ออกดอกออกผล

น้ำเสียงของเขาอ่อนแอจนทำให้ยากที่จะปฏิเสธ

ทั้งใจของเย้นหว่านสับสนพัวพัน เธอรีบคุกเข่าลงและใช้แขนโอบรอบคอและกอดเขาไว้ในอ้อมแขนของเขา

ตาของเธอแดงก่ำ แววตาของเธอพร่ามัวอย่างที่สุด

ละล่ำละลัก "โห้หลีเฉิน คุณเป็นอะไรกันแน่? คุณอย่าทำให้กลัวสิ"

"ฉัน..."

โห้หลีเฉินอ้าปากน้ำเสียงของเขาแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน

วิสัยทัศน์ของเขามืดลงทุกที แต่แขนที่อ่อนแรงของเขาค่อยๆ ขยับขึ้นและแตะแขนของเย้นหว่าน

เมื่อสัมผัสแขนของเธอ ร่างกายที่ไร้เรี่ยวแรงของเขาก็ค่อยๆ เริ่มมีความรู้สึก

ความรู้สึกนี้ช่างแสนคุ้นเคยและไม่สามารถจะปฏิเสธได้เลย

"เย้นหว่าน..."

เสียงของเขาเบาลงและต่ำลงราวกับไฟที่มอดไหม้

เขาตอนตะแคงอยู่ในอ้อมกอดเธอ มือของเลื่อนขึ้นไปที่ใบหน้าเล็กๆ ของเธอ

"ฉัน...อยากได้เธอ"

คำพูดที่แผ่วเบานั้น กลับเหมือนน้ำมันที่กระเด็นออกไปในกองไฟ

เย้นหว่านอึ้งไปและน้ำตาก็หยุดไหลจากดวงตาของเธอ

อะไรนะ?

เธอได้ยินอะไร?

ในช่วงเวลาแบบนี้จู่ๆ โห้หลีเฉินก็ยัง...หรือว่าร่างกายของเขาอยู่ยงคงกระพัน?

เย้นหว่านปฏิเสธอย่างจริงจัง "ไม่ได้ ฉันจะไปหาเป่ยฉี...อู!"

พูดยังไม่ทันจบ ริมฝีปากบางของชายคนนั้นก็ประกบขึ้นมา

เย้นหว่านตกตะลึง

เขา ร่างกายของเขาจู่ๆ ก็มีแรงขึ้นมา?

นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

ยังไม่ทันที่เย้นหว่านจะเข้าใจอะไร พายุก็โหมกระหน่ำ...

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน เย้นหว่านอยากจะหลับตาและเป็นลม

แต่เธอกลับไม่กล้า

เธอบังคับเปลือกตาที่อ่อนล้าอย่างมากและมองไปยังชายที่นอนอยู่ข้างๆ เธออย่างกังวล "โห้หลีเฉิน คุณไม่เป็นไรแล้วเหรอ?"

ตอนอยู่ในบ่อน้ำพุร้อนจู่ๆ เขาก็ไม่มีแรง ใบหน้าซีดขาวเหมือนผี

พอขึ้นฝั่งจู่ๆ ก็กลับมีแรง ร่างกายฟื้นฟู ดูยังไงก็ไม่ปกติเลยจริงๆ

หัวใจของเย้นหว่าน รู้สึกประหวั่นพรั่นพรึงไม่เป็นสุขเลย

"ฉันสบายดี"

ทันทีที่โห้หลีเฉินเหยียดแขนออกไป เขาก็คว้าเย้นหว่านไว้ในอ้อมแขนของเขาด้วยรอยยิ้มที่ชั่วร้ายที่มุมริมฝีปากบางของเขา "เป็นเวลานานแล้วที่ฉันรู้สึกว่าร่างกายรู้สึกกระปรี้กระเปร่าเท่านี้"

เหมือนพิษที่สะสมในร่างกายมานาน ทั้งหมดถูกปลดปล่อยและกำจัดในคราวเดียว

ถึงแม้ความอ่อนแออย่างกะทันหันและการสูญเสียการควบคุมจะเป็นเรื่องแปลก แต่โห้หลีเฉินก็สามารถสัมผัสได้ และดูเหมือนว่ามีความโชคดีบนความโชคร้าย

เย้นหว่านยิ่งมึนงง จ้องไปที่โห้หลีเฉินอย่างมึนงง

เมื่อเห็นเขารู้สึกสดชื่นและเบิกบานใจจริงๆ สดชื่นเต็มที่แล้ว

สีหน้ามีเลือดสูบฉีดเช่นกันเหมือนเขาไม่เคยอยู่ในสภาพซีดเซียวและเสื่อมโทรมมาก่อน

แต่สถานการณ์ก่อนหน้านั้นแปลกมาก และมันก็ยังคงทิ้งหมอกควันไว้ในใจของเย้นหว่าน

เธอลุกขึ้นนั่งด้วยร่างกายที่แทบจะแตกสลายของเธอและพูดอย่างจริงจังกับโห้หลีเฉิน

"ตอนนี้พวกเราต้องออกไปหาป่ายฉี ให้เขาตรวจดูร่างกายคุณ"