บทที่ 909 มาเจรจาวันวิวาห์กัน

เขาใช้เทคนิคพิเศษอีกครั้ง และไม่มีใครรู้ว่าเขาทำได้อย่างไร เห็นเพียงหน้าหนึ่งในตำราและตัวอักษรก็เปลี่ยนไป

เนื้อหาภายในแนะนำเกี่ยวกับการใช้ลูกหวงต่าน

ป่ายฉีรีบเข้าไปดูและรู้สึกประหลาดใจ

"เฮ้ ลูกหวงต่านสามารถสกัดยาได้ด้วยวิธีนี้ ฉันได้เห็นแล้ว"

มันไม่เกินจริงที่จะบอกว่าป่ายฉีเป็นคนที่มีอำนาจและเก่งมากที่สุดในโลกการแพทย์ ตราบใดที่ยังมีลมหายใจ เขาจะมีวิธีดึงเขากลับมาจากประตูแห่งขุมนรก

แต่สิ่งที่เขาเรียนรู้และรู้นั้น ในทางการแพทย์นี้ ถือเป็นการเปิดประตูสู่ศตวรรษใหม่

ลูกหวงต่านที่หายากมาเป็นตัวอย่าง เนื้อหาที่บันทึกไว้ในผลไม้นั้นมีรายละเอียดและเข้มข้นกว่าที่เขารู้เป็นร้อยเท่า

เมื่อกลั่นกรองด้วยวิธีนี้ ฤทธิ์ทางยาของลูกหวงต่านก็สามารถออกฤทธิ์ได้เต็มที่

ป่ายฉีรู้สึกทึ่งและหลงใหลในหนังสือเล่มนี้มากขึ้นเรื่อยๆ และความคิดของเขาเกี่ยวกับการฆ่าคนและแย่งสิ่งต่างๆ แย่ลงไปอีก

โดยไม่คำนึงถึงความเมตตา ความชอบธรรม และศีลธรรม เขาต้องการตำราทางการแพทย์เป็นของตัวเองทุกนาที!

ฝู้ยวนถูกมองโดยป่ายฉีราวกับว่าเขาเป็นลูกแกะที่สดและนุ่ม และป่ายฉีเป็นหมาป่าผู้หิวโหยที่จ้องมองมาที่เขา ดวงตาของเขาเป็นประกายสีเขียว และเขาต้องการจะกินเขาเมื่อใดก็ได้

ฝู้ยวนพูดอย่างแข็งทื่อพร้อมเหงื่อเย็นๆ

"ลูกหวงต่านสดและเป็นยาที่ดีที่สุด ไม่ควรปล่อยไว้นานเกินไป มาเริ่มกลั่นกันดีกว่า"

สายตาของป่ายฉีขยับออกจากตำราการแพทย์อย่างไม่เต็มใจ จากนั้นเขาก็นำลูกหวงต่านและเดินไปที่ห้องของเขา

แม้ว่าจะเป็นการพักอาศัยชั่วคราว แต่อุปกรณ์พกพาทั้งหมดของเขาถูกเก็บไว้ในห้อง

โห้หลีเฉินและเย้นหว่านก็ติดตามไปด้วยเช่นกัน

ฝู้ยวนยังยืนอยู่ที่เดิม เขาคิดเพียงจะหนีไปจากที่นี่เสีย แต่แล้ว...

"ลุงฝู้กระบวนการกลั่นมันซับซ้อน โปรดนำตำราการแพทย์ของคุณมาด้วย ผมจะใช้เพื่อการอ้างอิง"

ฝู้ยวน "..."

ขั้นตอนง่ายๆ บอกว่าซับซ้อน?

เห็นชัดๆ ว่าเขาต้องการนำตำราทางการแพทย์มาดูใต้จมูกของเขา

ฝู้ยวนต้องการเปิดเผยเรื่องไร้สาระของป่ายฉีแต่เขาก็ไม่กล้า

เขาไม่รู้ตัวตนของเย้นโม่หลินและป่ายฉี มาก่อน แต่เมื่อเขามาถึงบ้านตระกูลหยู เขาก็รู้ดีแล้วว่าพวกเขาเป็นใคร

พวกเขาคือคนตระกูลเย้นในตำนาน ท่าทางอ่อนน้อม แต่เมื่อเทียบกับตระกูลหยูกลับสูสี หรือแม้แต่อยู่เหนือกว่าตระกูลหยูนิดๆ ด้วยซ้ำไป

ส่วนป่ายฉีถือเป็นพี่น้องของคุณชายตระกูลเย้น มีตำแหน่งสูงและมีอำนาจ

หากยั่วโมโหเขา อย่าว่าแต่ฆ่าคนแย่งของเลย แม้แต่ตระกูลฝู้ก็จะพลอยย่อยยับไปด้วย

เมื่อเทียบกับจุดจบที่แสนโหดร้าย แน่นอนว่าฝู้ยวนเลือกที่จะแบ่งปันเนื้อหาในตำรา

ถึงแม้ว่าแบบนั้นจะทำให้แหล่งที่มาของสมุนไพรทางการแพทย์จะต้องเปิดเผยให้ป่ายฉีรู้ด้วย และทำให้เขากลายเป็นคู่แข่งกัน

แต่มันก็ช่วยไม่ได้

ผู้อ่อนแอทำอะไรไม่ได้ ดังนั้นพวกเขาจึงทำได้เพียงแค่อดทน

แต่ยังต้องมีความกระตือรือร้นและเต็มใจด้วย "แน่นอนๆ ผมจะไปกับพวกคุณด้วย หลังจากสกัดยาเสร็จแล้ว หากคุณว่าง พวกเราก็นัดเวลากันมาดูตำราด้วยกันเถอะ"

ป่ายฉียกมุมปากแล้วก้าวเท้าเดินไปข้างหน้า

ตามวิธีการในตำราการแพทย์ ป่ายฉีรีบดึงลูกหวงต่านออกมาอย่างรวดเร็ว และสกัดยาน้ำแดงถ้วยเล็กๆ ให้โห้หลีเฉินดื่ม

โห้หลีเฉินถือถ้วยยาอยู่ในมือ มีกลิ่นเหมือนยาแต่ไม่ใช่ยา มีกลิ่นหอมผลไม้ที่ไม่ใช่ผลไม้ เขาเงยหน้าขึ้นและดื่มเครื่องดื่มอย่างหมดจดโดยไม่ลังเล

เย้นหว่านยืนอยู่ข้างเขา มองเขาอย่างประหม่า รอปฏิกิริยาและผลของมัน หลังจากที่เขาดื่มยาไป

เมล็ดแมกโนเลียและหยิงหลิงเป็นยาหายากในโลก หลังจากที่โห้หลีเฉินกินยาเหล่านี้ไป ก็มีปฏิกิริยาตอบสนอง

ลูกหวงต่านผูกติดอยู่กับมัน และมีเหตุผลที่ควรรู้สึกได้ทันทีหลังจากกินมัน

หลังจากโห้หลีเฉินดื่มยาไป เขาก็หันไปมองที่การจ้องมองของเย้นหว่านอย่างกระตือรือร้น เขาอดยิ้มไม่ได้ และเอามือถูผมของเธอ

"ด้วยยาที่ต่าง ผลของมันก็ต่าง ตอนนี้ฉันยังไม่รู้สึกอะไร"

ไม่รู้สึก?

เย่นหว่านพูดด้วยความลังเล "งั้นรออีกสักพัก"

โห้หลีเฉินยิ้มเล็กน้อย "ได้"

ฝู้ยวนที่ยืนเคียงข้างอย่างเชื่อฟังเหมือนนักเรียนประถมกล่าวว่า

"บางทีอาจจะเป็นเพราะร่างกายของคุณโห้ได้รับการปรับปรุงให้ดีขึ้นในบ่อน้ำพุร้อน และร่างกายของเขาก็เกือบจะดีเหมือนเดิม ลูกหวงต่านเป็นผลจากการดีท็อกซ์และปรับปรุงโดยสมบูรณ์ ดังนั้นความรู้สึกของคุณโห้ในตอนนี้จึงไม่ชัดเจน"