บทที่ 927 ต่อต้าน

เขาขนาบข้างด้วยบอดี้การ์ดเป็นโหล เนื้อตัวเต็มไปด้วยไอพิฆาต บนมีดในมือยังมือเลือดหยด

ภายใต้เท้าของพวกเขา บอดี้การ์ดตระกูลหยูล้มไปทีละคน

ดวงตาโห้หลีเฉินเย็นชาเป็นที่สุด ไอเย็นแผ่รอบกาย ร่างสูงใหญ่เดินไปหาเย้นโม่หลินแล้วหยุดลง

เขาก้มลงมองพวกเย้นโม่หลิน หลังจากแน่ใจแล้วว่าไม่ตายยังมีลมหายใจ จึงหันไปมองท่านอาวุโสสี่และห้าอย่างเย็นชา

ริมฝีปากบางอ้าเปิดเล็กน้อยพ่นคำพูดออกมา ราวกับน้ำแข็งเย็นยะเยือกทิ่มแทงใส่

"พวกคุณ อยากตายยังไง"

ท่านอาวุโสสี่และห้าสูดอากาศเย็นทันที รู้สึกเหมือนว่าเลือดในกายถูกแช่แข็ง

พวกเขาหน้าตามีแต่ความตื่นตระหนกตกใจ

อย่างไรก็ไม่เคยคิด ว่าโห้หลีเฉินที่ถูกทิ้งไว้ในคลังสมบัติ จะออกมาเร็วขนาดนี้!

แถมยังพาคนมามากกว่าสิบคน แหวกวงล้อมของพวกเขาให้แตกได้

พวกบอดี้การ์ดตระกูลหยูเห็นโห้หลีเฉินมา ก็ทยอยกันหยุดนิ่ง ไม่กล้าโจมตีต่อ

ท่านอาวุโสสี่ทั้งตกใจทั้งโมโห อีกนิดเดียวเขาก็จะสามารถฆ่าพวกเย้นโม่หลินได้อยู่แล้ว

แต่ตอนนี้ เป็นไปไม่ได้ที่จะรอด

ท่านอาวุโสสี่เผชิญหน้ากับโห้หลีเฉินอย่างเครียดขรึมกล้าหาญ แล้วพูดว่า

"นายน้อย พวกเราทำตามคำสั่งของท่านผู้นำตระกูล พวกเย้นโม่หลินต้องตาย"

"หึ"

โห้หลีเฉินยิ้มเย็นชา รอยยิ้มมุมปากราวกับเปื้อนเลือด

เขาเดินไปหาท่านอาวุโสสี่และห้าด้วยสีหน้าเย็นชา แต่ละคำเยือกเย็นและสนุก "ในเมื่อไม่เลือกเอง งั้นก็แล้วแต่ผมตัดสินใจ"

ในมือของเขา ทันใดนั้นจู่ๆ ก็พลิกมีดสั้นปรากฏออกมา ความรวดเร็วทั้งว่องไวทั้งเหี้ยมเกรียม ภายใต้สถานการณ์ซึ่งดวงตาของมนุษย์ไม่สามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน ได้ทะลวงลึกเข้าท้องท่านอาวุโสสี่

ท่านอาวุโสสี่เบิกตากว้างสยดสยอง มองมีดสั้นที่เสียบท้องอย่างไม่เชื่อสายตา รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่ประดังเข้ามา

เขาริมฝีปากสั่น "คุณ คุณ...คุณกล้าดียังไง...ผมเป็นตระกูลหยู ท่านอาวุโสสี่ตระกูลหยู..."

"กล้าแตะต้องพี่ภรรยาของผม ถึงคุณจะเป็นเทพเจ้า ก็ไม่สำคัญ"

โห้หลีเฉินดึงมีดออกมาด้วยความรวดเร็วเฉียบคม

เลือดทะลักออกมาทันใด ย้อมเสื้อสีขาวของเขาเป็นดวงๆ ดูราวกับดอกไม้ปีศาจสีเลือด

ทั้งน่าทึ่งและน่าสยดสยอง

พวกบอดี้การ์ดตระกูลหยูได้เห็นภาพนี้ ต่างหวาดกลัวจนสีหน้าโง่เขลา

ไม่น่าเชื่อว่าโห้หลีเฉินจะถึงกับฆ่าท่านอาวุโสสี่!

ท่านอาวุโสสี่เป็นบุคคลสำคัญของตระกูลหยู แม้ผู้นำตระกูลอยากลงโทษ ก็ต้องมีเหตุผลเพียงพอ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการฆ่าเขาง่ายๆ

แต่โห้หลีเฉินกลับบอกว่าจะฆ่าก็ฆ่าเลย ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย

ท่านอาวุโสสี่เบิกตามองโห้หลีเฉินอย่างไม่อยากเชื่อ ความเคียดแค้นพุ่งสูง แต่กำลังกลับเหือดหาย ล้มลงไปกับพื้นอย่างมึนเบลอ

กระตุกอยู่หลายครั้ง ก่อนจะตาค้างหมดลมหายใจไป

ถึงตายเขาก็ไม่เชื่อ ว่าตัวเองจะตายด้วยน้ำมือโห้หลีเฉิน

อย่างง่ายดายและลวกๆ

ท่านอาวุโสห้าถอยหลังไปหลายก้าวด้วยความกลัว มือสั่นหวาดผวาชี้โห้หลีเฉินและพูดว่า

"คุณ คุณๆๆ กล้าดียังไงฆ่าท่านอาวุโสสี่! โห้หลีเฉิน คุณทำผิดกฎตระกูล ถึงคุณเป็นนายน้อยก็ไม่มีข้อยกเว้น"

โห้หลีเฉินมองมีดที่ยังเลอะเลือดในมือด้วยความขยะแขยง ถึงเลอะเลือดท่านอาวุโสสี่ มันก็สกปรกมาก

แต่รออีกสักพักค่อยโยนทิ้งแล้วกัน

เขาถือมีดสั้น มองท่านอาวุโสห้าสีหน้าเย็นชา ขายาวก้าวเดินไปหาเขาทีละก้าว

"คุณก็มีส่วน ไม่รอดเช่นกัน"

ท่านอาวุโสห้าหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว สองขาสั่นเทา มองโห้หลีเฉินราวกับเห็นปีศาจผุดขึ้นมาจากนรก

คิดไม่ถึงว่าโห้หลีเฉินยังต้องการฆ่าเขาด้วย!

ท่านอาวุโสห้าถอยหลังอย่างหวาดผวา ด่าด้วยท่าทีดุร้ายแต่ในใจอ่อนแอ

"โห้หลีเฉิน คุณบ้าไปแล้ว! ผมเป็นท่านอาวุโสห้านะ คุณฆ่าท่านอาวุโสสี่ไปแล้ว ยังคิดจะฆ่าผมอีก คุณทรยศตระกูลหยู! คุณต้องถูกแขวนคอ! ตระกูลหยูจะไม่ยกโทษให้คุณ!"

โห้หลีเฉินยิ้มเย็นชาอย่างไม่สนใจ