บทที่ 935 อาหารหมาล้นออกมานิดหน่อย

"รีบพูดมา!" หัวหน้าบอดี้การ์ดเอ่ยถามอย่างเร่งร้อน หงุดหงิดงุ่นง่านอย่างมาก

พวกเขาจับได้ว่าเย้นโม่หลินเข้ามาในคลินิกแล้ว ก็ไล่ตามเข้ามาอย่างเร็วที่สุด คิดวางแผนไว้ว่าจะจับเต่าในไห

ถ้าหากเป็นแบบนี้แล้วยังจับไม่ได้ พวกเขาคงต้องถูกผู้นำตระกูลจัดการทิ้งอย่างแน่นอน

บอดี้การ์ดตอบกลับ "พวกเราเพิ่งพบรอยเลือดที่ชั้นบน ผมสงสัยว่า พวกเขาจะกระโดดหนีจากดาดฟ้าโรงพยาบาลไปที่ดาดฟ้าตึกอื่นแล้ว"

"อะไรนะ? เวรเอ๊ย!"

หัวหน้าบอดี้การ์ดเตะม้านั่งที่อยู่ข้างๆ ทีหนึ่ง เขาโกรธจนหน้าดำหน้าเขียว

เปิดช่องจากความประมาท เขาคาดไม่ถึงเลยว่าสามคนที่บาดเจ็บสาหัสจะยังกล้ากระโดดข้ามตึก จนเปิดช่องว่างให้เย้นโม่หลินหนีไปได้

"พวกเขาบาดเจ็บสาหัส แล้วยังพากู้จื่อเฟยไปด้วย ลำพังสองขามันหนีไปได้ไม่ไกล รีบตามไป!"

เมื่อหัวหน้าบอดี้การ์ดออกคำสั่ง พวกบอดี้การ์ดก็วิ่งไปที่ชั้นบนทันที

เย้นโม่หลินและป่ายฉีนั้นก็หนีไปทางดาดฟ้าจริงๆ ด้วยระยะห่างที่ห่างไปสองเมตรกว่า เขาอุ้มกู้จื่อเฟยเอาไว้แล้วกระโดดไปยังดาดฟ้าอีกด้านหนึ่ง

กระโดดครั้งนี้ ทำให้บาดแผลบนร่างกายของเย้นโม่หลินฉีกเปิดกว้างขึ้นกว่าเดิมอีก เลือดสดๆ หลั่งไหลออกมา

ป่ายฉีนั้นถือยาถุงใหญ่ เขาวิ่งไปพร้อมกับจัดยาไปด้วย

เย้นโม่หลินยืนอยู่บนที่สูง ไม่นานก็กำหนดเส้นทางหลบหนีได้อย่างรวดเร็วแล้วพาป่ายฉีอ้อมลงไปยังตรอกลับตาคนที่อยู่ด้านล่าง

เมื่อไปถึงตรอก ป่ายฉีที่หายใจหอบเหนื่อยก็รีบยื่นยาในมือไปอย่างรวดเร็ว

"พี่ใหญ่ ป้อนยานี้ให้เธอกิน"

เย้นโม่หลินไม่ลังเล เขาหยิบยามาแล้วค่อยๆ ป้อนเข้าไปในปากของกู้จื่อเฟยอย่างระมัดระวัง

แต่ไม่มีน้ำ กู้จื่อเฟยจึงกลืนลงไปไม่ได้

เธอขมวดคิ้ว พึมพำอย่างเจ็บปวด "ขม ขม...."

ขณะที่พูดก็พยายามคายยาออกมา

ป่ายฉีรีบตะโกนขึ้นมา "คายไม่ได้นะ จัดยานี้ครั้งหนึ่งต้องใช้เวลาไม่น้อยเลยนะ"

ตอนนี้สิ่งที่พวกเขาขาดแคลนมากที่สุดก็คือเวลา

กู้จื่อเฟยที่อาการกึ่งโคม่านั้นก็ไม่ได้ยินเสียงของป่ายฉีเลย เธอใช้สัญชาตญาณและจะคายยาออกมา

เย้นโม่หลินแววตาเคร่งขรึม ทันใดนั้นเขาก็ก้มลง ริมฝีปากบางประกบปิดปากเล็กของเธอเอาไว้

"อื้อ....."

กู้จื่อเฟยส่งเสียงอู้อี้

เย้นโม่หลินดันลิ้นแล้วเบียดแทรกเข้าไปอย่างแข็งกร้าว

กู้จื่อเฟยคิดจะต่อต้าน แต่กลับถูกชายหนุ่มกดเอาไว้ และปล่อยให้เขาบุกรุกเข้ามาให้อาณาเขตของเธอช่วงชิงอย่างหยาบคาย

ป่ายฉีที่ดูอยู่นั้น "....."

อืม ปลดล็อกท่าป้อนยาแบบใหม่อันสุดยอดและทรงพลัง

แต่หมาโสดโดดเดี่ยวอย่างเขาดูไปแล้วจะใช้อะไรได้? มันจะมีประโยชน์อะไร?

เย้นโม่หลินบังคับกรอกยาให้กู้จื่อเฟย แล้วจึงอุ้มเธอที่สะลึมสะลือเดินต่อไปข้างหน้า

ทุกก้าวที่เขาเดินไป ใต้เท้าก็จะนองไปด้วยเลือดสีเข้ม

ป่ายฉีตามอยู่ข้างหลัง มีถุงห้อยอยู่ที่คอ ในมือก็กำลังจัดเตรียมยาสารพัดยุ่งเป็นพัลวัน

ยาพวกนี้เป็นล้วนเป็นยาสามัญทั่วไป มันสามารถรักษาโรคได้ แต่ก็ไม่ถึงขั้นประสิทธิผลของยาของเขา

แต่ยาบางตัว เมื่อผ่านการบดเป็นพิเศษและจัดอัตราส่วนแล้ว ก็กลับสามารถสร้างปาฏิหาริย์ในมือของป่ายฉีได้

ป่ายฉีบดยาเป็นผงอีกถุง แล้วพูดกับเย้นโม่หลิน

"พี่ใหญ่ เอานี่ทาบนปากแผล มันห้ามเลือดได้ทันทีในกรณีฉุกเฉิน"

ต่อให้พวกเขาจะหาเส้นทางเดินได้ดี แต่คราบเลือดตลอดทางนี้ก็จะทำให้คนที่อยู่ข้างหลังไล่ตามมาได้

จะสลัดทิ้งก็ทำไม่ได้

และความจริงเขากับเย้นโม่หลินนั้นทรุดโทรมจนแทบไม่ไหวแล้ว การวิ่งหนีในตอนนี้คงไม่พ้นเป็นการต่อสู้เฮือกสุดท้าย ถ้าหากยังสลัดไม่หลุดต่อไปแบบนี้ ไม่ช้าก็เร็วพวกเขาจะต้องสิ้นชีพแน่

ฝีเท้าของเย้นโม่หลินหยุดลงแล้วรับผงยามา "นายล่ะ?"

"ผมจะจัดใหม่ ไม่นานหรอก"

ป่ายฉีไม่ได้ชักช้า เขาเริ่มทำยาอีกครั้งอย่างรวดเร็ว

เขาเป็นหมอ เขารู้ดีที่สุด

เย้นโม่หลินเองก็ไม่ได้พูดอะไรอีก เขาวางกู้จื่อเฟยนั่งลงที่แปลงดอกไม้ข้างๆ แล้วกำลังจะเอายามาจัดการบาดแผลของตัวเอง

ในตอนนั้นเอง กู้จื่อเฟยกลับฟุบลงมาในอ้อมแขนของเขา เธอปรือดวงตาคู่โตจ้องมองตรงมาที่เขา