บทที่ 964 พบเบาะแส

ในที่สุดเขาก็ทนไม่ไหวจนต้องไล่เธอไปตรงๆ โดยเฉพาะเลยงั้นเหรอ?

แต่เธอจะออกไปจากตระกูลเย้นตอนนี้ไม่ได้

ถ้าพี่เย้นหันกลับมาไม่เจอเธอ เขาจะต้องเป็นห่วงแน่ เดิมทีก็ยุ่งจนไม่มีแม้แต่เวลาจะตอนอยู่แล้ว ถ้าแบ่งสมาธิมาตามหาเธออีก ก็คงจะเป็นการไม่ดี

กู้จื่อเฟยต่อสู้ดิ้นรนพยายามสลัดมือของชายวัยกลางคนออกในทันที

"ปล่อยนะ! ฉันเป็นแฟนของเย้นโม่หลิน เป็นคนที่เขาพากลับมาด้วยตัวเอง คุณมีสิทธิ์อะไรมาไล่ฉัน?

ไม่กลัวเขารู้แล้วจะต่อว่าหรือยังไง?"

สีหน้าของชายวัยกลางคนเปลี่ยนไปเล็กน้อย ด้วยเกิดความกลัวเล็กน้อยจากส่วนลึกในใจ

แต่ก็เพียงชั่วครู่เท่านั้น ใบหน้ามีอายุก็ยิ่งดุดันอย่างแน่วแน่ขึ้นกว่าเดิม

"ตอนนี้ตระกูลเย้นกำลังประสบภัยพิบัติมากมาย ก็เป็นเพราะตัวหายนะอย่างเธอพามา ที่ไล่เธอไป เป็นเพราะฉันคิดเพื่อ

เมื่อเขาทำเป็นพูดอย่างสง่าผ่าเผยจบ เขาก็ยกมือขึ้น

"เข้ามา มัดเธอไว้แล้วเอาตัวไป"

สิ้นเสียงลง ชายฉกรรจ์ร่างสูงชุดดำสี่คนข้างนอกก็พุ่งเข้ามาในห้องทันที ก่อนมัดมือและเท้าของกู้จื่อเฟยอย่างหยาบคาย

นี่มันเป็นการขับไล่เธอออกไปเฉยๆ ที่ไหนกัน มันเหมือนกับการลักพาตัวเสียมากกว่า

ทันใดนั้นกู้จื่อเฟยก็ตื่นตระหนก เธอร้องเสียงดัง

"ปล่อยฉันนะ ถ้าพวกคุณกล้าทำกับฉันแบบนี้ เย้นโม่หลินไม่มีทางปล่อยพวกคุณไปแน่นอน"

ชายวัยกลางคนสีหน้าโหดเหี้ยม "ปิดปากซะ"

ก้อนผ้าขาวถูกยัดเข้าไปในปากของกู้จื่อเฟย

"อื้ออื้ออื้อ....อื้อ....."

ทันใดนั้นแม้แต่คำพูดที่ครบจบสมบูรณ์ประโยคหนึ่งก็พูดออกมาไม่ได้

เมื่อเผชิญหน้ากับชายฉกรรจ์ร่างสูงสี่คน เธอก็ไม่มีช่องทางให้ต่อสู้ได้เลย เธอถูกผู้ชายสองคนยกตัวขึ้นหน้าคนหลังคน ราวกับเชือกป่านมัดหนึ่งอย่างนั้น

ร่างกายของเธอลอยขึ้นจากพื้น สูญเสียอิสรภาพโดยสมบูรณ์

หัวใจทั้งดวงของกู้จื่อเฟยมาห้อยอยู่ที่ลำคอหมดแล้ว เหงื่อเย็นผุดขึ้นที่หน้าผาก ในตอนนั้นเธอถึงได้เห็นแววตาหม่นมืดอันร้ายกาจภายใต้ท่าทีสง่าผ่าเผยนั้นของชายวัยกลางคน

หัวใจของเธอบีบรัดในทันที

ชายวัยกลางคนนี้ผิดปกติ!

เขาจงใจ!

เขาจงใจหาเหตุผลมาเล่นงานเธอ

เขาคิดจะทำอะไรกันแน่?

กู้จื่อเฟยขนลุกชันไปทั่วร่าง รู้สึกถึงอันตรายอย่างท่วมท้น

ผู้คนมองกู้จื่อเฟยที่ถูกเอาตัวไปด้วยสีหน้าต่างกันไป

มีคนพูดขึ้นอย่างลังเล "พี่ห้า ถึงหล่อนจะเป็นตัวหายนะ แต่ยังไงก็เป็นคนที่นายน้อยพากลับมาด้วยตัวเอง ทั้งยังสั่งให้ต้องดูแลหล่อนอย่างดีอีกด้วย

พาเธอไปแบบนี้ ถ้านายน้อยรู้เข้า เขาจะโกรธหรือเปล่า?"

"ไม่หรอก พวกเราแค่ตัดสินใจเรื่องนี้แทนนายน้อยไปก่อนเพื่อประโยชน์ของตระกูลเท่านั้น"

ชายวัยกลางคนเอ่ยอย่างให้คำมั่น "วางใจได้ พอเธอมาตระกูลเย้นก็เผชิญกับความเสียหายอย่างรุนแรง ผู้นำตระกูลก็ถูกยิงชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย และเรื่องเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่หล่อนนำพามา นายน้อยเองก็คงยอมรับแล้ว

ไม่อย่างนั้นทำไมสองวันมานี้ นายน้อยถึงไม่แม้แต่จะมองหล่อนสักครั้งกันล่ะ?"

"นั่นไม่ใช่เพราะนายน้อยเขากำลัง....."

"ไม่ว่ายังไง นายน้อยเองก็ไม่ได้ติดต่อหล่อนเลยไม่ใช่หรือไง?"

ชายวัยกลางคอถามกลับอย่างดักคอ คำพูดของทุกคนจึงติดอยู่ในลำคอ

พวกเขาปฏิเสธไม่ได้ มันเป็นเช่นนั้นจริงๆ

หลังจากที่นายน้อยพากู้จื่อเฟยกลับมา เขาก็เพิกเฉยต่อเธอ และเห็นได้ชัดว่าไม่ได้สนใจกู้จื่อเฟยมากนัก

บางทีอาจจะยอมรับแล้วว่าเธอคือตัวหายนะ จึงไม่อยากเจอเธอ

ดังนั้นหากจะไล่กู้จื่อเฟยไปตอนนี้ ก็เป็นการดีต่อตระกูลเย้นและต่อนายน้อย

เมื่อชายวัยกลางคนเห็นว่าทุกคนถูกเกลี้ยกล่อมแล้ว รอยยิ้มกระหยิ่มยิ้มย่องก็ปรากฏขึ้นในดวงตา ก่อนเขาจะเอ่ยอย่างเอาจริงเอาจัง

"ตอนนี้นายน้อยมีเรื่องยุ่งมากเกินไป เรื่องเล็กๆ อย่างกู้จื่อเฟยก็ไม่ต้องบอกเขาก่อนล่ะ"

"โอเค เราเองก็ไม่รบกวนนายน้อยด้วยเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แบบนั้นหรอก"

ทุกคนตอบอย่างไม่ต้องคิด

ไล่ตัวหายนะไปสักคน สำหรับพวกเขาแล้วก็เป็นเรื่องดียิ่งเรื่องหนึ่ง และก็เป็นเรื่องที่ไม่จำเป็นต้องให้ความสำคัญด้วยเช่นกัน