บทที่ 975 คุณเป็นใคร

ใบหน้าเล็กๆของเธอซีดเซียว สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล แต่ดูแล้วก็มีเสน่ห์ไม่น้อย

เธอขอร้องว่า

"พี่เย้นคะ ฮวนฮวนแค่ขาดสติไปชั่วครู่ เธอไม่ได้ตั้งใจหรอกค่ะ ปกติเธอเป็นคนดีจะตาย

ฉันขอร้องพี่ เห็นแก่ความเป็นพี่น้องด้วยเถอะนะคะ ไว้ชีวิตเธอนะคะ?"

น้ำเสียงที่อ่อนหวานนุ่มนวล พร้อมกับเสียงร้องไห้กระซิก ฟังดูแล้วชวนให้รู้สึกสงสารและใจอ่อน

เธอร้องไห้มากขึ้น ยื่นมือเล็กๆออกมาจะคว้ามือของเย้นโม่หลินไว้ราวกับเด็ก

ขณะที่เธอกำลังเข้าไปใกล้ สีหน้าของเย้นโม่หลินก็แสดงความเฉยชาออกมาทันที

เขาปลีกตัวออกไปด้านข้างสองก้าว มองเจียงเป้ยนีอย่างเย็นชา

เอ่ยถามว่า "เธอเป็นใคร?"

เจียงเป้ยนีตัวแข็งทื่อ เธอรู้สึกว่าแย่แน่แล้ว

เธอหยุดร้องไห้ทันที จ้องมองเย้นโม่หลิน พูดอย่างละล่ำละลักว่า

"พี่เย้นคะ พี่ พี่จำหนูไม่ได้ พี่จำหนูไม่ได้แล้วหรือคะ?"

เย้นโม่หลินสีหน้าไร้อารมณ์ ย้อนถามกลับไปว่า "เธอเป็นใครล่ะ?"

นั่นแสดงว่า เขาจำเธอไม่ได้เลยสินะ

สีหน้าของเจียงเป้ยนีขาวซีดราวกับกระดาษ ไม่เห็นเส้นเลือดเลย

เธออาศัยอยู่ที่ในบ้านของเย้นโม่หลินมาสองสามเดือนแล้ว พยายามขัดหน้าอยู่นานสองนาน จนคนในครอบครัวต่างคิดว่าเธอจะมาเป็นคุณนายของตระกูลเย้นในอนาคต

แต่คิดไม่ถึงเลยว่า แม้แต่เจ้าบ้านอย่างเย้นโม่หลิน ก็ยังจำเธอไม่ได้เลยหรือ?

หรือจะพูดให้ชัดขึ้นว่า ตลอดหลายเดือนที่เธอมัวขัดหน้าอยู่ เย้นโม่หลินไม่เคยเห็นหน้าเธอ ไม่เคยสนใจ จนลืมเธอไปแล้ว

ทุกคนมองดูเจียงเป้ยนีด้วยท่าทีต่างๆกัน แต่ก็แสดงความเห็นอกเห็นใจต่อเธออย่างเปิดเผย

และตระหนักได้ในทันที

พวกเขาต่างก็เข้าใจว่าเจียงเป้ยนีและเย้นโม่หลินมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน จนน่าจะกลายเป็นภรรยาของนายน้อย แต่ที่แท้ความจริงไม่ได้เป็นเช่นนั้น เย้นโม่หลินไม่รู้จักหล่อนเลย

นี่ มันน่าเศร้าสิ้นดี

เจียงเป้ยนีอับอายจนอยากแทรกแผ่นดินหนี แต่ด้วยสายตาอันคมกริบของเย้นโม่หลิน เธอกลับไม่สามารถขยับตัวได้

เธอรู้สึกเสียใจ แต่ก็ตั้งสติพูดว่า

"ฉันชื่อเจียงเป้ยนีเป็นลูกพี่ลูกน้องกับฮวนฮวน"

"ก็ไม่ใช่คนของตระกูลเย้นของเรานี่ มาทำอะไรที่นี่ล่ะ?"

เย้นโม่หลินแสดงท่าทีเฉยชา ยกมือขึ้นออกคำสั่งว่า "เอาเธอออกไป"

ด้วยท่าทางแสดงความรำคาญและรังเกียจนั้น ราวกับลูกศรหมื่นลูกทิ่มแทงลงในหัวใจของเจียงเป้ยนี

หัวใจของเธอแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ ใบหน้าร้อนผ่าว อับอายเป็นที่สุด

ไม่ต้องรอให้บอดี้การ์ดมาลากเธอออกไป เธอเอามือปิดหน้า ร้องไห้แล้ววิ่งออกไป

เย้นโม่หลินไม่แม้แต่จะเหลียวตามองเธอ สายตาเย็นชาของเขา กลับมองไปทางเย้นจือฮวนแทน

ท่าทีเฉยชา

เย้นจือฮวนทำแบบนี้กับกู้จื่อเฟยเช่นกัน เมื่อนึกภาพที่กู้จื่อเฟยอยู่ในสภาพเดียวกันนี้แล้ว เย้นโม่หลินแทบทนไม่ไหวที่จะจัดการขั้นเด็ดขาดกับเย้นจือฮวน

แต่ว่า เขาต้องการให้เย้นจือฮวนอยู่แบบตายทั้งเป็น

สิ่งที่กู้จื่อเฟยได้รับอยู่ตอนนี้ เธอต้องได้รับมันเป็นสองเท่า

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน เย้นจือฮวนถูกซ้อมหนักจนไม่มีเสียงร้องแล้ว ร่างของเธอหมอบลงไปกับพื้นราวกับสุนัขตัวหนึ่งที่นอนตาย บอดี้การ์ดเหล่านั้นจึงได้หยุดลง

เย้นซิวหย่าพุ่งตัวไปข้างหน้า คุกเข่าลงข้างตัวเย้นจือฮวน แต่ไม่กล้าเข้าไปใกล้

เธอร้องตะโกนเรียก "ฮวนฮวน ฮวนฮวน ลูกยังไม่ตายใช่ไหม? ตอบแม่หน่อยสิ ฮวนฮวน"

เย้นจือฮวนหลับตาอยู่ ไม่ตอบสนองใดๆทั้งสิ้น

ไม่รู้ว่าตายแล้วหรือยังมีชีวิตอยู่

เย้นซิวหย่าไม่กล้าสัมผัสลมหายใจของเธอ กลัวว่ามันจะไม่มีแล้ว ขอรออยู่แบบนี้จะดีกว่า เผื่อว่ามันจะเป็นครั้งสุดท้าย

ดวงตาของเธอแดงก่ำ หันหน้าไปพูดกับเย้นโม้หลินว่า

"ซ้อมพอแล้วใช่ไหม ตอนนี้ฉันจะพาฮวนฮวนไปได้หรือยัง?"

"ไม่ได้"

เย้นโม่หลินท่าทีเย็นชา

เย้นซิวหย่าโกรธจนอกแทบระเบิด ขนาดนี้ยังไม่พออีกหรือ?