บทที่ 977 ไม่ได้หมายถึงราตรีสวัสดิ์

เขาสะกดอารมณ์เอาไว้นิ่ง น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับไม่ได้พูด

"ทานปลาไหมครับ?"

กู้จื่อเฟยมองดูเขาที่กำลังอดทนไว้อย่างสนุกสนาน สายตาเป็นประกาย ยิ้มให้ราวกับสุนัขจิ้งจอก

เธอพยักหน้าราวกับลูกไก่ "เอาค่ะ"

เย้นโม่หลินรีบย้ายสายตาจากตัวกู้จื่อเฟยทันที แล้วคีบปลาให้เธอ

ขณะที่กำลังใช้ตะเกียบ กลับเจอปัญหาใหญ่เข้า ปลาตัวนี้เต็มไปด้วยก้าง

เขาไม่ถนัดเรื่องนี้เอาซะเลย

แต่เมื่อคิดถึงสายตาเล็กๆของกู้จื่อเฟยที่ตั้งตารออยู่ เขาก็คีบเนื้อปลาขึ้นมาชิ้นหนึ่งโดยไม่บ่นอะไร วางลงในชามตัวเองอย่างระวัง ค่อยๆเลาะก้างออกมาจนหมด

และป้อนให้กู้จื่อเฟยที่ปากอีกครั้ง

กู้จื่อเฟยรีบอ้าปากกินเข้าไปทันที และไม่ลืมที่จะเอ่ยปากชมว่า

"อร่อยจังเลยคะ"

รอยยิ้มของเธอนั้น เย้นโม่หลินที่มองอยู่อดปลื้มใจไม่ได้ รู้สึกขึ้นมาทันทีว่าเรื่องที่ต้องเสียเวลาแกะก้างปลา มันคุ้มค่า

เขาคีบมาอีกชิ้น แล้วตั้งใจแกะก้างออก

กู้จื่อเฟยตั้งอกตั้งใจมองดูการกระทำของเย้นโม่หลิน แล้วอดไม่ได้ที่จะยิ้มกว้าง

เย้นโม่หลินแม้จะดูแข็งกร้าว แต่เวลาที่อบอุ่นและละเอียดอ่อน ก็ช่างเหลือเกินจริงๆ

แม้แต่รสชาติของปลา ก็ยังเปลี่ยนเป็นยอดเยี่ยมที่สุดในโลกได้

อาหารมื้อนี้ ใช้เวลานานทีเดียว

เมื่อกู้จื่อเฟยทานจนอิ่ม และให้เย้นโม่หลินทานไปอีกหลายอย่าง จึงเอากับข้าวที่เหลือโยนทิ้งไป

เย้นโม่หลินยืนอยู่ที่ข้างเตียง มองกู้จื่อเฟยแล้วถามว่า

"ตอนนี้ง่วงไหมครับ? อยากจะนอนหรือเล่นอีกสักหน่อย หรือว่าจะดูโทรทัศน์ดีครับ?"

ความจริงกู้จื่อเฟยนอนพักมานานแล้ว ตอนนี้จะนอนไม่หลับก็เป็นเรื่องปกติ

แต่กู้จื่อเฟยกลับพยักหน้า ยื่นมือเล็กๆมาดึงเสื้อเย้นโม่หลินเอาไว้ พลางกระซิบว่า

"ง่วงแล้วค่ะ คุณมานอนด้วยกันสิคะ"

คำเชิญชวนนั้น ทำเอาชาไปทั้งตัวทันที

เย้นโม่หลินตัวแข็งทื่อ ตอบกลับอย่างเคอะเขินว่า

"เออ คือว่าผม ผมยังมีงานค้าง...."

"ฉันนอนคนเดียวกลัวจังเลยค่ะ"

เธอพูดอย่างออดอ้อน ในดวงตา มีหมอกบางๆลอยขึ้นมา ดูแล้วน่าสงสารจับใจ

กำแพงที่เย้นโม่หลินตั้งไว้ทลายลงในทันที

สมองยังไม่ทันได้สั่งการ ก็หลุดปากพูดไปว่า "ผมนอนเป็นเพื่อนเอง"

กู้จื่อเฟยยิ้มชอบใจทันที เหลือบมองไปที่ที่ว่างข้างตัวเอง "รีบมาสิคะ"

ท่าทางรีบอ้าแขนรับแบบนั้น ไม่เหมือนที่ร้องไห้ก่อนหน้านี้แม้แต่นิดเดียว

ราวกับว่า ก่อนหน้านี้เป็นแค่ภาพลวงตา

เย้นโม่หลินรู้สึกอธิบายไม่ถูก ดูเหมือนว่าเขาจะถูกหลอก?

ในที่สุด เขาก็เปลี่ยนเป็นชุดนอนลงนอนข้างๆกู้จื่อเฟย

เตียงใหญ่มาก ระหว่างคนทั้งสองยังมีระยะห่างอีกหนึ่งคน

ถ้าเป็นเมื่อก่อน กู้จื่อเฟยจะเป็นคนแทรกตัวเข้าไปในอ้อมกอดของเย้นโม่หลินทุกครั้ง แต่ตอนนี้ เธอถูกห่อไปทั้งตัวเหมือนเกี๊ยวชิ้นใหญ่ จะกลิ้งก็ยังกลิ้งไม่ได้

แต่ว่า นี่ไม่เป็นอุปสรรคต่อเธอหรอก

ในความมืด เธอเอ่ยปากเบาๆว่า

"พี่เย้น พี่อยู่ไหมคะ?"

เย้นโม่หลินตอบด้วยเสียงทุ้มต่ำว่า "อยู่ครับ"

"แต่ฉันไม่รู้สึกแบบนั้นเลยนะคะ เหมือนยังนอนอยู่คนเดียว รู้สึกกลัวนิดหน่อยค่ะ"

เย้นโม่หลิน "....."

เขากลับรับรู้ได้อย่างชัดเจนว่าเธอมีตัวตนและลมหายใจ ซึ่งกำลังแผดเผาเขาอย่างคุกรุ่น

เย้นโม่หลินเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นค่อยๆขยับตัว ไปนอนข้างๆกู้จื่อเฟย

ระหว่างทั้งสอง ระยะห่างแคบลง เหลือเพียงแค่หนึ่งฝ่ามือ

เย้นโม่หลินไม่มีทางเลือกร่างกายของเขาแข็งทื่อ

กู้จื่อเฟยพูดเบาๆว่า "ยังไกลไปคะ"