บทที่ 996 ฉันมาสะสางเรื่องราว

เธอเห็นมันชัดเจนตลอดทางกลับมา นอกจากโทรให้ป่ายฉีขับรถมารับ เย้นโม่หลินก็ไม่ได้แตะต้องโทรศัพท์เลย

แต่เขากลับรู้ว่ากงจืออวีระงับเรื่องนี้เอาไว้แล้ว

หรือว่า......

ก่อนที่เย้นโม่หลินจะโกรธ เศร้า และเจ็บปวด แต่เขาก็ไม่ลืมที่จะใส่ใจเธอเลย

พลันจมูกของกู้จื่อเฟยก็แสบร้อน ดวงตาเธอแดงก่ำ มองไปทางเย้นโม่หลินอย่างซาบซึ้ง

"พี่เย้น นี่หรือคือรักแท้ในเรื่องเล่า?"

ใบหน้าของเย้นโม่หลินมีเครื่องหมายคำถาม

กู้จื่อเฟยพูดอย่างทอดถอนใจ "เขาว่ากันว่า คู่รักที่รักกันปานจะกลืนกิน ไม่ว่าจะทะเลาะกันหนักแค่ไหน อย่างไรก็ต้องกลับมาคืนดีกัน ตอนที่คุณโกรธและจากไป คุณยังห่วงใยฉัน ฉันซาบซึ้งมาก ฉันรู้สึกว่าฉันเป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุดในโลก"

เย้นโม่หลินมองไปที่กู้จื่อเฟยอย่างเลื่อนลอย แม้ว่าตำนานที่เธอเล่าอันนี้มันจะไม่คุ้นเคย แต่เขากลับ รู้สึกดี

ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร แค่เห็นเธอยิ้มได้ก็ดีแล้ว

ป่ายฉี "......" ก้มหน้าทายา ไม่เห็นก็ไม่หงุดหงิด ไม่ได้ยิน เขาไม่ได้ยิน

หลังจากซาบซึ้งเสร็จแล้ว กู้จื่อเฟยก็กลับเข้าประเด็น

เธอมองไปยังเย้นโม่หลินก่อนพูด

"เหล่าคนที่เจียงเป้ยนีพามาในวันนี้ บ้างก็เป็นผู้อาวุโสของตระกูลเย้น แม้ว่าคุณป้าจะไม่อนุญาตให้พวกเขาเอาไปพูดกัน แต่ถ้าพวกเขาไม่ยอม หากเวลาผ่านนานไป เรื่องนี้อาจจะสามารถรั่วไหลได้"

"อืม"

เย้นโม่หลินพยักหน้า "ผมจะไปจัดการมันให้สะอาด"

เขาพูดอย่างสงบ แต่กู้จื่อเฟยกลับรู้สึกได้ถึงความหนาวเย็น

เธอรู้สึกสงสัย สิ่งที่เขาพูดว่าจะจัดการ กลัวว่ามันจะเป็นการนองเลือด

กู้จื่อเฟยไม่ใช่คนใจอ่อน แต่กลับรู้สึกว่า วิธีจัดการอย่างนี้ เรียบง่าย ป่าเถื่อนแต่กลับไม่คู่ควร เป็นการรักษาที่ปลายเหตุ

เธอครุ่นคิด ก่อนจะพูดว่า

"เรื่องนี้ฉันจะจัดการเองค่ะ ได้ไหม?"

เย้นโม่หลินมองมายังเธอด้วยความสงสัย

กู้จื่อเฟยกำหมัด เธอกัดฟันใบหน้ามีแต่ความเกลียดชัง

"เจียงเป้ยนีเล่นงานฉันเสียขนาดนี้ หนามยอกก็ต้องเอาหนามบ่ง ให้เธอได้รับผลกรรมของตัวเอง!"

เธอเคยพูดในขณะนั้น เธอต้องการให้เจียงเป้ยนีชดใช้ในสิ่งที่ทำลงไป ให้น่าเวทนามากกว่าร้อยเท่า

นี่ไม่ใช่แค่ขู่

เย้นโม่หลินมองไปยังกู้จื่อเฟยอย่างพินิจพิเคราะห์ ดูท่าทางแน่วแน่ที่อยากจะลองดูของเธอ ก่อนจะพยักหน้า

"โอเค"

ถ้าเธออยากทำ ก็ให้เธอทำ

ส่วนผลจะเป็นอย่างไร เป็นเขาเองที่จะมารับผิดชอบ ถ้าทำไม่ได้ ยังมีเขาอยู่

......

ตึกเล็กของเย้นซิวหย่า

เสียงตบหน้าดัง ‘เพี๊ยะ’ ดังขึ้นมาอย่างชัดเจน

ใบหน้าของเย้นซิวหย่าเต็มไปด้วยความน่ากลัว เธอถามอย่างดุร้ายว่า

"นางเศษสวะ เธอสาบานอย่างมั่นใจแล้วไม่ใช่หรือว่าไม่มีปัญหา? ทำไมมันถึงกลายเป็นอย่างนี้!"

เจียงเป้ยนีกุมแก้มของเธอ ก่อนจะอธิบายด้วยเสียงสะอื้น

"เดิมทีก็ทำตามแผน แต่ฉันไม่คิดว่ากงจืออวีจะปรากฏตัวออกมา ไม่ว่าจะถูกหรือผิดก็ปกป้องกู้จื่อเฟย"

ถ้าไม่ใช่เพราะกงจืออวีที่มาขัดขวาง ตอนนี้เรื่องที่กู้จื่อเฟยนอกใจเย้นโม่หลิน ชาวบ้านคงได้รู้กันไปหมดแล้ว