บทที่243 อารมณ์รุนแรงโหดร้ายที่ไม่เหมือนใคร

บทที่243 อารมณ์รุนแรงโหดร้ายที่ไม่เหมือนใคร

ฉูรั่วไป๋ยิ้มอย่างพอใจ แล้วก็อธิบายให้เย้นหว่านฟังต่ออย่างอดทน

แต่ว่าตอนนี้สีหน้าของโห้หลีเฉินนั้นดูไม่ดีเอามากๆ ละสายตาออกมาจากหนังสือ แล้วก็จ้องไปที่เย้นหว่านและฉูรั่วไป๋ที่อยู่ใกล้ตัวเองมากๆ

มีกองไฟสุมอยู่ในอกของเขา แทบจะรอไม่ไหวที่จะเตะฉูรั่วไป๋ลงมหาสมุทรแปซิฟิกไป

โห้หลีเฉินเกิดมาอย่างมีเกียรติและสูงศักดิ์ ทรงพลัง และยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่สามารถควบคุมโทสะของตัวเองได้ตั้งแต่ไหนแต่ไร ใครที่รกหูรกตาก็จะโดนทำร้ายทันที อย่างฉูรั่วไป๋ตอนนี้ ไม่รู้ว่าจะตายไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้ว

แต่ว่าในขณะนี้ เขากลับจำเป็นต้องกดความโกรธในหัวใจของตัวเองไว้ อดทนต่อการที่ฉูรั่วไป๋ยั่วยุเขาต่อหน้าต่อตา

ทั้งหมดก็เพื่อเย้นหว่าน

โห้หลีเฉินสูดหายใจเข้าลึกๆ เม้มปาก แล้วก็ผลักหนังสือตรงหน้าของตัวเองไปทางเย้นหว่าน

เสียงไม่สูงไม่ต่ำ แต่ว่าดูเอาแต่ใจสุดๆ

“เย้นหว่าน อธิบายตรงนี้ให้ฟังหน่อย”

ฉูรั่วไป๋ที่กำลังอธิบายอยู่ก็หยุดกะทันหัน มองหน้าโห้หลีเฉินด้วยสีหน้าที่มึนงง สีหน้าเหมือนกับเห็นผียังไงยังงั้น

เขาไม่ได้ฟังผิดใช่ไหม?

คนที่สูงส่ง ไม่มีอะไรที่ไม่รู้ ไม่มีอะไรที่ทำไม่ได้อย่างโห้หลีเฉิน คุณโห้ แต่ว่าตอนนี้กลับถือหนังสืออยู่เล่มหนึ่ง แล้วให้เย้นหว่านอธิบายให้เขาฟัง!

เยสเข้ ลำดับขั้นตอนนี้มันบ้าไปแล้วรึเปล่า?

แต่ว่าเย้นหว่านชินแล้ว เธอลังเลเล็กน้อย “รอให้ฉันฟังจบก่อนได้ไหม? ” การแซงคิวมันเป็นเรื่องที่ไม่มีมารยาทมากๆ ยิ่งไปกว่านั้นโห้หลีเฉินยังมาพูดแทรกแบบนี้อีก เมื่อก่อนเขาไม่ได้ไร้คุณสมบัติแบบนี้นี่

แต่ว่าท่าทีของโห้หลีเฉินกลับเอาแต่ใจมากยิ่งขึ้น น้ำเสียงของเขานั้นทำให้ไม่สามารถปฏิเสธได้ง่ายๆ

“ไม่ได้”

เย้นหว่าน：“……”สรุปแล้วใครขอให้ใครช่วยกันแน่?

แต่ว่าสุดท้ายแล้วเมื่อต้องเผชิญหน้ากับโห้หลีเฉิน เย้นหว่านก็เคยชินกับการหวาดกลัวเขา เธอก็เลยทำได้แค่หันหน้ากลับไปมองโห้หลีเฉิน แล้วก็ดูหนังสือที่เขาผลักมาให้

พอดีกัน มันเป็นเนื้อหาที่ฉูรั่วไป๋อธิบายให้เธอฟังเมื่อกี้นี้

พอมาอ่านแบบนี้ ก็ไม่จำเป็นต้องให้ฉูรั่วไป๋อธิบายต่อแล้ว เธอเข้าใจทั้งหมดแล้ว

ฉูรั่วไป๋นั่งอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าที่หดหู่ มองดูท่าทางที่โห้หลีเฉินตั้งใจฟังเย้นหว่านอธิบายเนื้อหาอยู่นั้น ก็ได้แต่รู้สึกเหมือนกับว่ามีม้าหญ้าโคลนเป็นหมื่นตัวกำลังวิ่งอยู่ในใจเขาตอนนี้

คิดว่าเขามองไม่ออกเหรอ? ถึงแม้ว่าโห้หลีเฉินจะดูเหมือนกับว่ากำลังตั้งใจฟังเธออธิบาย แต่ว่าความสนใจของเขา 90% อยู่ที่เย้นหว่าน

นี่มันเป็นการเรียนที่ไหนกัน ก็เห็นได้ชัดอยู่ว่ามันเป็นการจีบสาว!

ประธานเจ้าหน้าที่บริหารของโห้ถิงกรุ๊ปที่สง่างาม มาลดเกียรติถามไถ่ผู้ที่ต่ำกว่าแบบนี้ ไม่อายหรือยังไงกัน?

แต่ว่าน่าเสียดาย ที่เย้นหว่านไม่รู้ตัว

เขาล่ะอยากจะเตือนเย้นหว่านจริงๆ ว่าไอ้โห้หลีเฉินคนนี้มันเป็นแค่หมาป่าอวดหางเท่านั้น

หลังจากที่เย้นหว่านอธิบายให้โห้หลีเฉินฟังจนจบอีกครั้ง เธอเองก็เข้าใจอย่างทะลุปรุโปร่งด้วยเหมือนกัน เท่ากับว่าได้ทบทวนอีกรอบหนึ่ง สามารถเรียกได้ว่าตอนนี้ความรู้แน่นปึก

เมื่อได้ความรู้ใหม่เพิ่มเติม ก็ทำให้อารมณ์เธอเปิดกว้างขึ้นเยอะเลย แม้แต่การที่โห้หลีเฉินนั่งอยู่ข้างๆ ในตอนนี้ ความรู้สึกตื่นเต้นและขัดขืนก็ลดลงเรื่อยๆ

เหมือนกับว่า การอ่านหนังสือแบบนี้มันทำให้กลมกลืนมากยิ่งขึ้น

แต่ฉูรั่วไป๋กลับโกรธจนหน้าเขียวแล้ว

หลังจากนั้นทุกครั้งที่เขาอธิบายให้เย้นหว่านฟัง แล้วในตอนที่เขาจะถือโอกาสดึงเข้าเรื่องความสัมพันธ์นั้น โห้หลีเฉินก็จะยื่นหนังสือมา ให้เย้นหว่านอธิบายให้เขาฟัง

และเนื้อหา ก็สามารถคลายข้อสงสัยของเย้นหว่านได้พอดี

และพอเย้นหว่านอธิบายให้โห้หลีเฉินฟังเสร็จแล้ว ก็ไม่ต้องการฉูรั่วไป๋อีกแล้ว

ฉูรั่วไป๋นั่งแข็งเป็นหินมองดูเย้นหว่านกับโห้หลีเฉินพูดคุยกันอย่างสนิทสนม อ่านหนังสือเล่มเดียวกัน หัวของทั้งสองคนเหมือนจะพิงกันอยู่แล้ว

และความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองคนนี้ที่เดิมทีไม่ค่อยสนิทสนมกันเท่าไหร่ และในระยะห่างที่ใกล้ขนาดนี้ มันก็ได้ถูกละลายไปอย่างเงียบๆ

ฉูรั่วไป๋รู้สึกว่ากระดิ่งส่งสัญญาณเตือนของเขากำลังจะระเบิดแล้ว

โห้หลีเฉินใช้อำนาจเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัวแบบนี้มันโหดร้ายเกินไปแล้ว แล้วกระต่ายน้อยอย่างเย้นหว่าน จะต้านไว้ได้ยังไงกัน

ถ้าเกิดว่าเป็นแบบนี้ต่อไป ไม่ต้องใช้เวลานานหรอก เย้นหว่านก็จะถูกเขาหลอกไปอีกครั้ง

ฉูรั่วไป๋พยายามคิดหาทางออกอย่างกลัดกลุ้ม สายตาก็เผลอไปมองเวลาที่นาฬิกาข้อมือของตัวเองอย่างไม่ได้ตั้งใจ มันเกือบจะ17.30แล้ว