บทที่422 ตกตะลึง

บทที่422 ตกตะลึง

เย้นโม่หลินเองก็ไม่คิดว่าเย้นหว่านที่ถูกดึงรั้งเอาไว้จะจู่ๆพุ่งออกมา หากแต่เขาได้ลั่นไก

ปืนออกไปแล้ว มิอาจเก็บคืนได้

ชั่วพริบตา ปฏิกิริยาที่ไวที่สุดของเขาคือ เก็บกระบอกปืน

ลูกปืนกระดอนเฉียดไป หากแต่ก็ยังกระดอนไปทางเย้นหว่านและโห้หลีเฉิน

เย้นโม่หลินจ้องมองทิศทางที่ลูกปืนกระดอนไป เห็นเต็มตาว่าไปทางเย้นหว่าน จึงมอง

อย่างตะลึง โห้หลีเฉินโผเข้ากอดไว้อย่างไม่สนใจสิ่งรอบตัว เขาปกป้องเธอไว้

“ปัง”

เสียงปะทุขึ้น ไม่รู้ว่าลูกปืนไปตกที่ไหน

เย้นหว่านไม่รู้สึกเจ็บอะไรเลย แต่ใจของเธอ กับตึงเน้นราวหัวใจหยุดเต้น

ลูกปืนไม่ได้โดนเธอ หรือว่าจะโดนโห้หลีเฉิน

“เป็นอย่างไรบ้าง อย่าเป็นอะไรนะ โห้หลีเฉิน คุณเป็นไงบ้าง รีบบอกฉันสิ”

เย้นหว่านกลืนก้อนแข็งๆลงลูกคอร้องไห้ออกมา น้ำตาพรั่งพรู

เธอตัวสั่นเทาคว้าเสื้อโห้หลีเฉินไว้ มองเขาด้วยแววตาพร่ามัว สับสนหาใดเปรียบ

โห้หลีเฉินยื่นมือไปเช็ดน้ำตาเย้นหว่าน สายหน้ายิ้มให้

“ผมไม่เป็นไร ”พูดพลางชี้นิ้วไปที่กำแพง กำแพงนั้นไม่ไกล มีรอยกระสุนสองลูก“ดูสิ กระสุนอยู่โน่น”

มองไปทางกำแพงเป็นกระสุนจริงๆ เย้นหว่านถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

เธอน้ำตาไหลร้อนรน ตัวสั่นเทาในอ้อมกอดโห้หลีเฉิน

“ตกใจหมดเลย ฮือๆๆ ทำฉันตกใจหมดเลย”

โห้หลีเฉินคลายตัวเย้นหว่านออก ลูบเธอเบาๆ

ปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร”

ด้านข้าง เย้นโม่หลินสีหน้าอึมครึม มองโห้หลีเฉินด้วยแววตาสับสน

แววตามีความตะลึงและเหลือเชื่อ

เขาเป็นคนลั่นปืน เขารู้ดีที่สุด จังหวะนั้น โห้หลีเฉินอยู่ที่ปากประตูมัจจุราชแล้ว

ถ้าไม่ใช่กระสุนเบี้ยว ตำแหน่งที่โห้หลีเฉินพุ่งไปกันเย้นหว่าน โห้หลีเฉินจะต้องโดนกระสุนเต็มๆ

หากแต่เขาพุ่งเข้าไปกอดเย้นหว่านเอาไว้ สถานการณ์คับขันแบบนั้น แน่นอนว่าไม่ได้คิดถึงเรื่องกระสุนเบี้ยว

โห้หลีเฉินกำลังใช้ชีวิตเข้าปกป้องเย้นหว่าน

เย้นโม่หลินไม่เชื่อว่าโห้หลีเฉินจะยอมสละเพื่อเย้นหวานขนาดนี้ แต่ความจริงปรากฏตรงหน้า เขาถึงขั้นตกตะลึง

แม้แต่ชีวิตยังกล้าสละ เขาจะไปหลอกใช้อะไรเย้นหว่านได้

ปัญหานี้ เป็นครั้งแรกที่ปรากฏขึ้นในใจเย้นโม่หลิน เขาลังเลไม่แน่ใจ

เย้นหว่านได้รับการปลอบประโลมจากโห้หลีเฉิน หัวใจที่เต้นเกือบหลุด จึงค่อยๆวางลง

เมื่ออารมณ์สงบ เธอจึงรีบยืนขึ้นอย่างตื่นเต้น

เธอรีบเดินไปขวางโห้หลีเฉินไว้อีกคราว

“พี่ ทำเกินไปแล้ว！ถ้าโห้หลีเฉินเป็นอะไรไปจริงๆ ฉันจะไม่ยกโทษให้พี่ชั่วชีวิต！”

เย้นโม่หลินตะลึง สีหน้าซีดขาว

รู้จักมาตั้งนาน เย้นหว่านเป็นเด็กดีมาตลอด ไม่เคยพูดจาอะไรแบบนี้

เขาถึงได้รู้สึกว่า โห้หลีเฉินสำหรับเย้นหว่านแล้ว ดูท่าจะสำคัญมากจริงๆ

เย้นหว่านเห็นเย้นโม่หลินตกตะลึง จึงรีบดึงโห้หลีเฉินไปที่หน้าต่าง พูดกระตุ้นเสียงเบาว่า“รีบหนีไป ฉันจะบังพี่ชายไว้”

โห้หลีเฉินมองเย้นโม้หลินด้วยแววตาสับสน ตอนนี้เขาดูเหมือนไม่ตัดสินใจจะยิงปืนแล้ว

เพียงแต่ว่า……