บทที่444 หาเรื่องใส่ตัว จะแก้ไขยังไง

หรือว่า โห้หลีเฉินตื่นเช้า แล้วก็ออกไปแล้วงั้นเหรอ?

เมื่อก่อนเขามีนิสัยชอบไปวิ่งตอนเช้า

พอคิดได้แบบนี้แล้ว เย้นหว่านก็เหมือนกับว่าคว้าฟางช่วยชีวิตได้ แล้วก็รีบวิ่งออกไปด้านนอกทันที

เย้นหว่านเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าสรุปแล้วโห้หลีเฉินไปวิ่งที่สวนเล็กของเธอ หรือว่าไปวิ่งที่สนามใหญ่ด้านนอก เธอทำได้แค่ไปที่สวนเล็กของตัวเองก่อน ตามหาจนทั่ว ไม่มีใคร แล้วก็รีบไปหาที่สนามใหญ่

ถ้าจะเดินจากสวนเล็กไปส่วนใหญ่ต้องเดินผ่านเดินผ่านทางเดินของคฤหาสน์ เย้นหว่านรีบเดิน ทันใดนั้น ก็ชนเข้ากับแผ่นหลังของผู้ชายคนหนึ่งอย่างไม่ทันระวัง

แผ่นหลังของเขาทั้งกว้างและแข็ง เหมือนกับเหล็ก ทำให้เย้นหว่านที่เดินชนนั้นรู้สึกเจ็บหน้าผาก

“เจ็บ”

เธอกุมหน้าผากแล้วก็ถอยหลังไป ตอนนี้เอง ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าก็หันหน้ามา

เสียงที่ทุ้มต่ำและเป็นห่วงดังมาจากด้านบน “เธอจะรีบวิ่งไปไหนกัน ไม่ระวังตัวขนาดนั้น ชนแล้วเจ็บไหมล่ะ? ”

ระหว่างที่พูด มือของผู้ชายคนนั้นก็ยื่นเข้ามาหาเย้นหว่าน

เย้นหว่านอยากจะถอยหลัง พอเงยหน้าขึ้นมา ก็เห็นใบหน้าที่ไม่คุ้นเคยแต่ก็คุ้นเคยมากของกู้ซึง

เขาอยู่นี่เหรอ?

เท้าของเย้นหว่านที่กำลังจะถอยหลังก็หยุดลง เธอยื่นมือออกไปแล้วก็จับมือเขาไว้

“นายไปไหนมา? ฉันหานายซะทั่วเลย”

น้ำเสียงของเธอดูเศร้า

โห้หลีเฉินเห็นเธอเป็นแบบนี้ ความอ่อนนุ่มในหัวใจก็พังทลายลง

เขาจับมือเล็กๆ ที่เย็นของเธอ มุมปากก็คลี่ยิ้มอย่างอ่อนโยน แล้วก็พูดอย่างคลุมเครือ

“ทำไม ไม่เจอกันแค่คืนเดียว กลัวว่าฉันจะหนีไปเหรอ? ”

“แน่นอน นาย……”

พึ่งจะพูดออกไป เย้นหว่านก็ตระหนักได้ถึงอะไรบางอย่าง แล้วก็รีบปิดปาก แก้มก็แดงขึ้นมาทันที

เธอไม่เจอเขาแค่คืนเดียวก็รีบร้อนอยากจะเจอเขาแล้ว นี่มันเห็นได้ชัดว่าเธอติดเขาเกินไปรึเปล่า ปกติแล้วผู้ชายจะไม่ค่อยชอบให้ผู้หญิงเกาะติดตัวเองมากเกินไป

โห้หลีเฉินกุมมือของเย้นหว่านไว้ แล้วก็เขย่าไปมา

น้ำเสียงเบามาก “แม้ว่าเธออยากจะอยู่ติดฉันตลอด24ชั่วโมง ฉันก็ชอบ”

ทันใดนั้นหัวใจของเย้นหว่านก็เต้นพลาดจังหวะ

มองดูใบหน้าที่ไม่คุ้นเคยตรงหน้าของตัวเอง แต่ว่าในใจกลับรู้สึกเหมือนได้ดื่มน้ำผึ้ง เต็มไปด้วยความรักที่แสนหวาน

เย้นหว่านใจเต้นพร้อมกับหน้าแดงที่ถูกเขากุมมือ พร้อมกับพูดด้วยเสียงเบา

“นายกำลังทำอะไรอยู่? ”

“ใกล้ถึงเวลาอาหารเช้าแล้ว”

โห้หลีเฉินมองไปที่เย้นหว่านด้วยสายตาที่ลึกซึ้ง แววตาเป็นประกายสว่างไสว “ฉันรอเธออยู่ที่นี่”

วันนี้เย้นหว่านตื่นแต่เช้าเป็นพิเศษ ยังห่างจากเวลาอาหารเช้าเยอะ พอได้ยินโห้หลีเฉินพูดแบบนี้ เธอก็รีบดูนาฬิกาข้อมือของตัวเอง ถึงได้พบว่าเธอเดินไปเดินมา จนใกล้จะถึงเวลาทานอาหารเช้าแล้ว

ถึงแม้ว่าเมื่อวานที่งานปาร์ตี้นั้นโห้หลีเฉินจะได้เจอกับพ่อแม่ของเธอแล้ว แต่ว่าอาหารเช้ามื้อนี้มันแตกต่างกัน นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาจะกินข้าวร่วมโต๊ะเดียวกัน

คิดไปคิดมา เย้นหว่านก็รู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย

“ถ้ายังงั้นพวกเราไปกันเถอะ”

ทางเดินนี้สามารถตัดจากสวนเล็กไปยังอาคารหลัก และก็ไปห้องอาหารได้

ทันใดนั้นโห้หลีเฉินก็ออกแรง ดึงมือเล็กๆ ของเย้นหว่าน แล้วก็ดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขนของเขาในทันที

เขาค่อยๆ ก้มหน้าลงมา จ้องเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำและเซ็กซี่

“ไม่รีบ”

ไม่รีบ? แล้วจะทำอะไร?

เย้นหว่านถูกเขากอด แล้วก็หดตัวโดยอัตโนมัติ ตอนที่กำลังจะเอ่ยปากถามเขา แต่ก็ต้องตกใจเมื่อได้เห็นใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาขยับเข้ามาใกล้ใบหน้าของเธอขึ้นเรื่อยๆ

หลังจากนั้น ริมฝีปากเย็นๆ ก็ประจบลงบนริมฝีปากของเธอ

ในหัวของเย้นหว่านมีเสียงดัง “ปัง” สับสนวุ่นวายไปหมด

เขา เขาจูบเธอในเวลานี้ได้ยังไง?!

นี่คือทางเดินไปยังอาคารหลัก มีคนเดินไปเดินมา ถ้าเกิดว่ามีคนเห็นพวกเขาตอนนี้แล้วจะอธิบายยังไง?

ความคิดเห็น