บทที่467 เสี่ยวหว่าน เธอจะหลายใจแบบนี้ไม่ได้

บทที่467 เสี่ยวหว่าน เธอจะหลายใจแบบนี้ไม่ได้

พอเห็นท่าทางของเย้นโม่หลินที่พยายามจะช่วยเปลี่ยนเรื่องนั้น ในที่สุดก้อนหินก้อนใหญ่ที่อยู่ในใจของเย้นหว่านก็ได้ถูกยกออก

ดูเหมือนว่า เย้นโม่หลินยังไม่ได้ยินข้อมูลที่สำคัญ

เธอส่ายหน้าเล็กๆ ขาวๆ ของเธอ “ไม่มี แค่รู้สึกหิวนิดหน่อยเอง”

“ฉันได้ให้แม่บ้านเตรียมโจ๊กข้าวฟ่างไว้แล้ว เดี๋ยวก็คงเอามาเสิร์ฟแล้ว”

เย้นโม่หลินพูดอย่างอ่อนโยน

เขาพึ่งจะเดินมาถึงข้างเตียง ตอนนี้เอง โห้หลีเฉินที่เดิมทียืนอยู่ข้างเตียงก็หลีกทางให้

โห้หลีเฉินเม้มปาก ไม่ได้พูดอะไร แล้วก็หันหลังเดินออกไปข้างนอก

แผ่นหลังที่สูงใหญ่เย็นชา

เย้นโม่หลินรู้สึกปวดหัว นี่กู้ซึงหึงยังงั้นเหรอ

ก็จริง ถ้าเกิดว่าเขาเป็นผู้ชาย แล้วผู้หญิงที่ตัวเองชอบยังคงพูดถึงผู้ชายคนอื่น จะทนได้ยังไงกัน

เย้นโม่หลินถอนหายใจ แล้วก็หันไปมองเย้นหว่าน ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็พูดอย่างจริงจังว่า

“เสี่ยวหว่าน เธอบอกพี่มาตามตรงนะ ในใจของเธอ ชอบใครกันแน่? ”

เย้นหว่านถูกถามจนอึ้งไป

แน่นอนว่าเธอชอบเพียงแค่โห้หลีเฉินเท่านั้น แต่ว่าสถานการณ์ตอนนี้……พวกเขาเข้าใจผิดคิดว่าเธอชอบกู้ซึง และก็เตรียมจะให้เธอคบกับกู้ซึง ส่วนโห้หลีเฉินนั้น ถือว่าเป็นแค่แฟนเก่า คนรักเก่ายังงั้นเหรอ?

ถ้าเธอบอกว่าชอบกู้ซึง ถ้ายังงั้นพี่ชายกับพ่อและแม่ จะถือว่าโห้หลีเฉินเป็นบุคคลในอดีต ต่อไปถ้าอยากจะคบกับโห้หลีเฉินนั้น เกรงว่ามันจะไม่ง่ายแล้ว

แต่ว่าถ้าเกิดว่าเธอบอกว่าชอบโห้หลีเฉิน ถ้ายังงั้นความสัมพันธ์ที่คลุมเครือระหว่างเธอกับกู้ซึงในตอนนี้ล่ะ ก็พูดไม่ได้เหมือนกัน

เย้นหว่านลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็มองไปที่เย้นโม่หลินด้วยใบหน้าที่เศร้าหมอง

“เหมือนกับว่าฉันชอบทั้งสองคนเลย”

เย้นโม่หลิน：“……”

เขาตกใจมากจนหาอะไรมาพูดไม่ได้

หัวใจของคนคนหนึ่งสามารถใส่ได้สองคนเลยเหรอ? นี่น้องสาวเขา……หลายใจยังงั้นเหรอ?

“แค่กๆ ” เย้นโม่หลินไออย่างเก้อเขิน เขาสั่งสอนอย่างจริงใจมาก “เสี่ยวหว่าน สังคมปัจจุบันเป็นสังคมที่มีคู่สมรสคนเดียว ต่อให้เธอชอบทั้งสองคน แต่ว่าเธอเลือกคบได้แค่คนเดียวเท่านั้น”

เย้นหว่านลังเลอยู่ครู่หนึ่ง และถามว่า “ไม่ว่าฉันจะเลือกใคร พี่ก็จะสนับสนุนฉันใช่ไหม? ”

เย้นโม่หลินเม้มปาก แต่ว่าไม่ได้ลังเลเลยแม้แต่นิดเดียว

น้ำเสียงแน่วแน่ “ถ้าเกิดว่ากู้ซึงจริงใจกับเธอ100%จริงๆ พี่ก็จะสนับสนุนเขา ส่วนคนอื่นนั้น เป็นไปไม่ได้”

ความหวังในดวงตาของเย้นหว่านดับวูบลงในทันที ที่แท้โห้หลีเฉินก็ไม่มีความหวังเลยแม้แต่นิดเดียว

แล้วเธอจะคบกับโห้หลีเฉินอย่างเปิดเผยได้ยังไงกัน?

เย้นหว่านกลัดกลุ้มใจ แต่ก็ไม่รู้ว่าสรุปแล้วโห้หลีเฉินวางแผนยังไง

เห็นท่าทีที่ผิดหวังของเย้นหว่าน เย้นโม่หลินก็ขมวดคิ้ว รู้สึกปวดหัวมากกว่าเดิม

เขาเห็นท่าทีสองจิตสองใจของเย้นหว่าน ก็ยังรู้สึกโกรธ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตัวกู้ซึงเองเลย น่าจะรู้สึกจุกจนพูดไม่ออกแน่

เมื่อกี้เดินออกไปเพราะความหึง ถือว่าเป็นเรื่องเบาไปเลย

ยังไงตอนนี้ก็มีความประทับใจที่ดีกับกู้ซึง บวกกับเย้นหว่านก็ชอบเขาเหมือนกัน เย้นโม่หลินก็ไม่อยากให้เย้นหว่านต้องพลาดโอกาสครั้งนี้

น้ำเสียงของเขาจริงจัง “เสี่ยวหว่าน กู้ซึงเป็นผู้ชายที่ไม่เลวเลย ถ้าเกิดว่าเธอมีใจให้เขา เธอก็ควรจะชัดเจนเกี่ยวกับหัวใจของเธอ มีใจเดียวให้กับเขา”

เย้นหว่านเม้มปาก เธอรู้ว่าพี่ชายของเธอนั้นเป็นห่วง แต่ว่า ความคิดของพวกเขาไม่ได้อยู่ในจุดเดียวกัน

ดังนั้น เธอก็ไม่ได้พูดอะไร

ความเงียบของเธอกลับทำให้เย้นโม่หลินปวดหัวยิ่งกว่าเดิม

เขาเกลี้ยกล่อมต่อว่า “เสี่ยวหว่าน เมื่อกี้กู้ซึงโกรธเพราะว่าหึง เธอไม่ได้รู้สึกถึงวิกฤตเลยเหรอ? เธอไม่กลัวว่าจะพลาดโอกาสกับเขาไปเพราะเรื่องนี้เหรอ? ”

“เขาไม่……”มีทางหรอก……

คำพูดของเย้นหว่านพึ่งจะมาหยุดอยู่ตรงปาก แล้วก็รีบหุบปากไปทันที

พี่ชายของเธอไม่รู้ความจริง เธอยังพูดไม่ได้

แต่ว่าเย้นหว่านเองก็สงสัย เรื่องนี้โห้หลีเฉินไม่มีทางหึงตัวเองได้หรอก แต่ว่าทำไมเขาถึงออกไปโดยไม่พูดอะไรสักคำล่ะ?