บทที่478 ชายหนุ่มผู้บอบบาง

บทที่478 ชายหนุ่มผู้บอบบาง

สมองของเย้นหว่านว่างเปล่าทันที ไปๆมาๆก็มีเพียงสองคำ จบแล้ว!

เธอแข็งทื่อไปหมดทั้งตัว พลาดโอกาสที่จะได้เห็นต้นไม้ที่งอกงาม เห็นเงาของเย้นโม่หลินรางๆ

เขามาแล้ว

เย้นหว่านผิดหวังจนอยากปกปิดหน้า ปิดตา และซ่อนมันไว้

ในขณะนั้น อยู่ๆก็มีแรงผลักที่เอวของเธออย่างกะทันหัน ร่างกายของเธอกระโจนไปข้างหน้าอย่างไม่สามารถควบคุมได้

ทันใดนั้นก็มีคนกระโจนเข้ามา เย้นโม่หลินเมื่อรู้ตัวก็ก้าวขาถอยหลังไปสองก้าวหลังจากเห็นได้ชัดแล้วว่าเป็นเย้นหว่าน จึงรีบเอื้อมมือออกไป จับไหล่ของเธอ ช่วยให้เธอยืนได้อย่างมั่นคง

“เสี่ยวหว่าน เธอทำอะ.....”ไร....

คำพูดที่เต็มไปด้วยความสงสัยของเย้นโม่หลินยังพูดออกมาไม่ทันจบ ทันใดนั้นก็ตัวแข็งไป ต่างสำลักเข้าไปในลำคอหมด

ใบหน้าหล่อเหลาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงอย่างรวดเร็ว เมื่อปล่อยมือจากเย้นหว่าน เขาก็หันหลังกลับไปทันที

พูดด้วยเสียงแข็งกระด้าง “ใส่เสื้อผ้าให้ดี!”

เย้นหว่านอึ้งไปชั่วครู่ ก้มหน้าต่ำอย่างรู้ตัว มองไปก็อับอายจนต้องรีบเอาสองมือมาปิดหน้าอกไว้ เกือบจะร้องออกมาแล้ว

น่าขายหน้าจริงๆ

คอเสื้อข้างหนึ่งของเธอถูกมัดไว้ เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้าชิ้นเล็กๆนั้น นี่ยังพอทนได้ ที่ทนไม่ได้คือ บนไหปลาร้าของเธอมีรอยจูบสีแดงสดที่สะดุดตา

และเสื้อผ้าที่ยุ่งเหยิงของเธอ ยิ่งแสดงให้เห็นชัดเจนว่าก่อนหน้านี้เธอทำอะไรอยู่ด้านหลัง

ในสถานการณ์ที่น่าอับอายแบบนี้ ถูกพี่ชายเข้ามาเห็นพอดี เย้นหว่านอยากจะหาอุโมงค์ใต้ดินสักแห่งมุดเข้าไป และไม่ต้องออกมาเจอใครอีก

เธออับอายอย่างมาก และยืนอยู่ข้างกู้ซึง แต่ใบหน้ากลับเปี่ยมไปด้วยยิ้มขี้เล่น

มองไปยังบางคนที่ยืนอยู่ตรงมุมอย่างมีความหมายลึกซึ้ง กู้ซึงเบะปากอย่างไม่ค่อยพอใจ ในความเป็นจริงคือมันไม่ค่อยยุติธรรมเท่าไหร่ บางคนเอาเนื้อไปกินแล้ว แต่เขาแม้แต่น้ำซุปก็ยังไม่ได้กิน แต่กลับต้องเช็ดปากให้เขา

ชีวิตช่างอาภัพเสียจริง

“โธ่โธ่”

กู้ซึงแสร้งทำเป็นอึดอัดและอุทานสองครั้ง พูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยเป็นธรรมชาติ “คุณชายเย้น ผมบอกไปแล้วว่าคุณอย่าเข้ามา..”

“นายยังพูดได้สนุกนะ!”

เย้นโม่หลินหงุดหงิด หันกลับไปจับคอเสื้อของกู้ซึง ยกเขาขึ้นมา แล้วทุบเข้ากับกำแพงทันที

กำปั้นของเขายกสูงขึ้นมา ท่าทางโหดร้ายต้องการที่จะทุบไปที่ใบหน้าของกู้ซึง

ไอ้ทุเรศสมควรตาย คิดไม่ถึงว่าจะทำเรื่องแบบนี้กับน้องสาวเขาในสวนดอกไม้นี้

กู้ซึงเบิกตาโพลงทันที เขายกมือขึ้นเพื่อป้องกันโดยไม่รู้ตัว แต่ความเร็วของเขานั้นกลับไม่ได้เร็วไปกว่าเย้นโม่หลินอยู่แล้ว หมัดหนักๆซัดเข้าไปที่ใบหน้าของเขา

เจ็บ!

ราวกับว่ากระดูกของใบหน้าแตกละเอียด

กู้ซึงรู้สึกจิตใจหดหายอยากตาย เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้กินเต้าหู้ แล้วทำไมคนที่ถูกทุบตีถึงเป็นเขาได้ !

ยังมีเรื่องที่น่าอึดอัดกว่านี้อีกไหม?

เย้นหว่านมองดูกู้ซึงที่กำลังถูกทุบตี ตะลึงไปชั่วขณะ ไม่นานก็เข้าใจขึ้นมา

แท้จริงแล้วโห้หลีเฉินตั้งใจจูบเธอ ทำรอยจูบไว้กับเธอ ก็เพื่อต้องการให้เย้นโม่หลินเข้าใจผิดว่าเธอกับกู้ซึงทำเรื่องแบบนั้นกันในนี้ ดังนั้นจึงหลบอายไม่กล้าออกมาเจอคน

ยิ่งเย้นโม่หลินเป็นผู้ชาย กลัวจะเสียหน้า จึงไม่สามารถมองดูจากข้างในได้อีกต่อไป

ในสถานการณ์คับขันแบบนั้น โห้หลีเฉินกลับมีความคิดราวกับไฟฟ้า คิดวิธีแบบนี้ออกมาได้

ผลลัพธ์ที่เห็นได้ชัด ก็...

น่าละอายเกินไปแล้ว

ใบหน้าเล็กของเย้นหว่านแดง จ้องไปตรงเงาที่มุมเล็กๆที่เห็นเพียงชายเสื้อ

“เย้นหว่าน รีบโน้มน้าวพี่ชายของเธอเร็วเข้าสิ ฉันใกล้จะถูกเขาต่อยจน....” ตายแล้ว

ยังไม่ทันพูดจบ กู้ซึงก็ต้องกลืนมันลงไปอีกครั้ง

คำพูดแบบนี้ ใช้บุคลิกที่เย็นชาและดูสูงส่งตอนที่โห้หลีเฉินปลอมเป็นกู้ซึง ก็ไม่สามารถพูดออกมาได้

เขาโกรธจัด ไม่เพียงแต่โดนทุบตีแทน แต่ยังช่วยรักษาบุคลิกของโห้หลีเฉินไว้ด้วย

กู้ซึงเริ่มรู้สึกเสียใจภายหลังที่ทำข้อตกลงนี้

เย้นหว่านหันไปก็เห็นเย้นโม่หลินใบหน้าดำคล้ำ และกำหมัดจะต่อยไปที่หน้าของกู้ซึงอีกครั้ง

อีกทั้งสองเท้าของกู้ซึงลอยห่างจากพื้น ถูกยึดไว้กับกำแพง เหมือนกับไก่น้อยที่ถูกรังแกไม่มีผิด ไม่มีแม้ความสามารถที่จะต้านทานได้เลย