บทที่492 ไปอย่างเงียบๆ

บทที่492 ไปอย่างเงียบๆ

“ไม่ ไม่ต้อง！”

เย้นหว่านรีบเอ่ยปากห้ามไว้ เขาเดินออกมา ภาพนั้นก็เป็นแค่ขีดจำกัด

เธอรีบเปลี่ยนเป็นถือเสื้อผ้ามือเดียว แล้วยัดเข้าไปในประตู

โห้หลีเฉินถือโอกาสหยิบเสื้อผ้ามา เย้นหว่านไม่ได้ล่าช้าสักวินาที ผลักประตูปิดไป

พอไม่เห็นใบหน้าที่ทำให้คนมีความผิดนั้นของชายหนุ่มแล้ว ใจที่เต้นตูมตามของเย้นหว่านถึงค่อยๆสงบลงเล็กน้อย

เพียงแต่คิดถึงว่าคืนนี้โห้หลีเฉินจะนอนกับเธอที่นี่ สองคนอยู่ในห้องเดียวกัน นอนเตียงเดียวกัน ใจของเธอก็อดไม่ได้ที่จะคิดถึงมันขึ้นมาอีก

เขากลับมาก็ดีแล้วจริงๆ ทำให้เธอดีใจ แต่ก็ตื่นเต้นเกินไปหน่อยแล้ว

ใจของเย้นหว่านว้าวุ่น นั่งลงบนโซฟา ทั้งหัวใจกลับฟังเสียงน้ำในห้องน้ำ บินมั่วไปรอบๆ

สงบลงไม่ได้เลย

ไม่ใช่เรื่องง่าย เสียงน้ำในห้องน้ำหยุดแล้ว

ร่างของเย้นหว่านเกร็งโดยไม่รู้ตัว นั่งแข็งทื่อ

หลังจากนั้นสักพัก ตามเสียงเปิดประตู โห้หลีเฉินสวนชุดนอน เดินออกมาจากห้องน้ำ

ผมของเขายังคงเปียก หยดน้ำแวววาวเกาะอยู่ที่ปลายผม ดูมีลักษณะเย้ายวนเป็นพิเศษ

เย้นหว่านอดไม่ได้ที่จะมองตาค้าง

แวบแรกสายตาของโห้หลีเฉินก็ตกลงบนตัวของเย้นหว่านแล้ว มองไปที่ท่าทางตาค้างของเธอ ไฟที่น้ำเย็นพึ่งจะระงับไป ก็ถูกจุดขึ้นมาอีกครั้ง

ดวงตาของเขามืดลงนิ่งๆ พูดด้วยน้ำเสียงสง่างาม “ยังไม่ไปอาบน้ำอีก?”

อาบน้ำ......

ห้องน้ำที่เขาพึ่งใช้

ใบหน้าเล็กๆของเย้นหว่านแดงขึ้นมาอีกครั้ง

มุมปากของโห้หลีเฉินแอบกระตุกขึ้นมา พูดคลุมเครือยุแหย่ด้วยเสียงทุ้มต่ำ “ฉันรอเธอบนเตียง”

สมองของเย้นหว่านเกิดเสียงระเบิด เขินและโมโหจนหน้าแดงไปถึงหู

เขาไม่พูดให้มัน ให้มันคลุมเครือขนาดนี้ได้ไหม！

“ฉันฉันฉันอาบน้ำช้ามาก นายนายไม่ต้องรอฉัน”

ขณะที่พูด เย้นหว่านแทบทนไม่ได้ที่จะไม่กัดลิ้นตัวเอง นี่เธอกำลังพูดอะไรอยู่เนี่ย

เธอเขินจนไม่กล้าแม้แต่จะมองเขา ก้มหน้าวิ่งไปที่ห้องเสื้อผ้าสุ่มหยิบชุดนอนมาหนึ่งชุด แล้ววิ่งเข้าห้องน้ำไปด้วยความรีบร้อน

เสียง “ปัง” ปิดประตูลง สลัดสายตาที่ก้าวร้าวและเร่าร้อนของชายหนุ่ม เส้นประสาทที่ตึงทั่วร่างกายของเธอถึงค่อยผ่อนคลายลงเล็กน้อยเท่านั้น

แต่หัวใจ กลับเต้นเร็วขึ้นเรื่อยๆ

โห้หลีเฉินหมายความว่ายังไง?

หรือว่าคืนนี้เขา จะทำ......

อะไรกับเธอ

เพียงแค่คิด เย้นหว่านก็รู้สึกว่าเซลล์ในร่างกายกำลังเต้นอย่างไม่สงบ ประหม่าจนแทบไม่ไหว

แล้วยังสับสนจนแทบไม่ไหว

เธอสูดหายใจลึก ใบหน้าเล็กแดงก่ำ เดินไปถึงใต้ฝักบัว เปิดน้ำเทลงมา

ใจเย็น เธอต้องใจเย็น

อาบไปได้สักพักใหญ่ จนผิวหนังบนร่างกายแทบจะลอกออกมาหนึ่งชั้น เย้นหว่านถึงปิดน้ำในที่สุด เดินออกมาจากห้องน้ำอย่างหวั่นเกรง

เดินออกมา เธอก็มองไปที่เตียงโดยไม่รู้ตัว กลับบังเอิญมองเห็น ว่าบนเตียงว่างเปล่า โห้หลีเฉินไม่ได้อยู่บนนั้น

ผ้าห่มก็สะอาดสะอ้าน ท่าทางไม่เหมือนมีคนเคยขึ้นไปนอน

เมื่อกี้เขาไม่ใช่บอกว่าจะรอเธออยู่บนเตียงหรอ? ไหนล่ะ?

เย้นหว่านสงสัย รีบร้อนมองไปในห้อง ก็ยิ่งประหลาดใจเมื่อพบว่า ภายในห้องกลับไม่มีใครอยู่

ใจของเธอตึงเครียด รีบเดินไปทางด้านนอก “ลูกผู้พี่?”

เย้นหว่านเดินไปถึงประตูห้องอย่างร้อนรน ก้าวเท้าเร็วเล็กน้อย ชนเข้ากับคนที่เดินเข้ามาจากด้านนอกโดยไม่ได้ตั้งรับ

อ้อมกอดกว้าง กลิ่นอายที่คุ้นเคยลอยเข้าจมูกทันที

เย้นหว่านกอดเอวของเขาไว้อย่างร้อนรน “นายไปไหนมา?”

“อะไรกัน ไม่เจอแป๊ปเดียว ก็คิดถึงฉันแล้วหรอ?”

โห้หลีเฉินก้มหน้าลง ยั่วเย้าอย่างขี้เล่น

รอยยิ้มที่มุมปากสดใสแพรวพราว

แก้มของเย้นหว่านแดงเล็กน้อย ปล่อยเอวของเขาด้วยความเขิน ก้มหน้าเดินไปทางด้านในห้องสองสามก้าว