บทที่496 ยั่วยุ

บทที่496 ยั่วยุ

ขวดน้ำผลไม้ที่เย้นหว่านอุ้มอยู่ในมือ ตกลงสู่พื้นเสียงดัง “ปัง”

สีหน้าของเธอซีดขาวราวกับกระดาษทันที การแสดงออกสั่นเทาอย่างรุนแรง

หยูซือห้านเห็นแล้วจริงหรอ?!

จบแล้ว! เรื่องนี้เกรงว่าจะไม่มีผลดีได้แล้ว

หยูซือห้านหันหน้ามองไปที่เย้นหว่าน รอยยิ้มมุมปากแน่วแน่ หยิ่งผยองมากขึ้น

โห้หลีเฉินมองตรงไปที่หยูซือห้าน การแสดงออกลุ่มลึกจู่ๆเปลี่ยนเป็นไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย มุมปากโค้งรอยยิ้มที่เย้ยหยัน

เขาหันตัว แล้วนั่งลงบนม้านั่งอย่างสบายๆอีกครั้ง

“คุณชายหยู เรียกลุงจนติดปากแล้ว? ต่อยหน้าครั้งก่อน ยังเจ็บไม่พอหรอ?”

น้ำเสียงเยาะเย้ย ดูถูก

ราวกับเผชิญหน้ากับคนต่ำต้อยที่คุกเข่าอย่างไร้ยางอาย

รอยยิ้มบนใบหน้าของหยูซือห้านแข็งทื่อ กลายเป็นกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

เขากัดฟัน “นายไม่กลัวฉันเอาข้อมูลบนโน๊ตบุ๊คนายออกมาพูดหรอ? โห้หลีเฉิน ตอนนี้นายสารภาพกับฉัน ก็ยังทัน ฉันอาจจะปล่อยนายไป”

“งั้นนายก็พูดไปเลย”

โห้หลีเฉินเอ่ยปากอย่างไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย ท่าทางสงบนิ่ง “ขอแค่คุณชายหยู มีให้พูด”

หยูซือห้านหน้าแข็งเล็กน้อย ขยับริมฝีปาก แต่พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

เย้นหว่านเฝ้าดูการเผชิญหน้าของทั้งสองอย่างประหลาดใจ เมื่อเห็นการแสดงออกที่โกรธจัดของหยูซือห้าน ถึงเข้าใจขึ้นมาในทันที

อันที่จริงเดิมทีเมื่อกี้หยูซือห้านไม่ได้เห็นอะไรเลย แค่แสร้งทำวางท่า จงใจยั่วยุพวกเขา

ถ้าโห้หลีเฉินตื่นตกใจเพียงเล็กน้อย ยุ่งเหยิงวุ่นวายขึ้นมา ก็จะเปิดโปงเฉียดฉิว

เย้นหว่านเกรงว่า หยูซือห้านคนนี้จะน่ารังเกียจเกินไปหน่อยแล้ว

เธอพูดอย่างขยะแขยง “คุณชายหยู เรื่องตรวจสอบใบหน้าคราวก่อน นายยังทำวุ่นวายไม่พอหรอ? ตอนนี้ยังมาใส่ร้ายกู้ซึงว่าเป็นโห้หลีเฉิน ถ้านายเป็นแบบนี้อีก ยุ่งวุ่นวายกับฉัน ก็จะไม่ให้นายอยู่เป็นแขกของตระกูลเย้นอีกต่อไป!”

เย้นหว่านเน้นหนักคำพูดสุดท้าย เตือนหยูซือห้าน เขาเพียงแค่มาเป็นแขก เป็นคนนอก

เจ้าของมีอำนาจที่จะไล่เขาไปเมื่อไหร่ก็ได้

สีหน้าของหยูซือห้านดูไม่ได้ มีความไม่พอใจ

เมื่อกี้แม้ว่าจะยั่วยุกู้ซึงไม่สำเร็จ แต่ทำให้เย้นหว่านตกใจได้ การตอบสนองที่เย้นหว่านทำน้ำผลไม้หล่นเป็นจริงมาก แสดงความใจฝ่อของเธอออกมา

คนตรงหน้านี้ คือโห้หลีเฉินอย่างแน่นอน!

หยูซือห้านเม้มปากบาง กำนิ้วที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงแน่น กดอะไรบางอย่าง แล้วก็สงบสติอารมณ์ได้ ราวกับไม่เคยมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น นั่งลงตรงม้าหินข้างๆโห้หลีเฉิน

เขาพูดยิ้ม “เมื่อกี้เพียงแค่ล้อเล่นเท่านั้น ต่อให้ฉันเห็นอะไรเข้า ก็ไม่พูดหรอก วางใจได้”

ใบหน้าโห้หลีเฉินไร้การแสดงออก ไม่แม้แต่จะสนใจเขา

เย้นหว่านยืนอยู่นอกศาลา อารมณ์ไม่สบายใจอย่างมาก พูดคุยกันจนน่าอึดอัดแบบนี้แล้ว หยูซือห้านทำไมยังไม่ไป?

หน้าหนาอยู่ตรงนี้ต่อหมายความว่ายังไง? หรือยังคิดที่จะใช้เล่ห์กลอะไร

เย้นหว่านมองโน๊ตบุ๊คที่ปิดอยู่ตรงหน้าของโห้หลีเฉิน ในใจรู้สึกไม่สงบ หวั่นเกรงมาตลอดว่าจะเกิดอุบัติเหตุอะไรขึ้น

เธอพูด “คุณชายหยูยังมีธุระอะไรไหม? ถ้าหากไม่มี พวกเราก็ไม่อยู่เป็นเพื่อนแล้ว”

ตรงนี้ทิวทัศน์ดี ตำแหน่งดี เป็นที่ที่เย้นหว่านเลือกมาเป็นพิเศษ แต่ตอนนี้มีหยูซือห้านมาที่นี่แล้วมีผลต่ออารมณ์ เธอยังรู้สึกเจ็บปวดอย่างทนไม่ได้ที่จะจากไป

“ไม่รีบ แน่นอนว่าฉันมีเรื่องจะพูด”

ใบหน้าหยูซือห้านมีรอยยิ้ม หันหน้าไปมองเย้นหว่าน แล้วพูดอย่างสุภาพบุรุษมาก “เสี่ยวหว่าน เรื่องที่ฉันจะพูดมีเยอะหน่อย รบกวนเธอไปหยิบไวน์แดง น้ำผลไม้มาหน่อยได้ไหม”

เย้นหว่านเส้นประสาทกระตุก เธอไม่เชื่อว่าเรื่องที่หยูซือห้านจะพูดเยอะหน่อย จะเป็นเรื่องดีอะไร

อีกอย่างจะสนับสนุนให้เธอไป คิดจะทำอะไรกับโห้หลีเฉิน?