บทที่523 โง่เขลาจริงๆ !

บทที่523 โง่เขลาจริงๆ !

ถ้าหากตัดสายไปเลยทันที ไม่รับ อาจจะนำมาซึ่งความเคลือบแคลงสงสัยของเย้นโม่หลิน

ถ้าเขารีบพุ่งมาทันที พวกเขาก็อาจจะหนีออกไปไม่ทัน

เย้นหว่านมองสีหน้าไม่สู้ดีของหยูซือห้าน ดูแล้วเขาอาจจะคาดไม่ถึงว่าเหตุการณ์จะเปลี่ยนไปแบบนี้ ในใจก็เกิดความหวังเล็กน้อย

เธอข่มขู่เสียงสูงว่า “หยูซือห้าน เดี๋ยวพี่ชายฉันจะรู้เรื่องที่เกิดขึ้นที่นี่ คุณรีบปล่อยฉันซะ ไม่งั้นพี่ชายฉันจะไม่ปล่อยคุณเด็ดขาด!

แม้ว่าคุณจะเป็นคุณชายที่ได้รับการประคบประหงมเอาใจของตระกูลหยู แต่วิธีการจัดการของพี่ชายฉันคุณก็รู้ดี เขาสามารถทำให้คุณสูญเสียทุกอย่าง”

ตระกูลเย้นมีเย้นโม่หลินเป็นลูกชายเพียงคนเดียว ตอนนี้ก็เป็นคนกุมอำนาจอีก เท่ากับว่าเรื่องของตระกูลเย้นเขาเป็นคนตัดสินใจ เขาสามารถเป็นตัวแทนของตระกูลเย้นได้เลย

ส่วนหยูซือห้านแม้จะมีอำนาจมากที่ตระกูลหยู แต่สุดท้ายแล้วก็ไม่ใช่ทายาทเพียงคนเดียว ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ใช่ทายาทที่แท้จริง พอเขาเกิดเรื่องอะไรใหญ่โต ตระกูลหยูก็ได้แต่ทอดทิ้งเขา รักษาผลประโยชน์ของตระกูลหยู

แข็งเจอกับแข็ง หยูซือห้านไม่มีโอกาสจะชนะเลย

หยูซือห้านสีหน้าย่ำแย่ นิ้วมือบีบโทรศัพท์มือถือที่ดังอยู่ในมือไม่หยุดแน่นๆ แทบจะบีบให้แตกเป็นเสี่ยงๆ

เย้นหว่าน เป็นตัวซวยของเขาจริงๆ

แต่ให้เขายอมทิ้งทุกอย่างขนาดนี้ เป็นไปได้อย่างไร

ครั้งนี้ เขาทุบหม้อข้าวจมเรือแล้ว เอาทั้งหมดเป็นเดิมพัน แพ้แล้ว ก็จะกลายเป็นไม่เหลืออะไร ชนะแล้ว เขาก็จะกลับช่วงชิงทุกอย่างของตระกูลหยูมาได้

ครั้งนี้ไม่ว่าอย่างไรก็ตามเขาจะไม่มีทางปล่อยเย้นหว่านที่อยู่ในมือไป

สายตาเขามองไปยังโทรศัพท์อย่าง จากนั้น สั่งด้วยเสียงเข้มว่า

“เอาตัวไป!”

“ครับ”

ชายชุดดำบังคับเอาตัวเย้นหว่านแบกขึ้นมา ไม่สนใจการดิ้นรนขัดขืนของเธอ เอาเธอลากเดินออกไปอีกด้านของป่า

เย้นหว่านมองป่าดำมืดตรงหน้า ขนหัวลุก ในใจยิ่งรู้สึกหวาดกลัว

หยูซือห้านบ้าไปแล้วจริงเหรอ

เธอร้องตะโกน “หยูซือห้าน พี่ชายฉันติดต่อฉันไม่ได้ ไม่เกินห้านาที ต้องมาหาฉันที่นี่แน่! แม้ว่าคุณจะจับตัวไว้ฉันแล้ว แต่ก็ไม่สามารถออกจากตระกูลเย้นได้!”

เธอเชื่อมั่นในตัวของเย้นโม่หลิน

หยูซือห้านก็ไม่กล้าระแวงสงสัยในความใส่ใจที่เย้นโม่หลินมีให้เย้นหว่านว่าอยู่ในระดับไหน

เขาเม้มปาก สีหน้าดูไม่ได้เลย

กำโทรศัพท์มือถือ สาวเท้าไปข้างหน้า ด้วยความรวดเร็วมาก

เวลาเดียวกันนี้เอง เขาพูดกับหูฟังไร้สายว่า

“เตรียมคนให้พร้อม!”

เสียงโทรศัพท์มือถือของเย้นหว่านที่อยู่ในป่า กลายเป็นแสงสว่างเพียงจุดเดียว ยังคงส่งเสียงดัง กะพริบอย่างนั้นไม่เปลี่ยน

หยูซือห้านถืออยู่ในมือ เดินไปข้างหน้าด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

ไม่มีท่าทีที่จะรับสาย และก็ไม่มีท่าทีจะปล่อยเย้นหว่านด้วย

ในใจเย้นหว่านหดหู่สิ้นหวัง หวาดกลัวอย่างมาก อธิษฐานให้เย้นโม่หลินรีบเห็นความผิดปกติได้เร็วๆ รีบมาหาเธอที่นี่!

ขอแค่เย้นโม่หลินพบว่าเกิดเรื่องกับเธอ ก็จะรีบปิดล้อมตระกูลเย้นทันที แล้วก็สามารถช่วยเหลือเธอไว้ได้

เย้นหว่านคาดหวังอย่างกังวล หวังว่าเย้นโม่หลินจะมาเร็วหน่อย มาเร็วขึ้นอีก

“ติ๊ด——”

เสียงเบาๆดังขึ้นหนึ่งครั้ง เสียงเรียกของโทรศัพท์มือถือที่ดังไม่หยุด เงียบลง

แสงสว่างดับมืดลง รอบๆตัวมืดมิด

เย้นหว่านมองหน้าจอมือถือที่ดับลง ในใจกลับมีความปีติยินดีขึ้นมา เธอไม่เคยไม่รับสายของเย้นโม่หลิน เขาน่าจะรู้ว่ามีสิ่งผิดปกติได้อย่างรวดเร็ว

เย้นหว่านคิดอยู่ในใจ เวลานี้ กลับมีแสงสว่างวาบอยู่ตรงหน้า เธอถูกพามายังรถคันหนึ่งที่จอดอยู่ในป่า

รถผ่านการตกแต่ง คือรถออฟโรด ที่มีสีใกล้เคียงเหมือนกับป่า ไม่มองใกล้ๆก็แทบจะดูไม่ออก

เธอจึงคิดว่า หยูซือห้านพวกเขาไม่รู้ว่ามาจากทางไหน ก็คงอาศัยรถยนต์คันนี้มาพากระมัง

ในใจเธอหวาดวิตก รถมาถึงแล้ว ต่อไปก็จะเอาตัวเธอไปแล้วใช่มั้ย

เย้นโม่หลินรีบมา จะยังมาทันมั้ย