บทที่555 ผมเคยพูดไปแล้วว่าจะร่วมเป็นร่วมตายไปกับคุณ

บทที่555 ผมเคยพูดไปแล้วว่าจะร่วมเป็นร่วมตายไปกับคุณ

“วิ่ง!”

ช่วงเวลาที่ชีวิตกำลังแขวนอยู่บนเส้นด้าย จู่ๆโห้หลีเฉินก็อุ้มเย้นหว่านขึ้นมา วิ่งออกไปทางด้านนอก

ด้านหลังของเขา คานหลังคาพังตามลงมาติดๆ

ฝุ่นปลิวว่อน

โห้หลีเฉินวิ่งไปเร็วมาก แทบจะเหมือนกับกำลังยื้อเวลาอยู่กับมัจจุราชอยู่เลยทีเดียว ทันทีที่เท้าข้างหน้าวิ่งออกไปจากห้อง ด้านหลังของเขา ก็มีเสียง “ตูม” ดังขึ้น พร้อมกับการพังถล่มลงมา

เพียงแค่ช้าไปสักวิ เขากับเย้นหว่าน ต่างก็ได้ถูกอาคารที่ทรุดตัวลงมาฝังไปเสียแล้ว

แต่ถึงแม้ว่าจะรอดพ้นจากอันตรายมาได้ แต่ความเร็วของโห้หลีเฉินก็ไม่ได้หยุดลงเลย

เขาอุ้มเย้นหว่านเอาไว้ มุ่งไปทางทะเลที่อยู่ด้านหน้า วิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

และในอ้อมแขนของเขา สีหน้าของเย้นหว่านเองก็ซีดอย่างกับกระดาษ มองดูเวลาที่นับถอยหลังที่ขยับร่นขึ้นมาอีกครั้งไปด้วยความสิ้นหวัง

08,07,06...

ระเบิด มันจะระเบิดออกมาแล้ว

ไม่มีโอกาสได้หยุดมันอีกแล้ว

ถึงแม้ว่าจะหลบการถูกทับเป็นเนื้อแผ่นออกมาได้ แต่ก็หนีจากการถูกระเบิดจนกลายเป็นเนื้อบดไปไม่พ้น

เย้นโม่หลินเองก็รีบวิ่งออกมาจากด้านในโบสถ์ที่ถล่มลงมา แต่เขายังไม่ทันจะได้หอบหายใจออกมา ก็เห็นภาพที่ทำให้โกรธจนดวงตาแทบจะหลุดออกจากเบ้า โห้หลีเฉินอุ้มเย้นหว่าน พุ่งไปทางชายหาดเหมือนอย่างกับเสียสติไปแล้ว

ถึงแม้ว่าจะมีเสียงดังขึ้นจากทั่วทุกทิศทาง แต่เขากลับได้ยินอย่างชัดเจนเหมือนกัน เสียงที่ดังขึ้นมาครั้งแล้วครั้งเล่านั้น ติ๊ดๆๆ——

ระเบิดทำงานขึ้นมาอีกครั้ง!

เครื่องปรับสมดุลยังไม่ได้ปลดออก อะไรมันก็ไม่ทันแล้ว

เย้นหว่านจะต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย!

“เสี่ยวหว่าน!”

เย้นโม่หลินคำรามออกไปเสียงดัง ตามมาด้วยดวงตาแดงก่ำ

ในหัวของเขาว่างเปล่าไปหมด สถานการณ์ที่ฉุกเฉินที่ถึงชีวิตที่ได้เคยพบเจอมา ไม่ได้ทำให้รู้สึกหวาดกลัวเท่าตอนนี้เลย

น้องสาวแท้ๆของเขา กำลังจะถูกระเบิดตาย

เธอเป็นที่รักของตระกูลเย้นนะ!

เขากลับทำได้เพียงแค่ดู ไม่อาจช่วยเธอได้ ระเบิดในตอนนี้เย้นโม่หลินแทบจะผูกมันเข้าไปบนร่างของเขาเอง ตายไปแทนเธอ

กู้จื่อเฟยคอยเฝ้ารออยู่ไกลๆมาโดยตลอด ได้ยินเสียงระเบิด จึงได้ไม่สนใจการห้ามปรามของบอดี้การ์ด รีบวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว

เธอเพิ่งจะวิ่งเข้าไป ก็เห็นสามคนที่วิ่งออกมาจากในโบสถ์ที่ถล่มลงมา

และบนร่างของเย้นหว่านนั้น นึกไม่ถึงว่าจะมีระเบิดเวลามัดติดอยู่ด้วย

เธอตกใจจนกรีดร้องออกมา จิตใจล่องลอยไปหมดแล้ว

มองโห้หลีเฉินอุ้มเย้นหว่านไปทางทะเลไปอย่างตื่นตกใจ

ระเบิดมัดอยู่บนร่างของเย้นหว่าน เธอ...

เธอกลัวจนสั่นไปทั้งร่าง และก็ได้วิ่งตามเข้าไป

ในสมองของเย้นหว่านว่างเปล่าไปหมด เหมือนกับว่าอะไรๆที่อยู่รอบๆมันได้หายไปหมด

เธอมองโห้หลีเฉินไปด้วยแววตาที่สั่นไหว นิ้วมือกุมแขนเสื้อของเขาเอาไว้ พูดเสียงสั่นจนแทบจะขอร้องกันออกมา

“อย่าสนใจฉันอีกเลย”

ยังมีอีกห้าวิ เขายังหนีออกไปทัน

เธอจะต้องตายอยู่แล้ว แต่โห้หลีเฉิน ยังมีโอกาสที่จะมีชีวิตอยู่

เย้นหว่านไม่อยากลากเขาให้ตายไปด้วยกัน

โห้หลีเฉินกลับนิ่งไม่ไหวติง ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น ความเร็วก็เร็วขึ้นมาเรื่อยๆ

ตรงหน้าของเขา อีกไม่กี่ก้าวก็จะเป็นโขดหินที่พังทลาย น้ำทะเลที่อยู่ด้านล่างนั้นมีคลื่นสูงหลายสิบเมตร

เขาจึงได้ก้มหน้าลงมองเธอ สายตาลุ่มลึกประหนึ่งหุบเหวลึก กำลังจะพัดพาเธอเข้าไป

แต่ละคำที่เขาพูดออกมา พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำ

“เย้นหว่าน ผมบอกแล้วว่า จะร่วมเป็นร่วมตายไปพร้อมกับคุณ”

ร่วมเป็นร่วมตาย

ยอมทิ้งโอกาสที่จะมีชีวิตอยู่ จะมาตายไปพร้อมกับเธอ

หัวใจของเย้นหว่านสั่นแรงออกมา ทั้งซาบซึ้งใจ และทั้งหวาดกลัว

เธอไม่อยากให้เขาตาย

แต่เธอถูกโห้หลีเฉินอุ้มอยู่ในอ้อมแขน ทั้งหมดไม่ใช่เรื่องที่เธอจะตัดสินใจเองได้

เธอมองเขา กระโดดโผเข้าไป พาเธอกระโดดลงไป