บทที่560 นึกไม่ถึงว่าจะเป็นเขา!

บทที่560 นึกไม่ถึงว่าจะเป็นเขา!

“หยุด! จับเธอไว้!”

สาวใช้ได้สติกลับมา รีบร้องตะโกนออกมา ทิ้งอาหารในมือแล้วไล่ตามไปทางเย้นหว่าน

เย้นหว่านวิ่งออกไปด้วยความเร็วที่สุดในชีวิตของเธอ

เธอเชื่อว่าเพียงแค่วิ่งออกไป เธอก็จะมีโอกาสออกไปได้

ตอนที่วิ่ง เธอก็เห็นวิวด้านนอกห้องอย่างชัดเจน ตรงทางเดินแห่งนี้ มีประตูอยู่หลายบาน หลายห้อง

ประตูแต่ละบานล้วนปิดเอาไว้ ไม่รู้เหมือนกันว่าด้านในเป็นอะไรกันแน่

จะเป็นคนที่ถูกขังเอาไว้เหมือนเธอหรือเปล่า?

หัวใจของเย้นหว่านจู่ๆก็หยุดชะงักไปทันที จะเป็นไปได้หรือเปล่าว่าโห้หลีเฉินก็ถูกขังอยู่ในห้องพวกนั้นด้วยเหมือนกัน?

คิดมาถึงตรงนี้แล้ว ความเร็วที่วิ่งไปอย่างเอาเป็นเอาตายก็ชะลอช้าลง มุ่งเข้าไปยังห้องพวกนั้นทันที แล้วบิดลูกบิดประตูออกมา

“ปัง”

เธอเปิดประตูไปอย่างรวดเร็วและยังรีบร้อน ทำเอาบานประตูกระทบเข้ากับผนังไปเต็มๆ

คนที่อยู่ด้านในตกใจจนมือกระตุกออกมา กรรไกรที่ถืออยู่ในมือ ทิ่มเข้าไปข้างหน้า เอาปลายแหลมแทงเข้าไปในผ้าพันแผลสีขาวอย่างจัง

เย้นหว่านเห็นภาพนี้ นิ่งค้างไปสักพัก รู้สึกผิดขึ้นมาเล็กน้อย

“ขอโทษค่ะ ฉัน...”

เธอเตรียมจะขอโทษออกไป ก็ตกใจช็อกกับสิ่งที่เห็นสุดๆ ชายคนที่นั่งอยู่บนรถเข็น บนใบหน้าพันเอาไว้ด้วยผ้าพันแผลหันหน้ามา

ทั้งศีรษะของเขาพันไปด้วยผ้าพันแผลเต็มไปหมด ตอนนี้เหมือนกับว่ากำลังแกะออก เผยให้เห็นบนศีรษะกับตรงหน้าผากที่เต็มไปด้วยบาดแผลเผาไหม้

บาดแผลเผาไหม้พวกนั้นยังใหม่มาก ถึงขนาดที่ยังไม่มีการตกสะเก็ดออกมาอย่างสมบูรณ์ มีเนื้อตายและเนื้อเน่า ดูน่ากลัวอย่างมาก

เย้นหว่านมองไปแค่แวบเดียว ลำคอบีบรัดแน่นขึ้นมาทันที จนเกือบจะอ้วกออกไป

คนคนนี้ ทำไมถึงได้ถูกไหม้จนกลายเป็นอย่างนี้ได้?

ยังมีชีวิตอยู่ มันก็เป็นปาฏิหาริย์แล้ว...

“คุณผู้ชาย ขอโทษค่ะ พวกเราประมาทไป ปล่อยให้เธอวิ่งหนีออกมาได้!”

สาวใช้ทั้งสี่ไล่ตามกันเข้ามา ดักอยู่ทางด้านหลังของเย้นหว่าน

ในขณะเดียวกันนั้นเอง พวกเธอก็เต็มไปด้วยความหวาดกลัว ขอโทษขอโพยชายผู้มีบาดแผลเผาไหม้ที่อยู่ในห้องคนนั้น

ทั้งร่างของเย้นหว่านแข็งเกร็ง

สาวใช้พวกนี้ไล่ตามมา แผนการหลบหนีของเธอพังก่อนเวลาอันควร

แต่ทว่า พวกเธอเรียกชายคนที่อยู่ในห้องว่าคุณผู้ชาย?

งั้นเขาก็คงจะเป็นเจ้านายของที่นี่สินะ เป็นคนที่ช่วยเธอเอาไว้ เป็นคนที่ขังเธอเอาไว้

เย้นหว่านหันไปทางด้านในประตูทันที เดินเข้าไป ยืนอยู่ตรงหน้าชายคนนั้นด้วยระยะห่างเพียงสองก้าว มองเขาไปด้วยความจริงจังพลางพูดออกไป

“คุณรู้เรื่องที่โห้หลีเฉินตกลงไปใช่มั้ย?”

ดวงตาของชายคนนั้นถูกเผาจนผิดรูปไป แต่สายตากลับมองเย้นหว่านมาอย่างร้ายกาจ

น้ำเสียงของเขาแหบแห้งฟังยาก เหมือนกับเส้นเสียงได้รับความเสียหายอย่างหนัก

น้ำเสียงของเขาเป็นไปอย่างเชื่องช้า เอ่ยออกมาด้วยความประชดประชัน “นึกไม่ถึงว่าคำพูดแรกของเธอ จะถามถึงโห้หลีเฉินออกมา”

เย้นหว่านแข็งค้างไป

ผู้ชายคนที่อยู่ตรงหน้า บนใบหน้าของเขาพันผ้าพันแผลเอาไว้ มองดูรูปทรงลักษณะไม่ออก เส้นเสียงของเขาได้รับความเสียหาย ฟังน้ำเสียงเดิมที่เคยมีไม่ออกเลย แต่โทนเสียงที่ฟังดูมีเจตนาร้ายนี้ของเขา กลับทำให้เย้นหว่านรู้สึกได้ถึงความคุ้นเคยอันน่าหวาดกลัวขึ้นมา

สีหน้าท่าทางเธอดูสั่นออกมา มองเขาไปอย่างไม่สบายใจเอามากๆ

“คุณเป็นใครกันแน่?”

“เหอะๆๆ เสี่ยวหว่าน เธอคิดว่าฉันเป็นใครกันล่ะ?”

ชายคนนั้นส่งเสียงหัวเราะออกมาสุดเสียง

ดวงตาที่โหดเหี้ยมของเขาจ้องมองเย้นหว่านไปด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง เหมือนกับปีศาจร้ายที่ขึ้นมาจากขุมนรก ที่เตรียมจะดึงเย้นหว่านลงไปในนรกก็ไม่ปาน

สีหน้าของเย้นหว่านซีดเผือด ในหัวก็มีชื่อชื่อหนึ่งที่เป็นไปไม่ได้เลยผุดขึ้นมา

เธอถอยหลังออกไปหลายก้าว เสียงสั่นออกมาไม่หยุด