บทที่568 เสี่ยวหว่าน เป็นเขา

บทที่568 เสี่ยวหว่าน เป็นเขา

“กู้ซึง เราวิ่งมาไกลพอแล้ว นายวางฉันลงก่อน แล้วพักสักหน่อยเถอะ”

เย้นหว่านพูดด้วยลำคอแหบแห้งอย่างไม่อาจฝืนทน

เธอเห็นว่ากู้ซึงวิ่งจนใบหน้าแดงก่ำ เหงื่อบนหน้าผากของเขาหยดลงมาเหมือนสายฝนอย่างนั้น

เขาถูกโอ๋มาตั้งแต่เด็ก สมรรถภาพทางกายจึงไม่ได้แกร่งกล้าอยู่แล้ว วิ่งมาเป็นเวลานานขนาดนี้ ก็เป็นเรื่องยากลำบากสำหรับคุณชายใหญ่อย่างเขาแล้ว

กู้ซึงหัวเราะ แต่กลับส่ายหัว น้ำเสียงหนักแน่น

“ฉันไม่เป็นไร พอคนของหยูซือห้านรู้สึกตัวแล้ว จะต้องตามฆ่าพวกเราแน่ ฉันต้องพาเธอไปที่ที่ปลอดภัยซะก่อน”

ไม่อย่างนั้นหากถูกจับได้ ความพยายามทั้งหมดก็จะสูญเปล่า

แววตาของเย้นหว่านวูบไหว ดิ้นอยู่ในอ้อมแขนของเขา “งั้นฉันลงไปเดินเองก็ได้ ฉันเดินเอง”

“เธอถูกตีจนกลายเป็นแบบนี้แล้วยังเดินได้อีกเหรอ?” กู้ซึงมองด้วยแววตาสงสัย ไม่เชื่ออย่างชัดเจน

เย้นหว่านส่ายหัว แล้วพยักหน้าอย่างแน่วแน่ “ฉันไม่เป็นไร ฉันเดินเองได้!”

กู้ซึงมองเธอแบบนั้น แต่กลับไม่ปล่อยเธอลงแล้วสาวเท้าไปต่อไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

ขณะเดินเขาก็พูดติดตลกไปพลาง

“ฉันก็แค่อยากจะอุ้มเธออย่างนี้ อุ้มไปตลอดทาง อุ้มอย่างแนบชิด ถ้าให้ใครบางคนรู้เข้า ก็จะหึงไงล่ะ”

ใครบางคน?

หึง?

เย้นหว่านชะงักค้าง สมองพลันตื้อตึง

ทันใดนั้นการเต้นของหัวใจเธอก็กลัยเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน แววตาวูบไหวมองไปยังกู้ซึง เอ่ยถามอย่างกระตือรือร้น

“คำพูดของนายหมายความว่ายังไง? ใครหึง?”

“เธอเดาเองสิ”

กู้ซึงยิ้มอย่างขี้เล่น สีหน้าหยอกเย้า

ใจทั้งดวงของเย้นหว่านแทบลอยขึ้นฟ้าอย่างไร้การประคับประคอง โงนเงนไปอย่างสั่นไหว

เธอจับไหล่ของเขาอย่างประหม่า “นายอย่าสิ รีบบอกมาเร็วว่าเป็นใครกันแน่?”

กู้ซึงยักไหล่ เลิกสายตามองไปข้างหน้า

“เดี๋ยวก็ถึงแล้ว เธอกล้าเดาหน่อยก็ได้”

เย้นหว่านมองตามสายตาของกู้ซึงไปข้างหน้า ก็มองเห็น ด้านหน้าเป็นอาคารที่พักอาศัยแบบเก่าที่แออัด อย่างน้อยก็มีอายุหลายสิบปีแล้ว ดูเหมือนจะพังทลายได้ทุกเมื่อ

แถมทุกส่วนก็ทรุดโทรมสุด ๆ ยุ่งเหยิงอย่างมาก

เมื่อก่อนตอนอยู่ที่เมืองหนาน เย้นหว่านก็ยังไม่เคยเห็นที่ที่ปัจจัยเลวร้ายขนาดนี้มาก่อน

เดาว่ากู้ซึงก็ยิ่งไม่มีทาง

เขาพาเธอมาที่ทำไมล่ะ?

หัวใจของเย้นหว่านจมดิ่ง ค่อนข้างหมดหวัง ถึงเธอจะรู้สึกว่าไม่น่าเป็นไปได้ กลับคิดไปโดยไม่รู้ตัวว่าคนที่จะหึงที่กู้ซึงบอกนั้นจะเป็นโห้หลีเฉิน

แต่ตอนนี้เห็นสภาพแวดล้อมของที่นี่ คนเย่อหยิ่งอย่างโห้หลีเฉิน ยังไงก็ไม่มีทางมาอยู่ที่นี่ได้

คนที่เขาพูด อาจจะไม่ใช้โห้หลีเฉินจริง ๆ สินะ

กู้ซึงเดินหอบไป วิเคราะห์เย้นหว่านไปด้วย ก่อนพูดหยอกอย่างขี้เล่น

“ทำไม ไม่พอใจสภาพแวดล้อมของที่นี่ขนาดนั้นเชียวเหรอ?”

เย้นหว่านส่ายหน้า “เปล่า”

เธอไม่ได้รู้สึกอะไรกับปัจจัยอะไรที่ไหนทั้งนั้น

ตอนนี้คนเดียวที่สามารถส่งผลกระทบต่อประสาทของเธอ น่ากลัวว่าจะมีเพียงโห้หลีเฉินเท่านั้น เพียงแต่เขานั้นกลับยังไม่รู้เป็นตายอย่างไร

เย้นหว่านนึกถึงจุดนี้ ก็คว้าเสื้อผ้าของกู้ซึงไว้แน่นอีกครั้ง พูดอย่างรีบร้อน

“กู้ซึง นายมีมือถือมั้ย? นายเอามือถือให้ฉันหน่อย ฉันจะติดต่อพี่ชายฉัน”

ให้มาหาเธอแล้วไปช่วยโห้หลีเฉิน

กู้ซึงอุ้มเย้นหว่านเดินขึ้นบันไดเก่าแก่ ตอบกลับเรียบ ๆ “ไม่ต้องรีบ ค่อยติดต่ออีกทีก็ได้”

เย้นหว่านนิ่งอึ้ง ไม่รีบที่ไหนกัน เธอรีบมากอยู่ชัด ๆ เนี่ยไม่เห็นเหรอ?!

หรือเพราะกู้ซึงอุ้มเธอเหนื่อยเกินไป แม้แต่แรงจะหยิบมือถือก็ไม่มีแล้ว

เย้นหว่านพูดอีกครั้ง “มือถือนายอยู่ในกระเป๋าไหน เดี๋ยวฉันหยิบเอง”

กู้ซึงมองเย้นหว่าน ไม่ตอบเธอ แต่ถามเธออีกครั้ง