บทที่591 นี่คุณกำลังอิจฉาอยู่เหรอ

ต้วนอานเป็นคนฉลาด เขาจึงรีบเดินเข้าไป ก่อนจะนั่งยองๆลงข้างๆหญิงสาว แล้วยื่นมือไปจับคางของเธอ ให้เธอเงยหน้าขึ้น

หญิงสาวถือว่าเป็นคนหน้าตาสวยคนหนึ่ง แต่กลับไม่เหมือนกู้จื่อเฟยเลยสักนิด

ยิ่งโดยเฉพาะสีหน้าที่ดูหวาดกลัว ยิ่งไม่เหมือนเข้าไปใหญ่

กู้จื่อเฟยเป็นคนร่าเริงสดใส อารมณ์ดีทั้งวัน เป็นคนใจกล้ามาก

เย้นโม่หลินมองหน้าลีซ่าอย่างเกลียดชัง ก่อนจะโยนรูปในมือใส่หน้าผู้จัดการ

“นายคิดว่าฉันตาบอดหรือไง”

พอพูดจบ เย้นโม่หลินก็ดึงปืนกระบอกออกมา และชักไกปืน แล้วเล็งไปที่ศีรษะของผู้จัดการ

คนที่ทำให้เขาเสียเวลา ก็สมควรตาย

ผู้จัดการตกใจจนฉี่ราดกางเกง รีบพูดอย่างตกใจกลัว “ใช่เธอ ใช่เธอจริงๆครับ ตอนเธอแต่งหน้าเสร็จเหมือนในรูปเลยครับ”มือของเย้นโม่หลินที่กำลังเตรียมชักไกปืนชะงักไป

ผู้จัดการเห็นความหวัง จึงรีบตะโกนสั่งลีซ่า “เธอรีบไปแต่งหน้าเดี๋ยวนี้ แต่งให้เหมือนงานเลี้ยงเต้นรำคืนนั้น เร็ว ไปเร็วๆสิ

ลีซ่านั่งตัวสั่นอยู่บนพื้น ก่อนจะพูดติดๆขัดๆ “ฉัน ฉันกลัว....”

เธอไม่เคยเจอสถานการณ์ร้ายแรงแบบนี้ คนที่มีท่าทางดุร้ายแบบนี้ แล้วยังมีการใช้ปืนยิงคนตายจริงๆอีก

เธอเพิ่งพูดจบ กระบอกปืนสีดำสนิทก็จ่อมาที่ขมับของเธอ

ต้วนอานพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “คุณชายของพวกเราไม่เวลามาเสียเวลากับคุณมากถึงขนาดนั้น เราจะให้เวลาคุณสิบนาที ถ้ายังแต่งหน้าไม่เสร็จ ทุกคนในที่นี้ต้องตาย”

“กรี๊ด...ฉันแต่งหน้าค่ะ ฉันจะแต่งหน้า”

ลีซ่าตกใจจนกรีดร้อง ก่อนจะรีบลุกขึ้นจากพื้น แล้วเดินไปหยิบกระเป๋าเครื่องสำอางของเธอออกมา

โดยไม่สนใจสภาพเสื้อผ้าของเธอ และไม่สนใจว่าจะมีคนมองเธออยู่เยอะแค่ไหนเธอเริ่มแต่งหน้าด้วยมือที่สั่นเทา

ผู้จัดการเห็นท่าทางของเธอ เขากลัวว่าเธอจะกลัว จนแต่งหน้าไม่ดี หรือแต่งหน้าแตกต่างกันจนเกินไป

เขาจึงรีบพูดอธิบาย “ลีซ่าชอบแต่งหน้าสไตล์สาวจีน ดังนั้นบางครั้งเธอจะแต่งหน้าสไตล์สาวจีน ดูไปแล้ว จะเหมือนสาวลูกครึ่ง ปกติ ปกติ...จะได้รับความนิยมชมชอบจากแขกในร้านมากครับ”

พอได้ยินแบบนี้ แววตาของเย้นโม่หลินก็บึ้งตึงไปเล็กน้อย

ถ้าเป็นอย่างนี้จริงๆ ลีซ่าก็ใช้ใบหน้าที่เหมือนกู้จื่อเฟยไปให้บริการรับแขกน่ะสิ...

แค่จินตนาการถึงภาพนี้ ไอสังหารของเย้นโม่หลินก็กระจายออกมาจนคนรอบตัวต่างพากันตกใจกลัว

แม้แต่ลีซ่าที่อยู่ห่างออกไปหลายเมตรเองก็ได้รับอิทธิพลไปด้วย เธอตกใจจนที่เขียนคิ้วในมือกระตุก จนคิ้วที่วาดบิดงอไปด้วย

คนอื่นๆไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงๆ พยายามทำตัวให้ไร้ตัวตนที่สุด แทบอยากจะหายตัวไปจากที่นี่ให้ได้เลย

สิบนาที มาถึงอย่างรวดเร็ว

สำหรับคนที่นี่แล้ว มันกลับทรมานเหมือนผ่านไปหลายชาติภพ

มือที่กำลังสั่นเทาของลีซ่าวางอุปกรณ์แต่งหน้าลง ก่อนจะมองไปทางเย้นโม่หลินด้วยท่าทางหวาดกลัว “ฉัน...ฉันแต่งหน้าเสร็จแล้วค่ะ”

เย้นโม่หลินมองไปที่เธอด้วยแววตาเยือกเย็น

พอได้เห็น รูม่านตาหดตัวลง

เขาพูดด้วยนำเสียงดุดัน “ใครอนุญาตให้เธอแต่งหน้าแบบนี้”

ผู้หญิงคนนี้ช่างน่าตายนัก

ที่แท้ไม่ใช่ว่าจะมีใบหน้าเหมือนกู้จื่อเฟย แต่เป็นเพราะเธอแต่งหน้าแล้วเหมือน ทำให้รูปหน้าดูอ่อนหวานขึ้น พอมาดูตอนนี้ จึงมีส่วนที่คล้ายกู้จื่อเฟยถึงเจ็ดแปดส่วนเลยทีเดียว

และเดิมทีภาพในกล้องวงจรปิดก็เบลออยู่แล้ว ภาพที่ถ่ายออกมาจึงไม่ค่อยชัดเจน ดังนั้นจึงทำให้พวกเขาเข้าใจผิด คิดว่าคนในรูปภาพคือกู้จื่อเฟย

และที่นี่ยังเป็นสถานเริงรมย์ ที่ผู้ชายมาเสพสุขอีกด้วย

ถ้ากู้จื่อเฟยต้องร่อนเร่พเนจรมาถึงที่นี่ จะเจอเรื่องอะไรบ้าง ไม่ต้องบอกก็พอจะเดาได้

เย้นโม่หลินได้รู้ข่าวนี้ จึงตกใจมากจนร้อนใจ รีบเดินทางมาดู เขากังวลใจมาตลอดทาง อีกทั้งยังรู้สึกโทษตัวเองที่ออกปากไล่กู้จื่อเฟยไป

แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะต้องมาในสถานที่แบบนี้

เขารู้สึกโชคดีมาก ที่ผู้หญิงในสถานเริงรมย์นี้ไม่ใช่กู้จื่อเฟย นั่นแสดงว่าเธอไม่ลำบากจนต้องมาทำงานแบบนี้

แต่ที่ยิ่งน่าโมโหกว่า คือผู้หญิงคนนี้ทำให้เขาต้องเสียเวลามาที่นี่ แต่กลับยังตามหากู้จื่อเฟยไม่เจอสักที

ความคิดเห็น