บทที่6 เรื่องที่อาบน้ำเสร็จถึงจะทำได้

บทที่6 เรื่องที่อาบน้ำเสร็จถึงจะทำได้

พอเดินมาถึงห้อง โห้หลีเฉินวาง เย้นหว่านไว้บนโซฟา เขาไม่ได้จากไปในทันที แต่กลับยืนอยู่ตรงหน้าเธอ

มองเธอเหมือนคิดอะไรอยู่ในใจ ถึงเย้นหว่านเมา แต่สมองยังตื่นตัวอยู่ เธอถูกมองจนไม่สบายใจ

จึงเปิดปากด้วยเสียงต่ำ “คุณโห้ยังมีธุระอะไรอีกหรอคะ?” สายตาที่โห้หลีเฉิน

มองเธอเต็มไปด้วยการสำรวจ “คืนนั้นเธออยู่ที่โรงแรมซ่างผิ่นยังเกิดเรื่องอะไรขึ้นอีก?”

เย้นหว่านอึ้งไปครู่นึง และรู้สึกระวนกระวาย จู่ๆทำไมถึงถามแบบนี้ หรือเขารู้แล้วว่าคำพูดที่กู้จื่อเฟย

พูดมีเรื่องเท็จอยู่? แต่เรื่องที่คืนนั้นได้ประสบพบเจอ เธอไม่อยากให้คนอื่นรู้เลยสักนิด

โดยเฉพาะผู้ชายที่ยังไม่ค่อยสนิทอย่างโห้หลีเฉิน

เธอส่ายหัว “ไม่ได้เกิดอะไรขึ้นอีกแล้วค่ะ” มองดูสีหน้าลุกลี้ลุกลนอยู่ไม่เป็นสุขของเธอแล้ว

โห้หลีเฉินหรี่ตาลง “พูดความจริง”

“ฉัน......ที่ฉันพูดเป็นความจริงค่ะ” นิ้วมือ เย้นหว่านดึงเสื้อตนเองอย่างกินปูนร้อนท้อง

สีหน้าพยายามรักษาให้อยู่ในความนิ่งเฉยอย่างสุดฤทธิ์ สายตาที่เฉียบคมของโห้หลีเฉินจ้องเธอไว้

เหมือนกับว่าจะมองทะลุคำโกหกของเธอ อยู่โรงแรมในวันเวลาเดียวกันอาจจะเป็นเรื่องบังเอิญ

แต่ที่เหมือนคือเธอสามารถทำให้ร่างกายเขามีการตอบสนอง ที่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน

เขาก็ไม่เคยเชื่อว่านี่คือเรื่องบังเอิญ จู่ๆเขาโน้มตัวลง มือทั้งสองกั้นไว้บนโซฟา

จู่ๆรูปร่างที่สูงใหญ่เข้าใกล้เธอ “ถ้าไม่พูด ผมจะพิสูจน์เองกับมือ”

พิสูจน์อะไร?

เย้นหว่านรู้สึกมึนตึ้บเลย แต่การเข้าใกล้ของผู้ชายกลับทำให้เธอรู้สึกได้โดยสัญชาติญาณว่ามันอันตราย

เธอรีบผลักเขาออก “คุณโห้คะ มีอะไรคุยกันดีๆ........”

ไม่สนใจการขัดขืนของเธอ โห้หลีเฉินคว้าจับข้อมือเธอไว้เหนือศีรษะ มือข้างนึงของเขากุมเอวเธอไว้

จู่ๆ เย้นหว่านแข็งทื่อไว้ มือที่อยู่บนเอวข้างนั้นยิ่งเหมือนเหล็กที่เผาจนแดง ร้อนจนหนังเธอจะแตกร้าวแล้ว

ไม่ใช่บอกว่าไม่พิศวาสเธอ แค่หมั้นกันหลอกๆหรอ! แล้วตอนนี้เขากำลังทำอะไรอยู่?

“โห้หลีเฉินคุณ.........” คำพูดของเย้นหว่านเพิ่งพูดออกมา

ก็ตะลึงที่ได้ยินเสียงเย็นชาและรังเกียจของโห้หลีเฉินดังขึ้น