ตอนที่ 610
บทที่610 เป็นเพราะเธอ？
October 21, 2026
บนเครื่องเงียบสงบในพริบตาเดียว นอกจากบอดี้การ์ดสองคนที่นั่งอย่างเฉยเมยเหมือนกับแบล็คกราวแล้ว ก็มีแต่เย้นโม่หลินกับกู้จื่อเฟย
เย้นโม่หลินเม้มริมฝีปากอันบางๆ และมองดูกู้จื่อเฟยด้วยแววตาที่สลับซับซ้อน
เขาขมวดคิ้วด้วยความเสียใจ และสับสนวุ่นวายใจมากเลยทีเดียว คำพูดของต้วนอานเมื่อสักครู่ เขาได้ยินอย่างชัดถ้อยชัดคำ
ตอนนี้เขาหงุดหงิด และดุดัน หรือเป็นเพราะว่าเขาง้อกู้จื่อเฟยไม่สำเร็จ？
เป็นเพราะเธอหรือ？
เย้นโม่หลินส่ายหน้า ไม่เชื่อหรอกน่ะ ไม่ใช่หรอกน่ะ เขาจะไม่กลายเป็นแบบนี้ เพราะผู้หญิงคนหนึ่งหรอก
ต้องเป็นต้วนอานแน่ๆที่ไม่พอใจ จึงพูดเหลวไหล
เย้นโม่หลินกัดฟัน และไม่คิดมากกับคำถามนี้จึงย้ายสายตาไปที่อื่นซะเลยดีกว่า
บนเครื่องบิน เงียบสงบไปอย่างสิ้นเชิง
กู้จื่อเฟยมองดูนอกหน้าต่าง เย้นโม่หลินมองดูไอแพดของเขา
ทั้งสองคนไม่มีการการเจรจา เหมือนกับว่าเป็นคนแปลกหน้าที่นั่งเครื่องลำเดียวกัน ลงจากเครื่อง ก็จากกันทางใครทางมัน ไม่มีการเจรจากันอีกเลย
กู้จื่อเฟยมองดูนอกหน้าต่างอย่างเงียบๆ เศร้าใจ และเงียบกริบ
ยิ่งรู้อย่างชัดเจนจากจิตใต้สำนึก ลงจากเครื่อง แล้วมองดูเย้นหว่าน ก็ถึงเวลาที่ต้องล่ำลากันแล้ว
ถึงแม้ในใจยังมีอารมณ์อีกมากมาย ก็ไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆทั้งสิ้น
เธอไร้เรี่ยวแรง ยิ่งรู้สึกว่าเป็นการสูญเปล่า
ส่วนเย้นโม่หลินเล่นไอแพดอยู่ กลับกำลังทำเรื่องราวเรื่องหนึ่งที่ทำให้ต้วนอานอ้าปากค้าง และงงเหมือนไก่ตาแตก
ยี่สิบนาทีผ่านไป
เฮลิคอปเตอร์ลำหนึ่งบินมา ขับด้วยความเร็วสูงในระดับเดียวกันและเรียงเป็นแถวเดียวกัน
จากนั้น ทั้งสองฝ่ายเจรจากัน และเปิดประตูพร้อมเรียงกัน
ลมพัดเข้ามาข้างใน พัดเข้ามาในร่างกายของกู้จื่อเฟย ทำให้เธอเงยหน้าขึ้นมาด้วยความสงสัย
ก็ได้พบเห็นต้วนอานที่กำลังยืนอยู่หน้าประตู ในมือจับเชือกเส้นหนึ่งเอาไว้ และกำลังลากจูง
พวกเขากำลังทำอะไรเนี่ย？
กู้จื่อเฟยสงสัย มองออกไปข้างนอกผ่านหน้าต่าง
พบเห็นแค่ระหว่างเฮลิคอปเตอร์ มีเชือกสองเส้นเชื่อมโยงกัน บนเชือกเส้นหนึ่ง มีหม้อดินใบหนึ่งหมัดไว้อย่างตกตะลึง！
เชือกทั้งสองเส้นดึงกระชากกันไปมา หม้อดินก็ค่อยๆขยับมาทางเฮลิคอปเตอร์ของพวกเขา
กู้จื่อเฟยอ้าปากค้าง ในหัวสมองมีการคาดเดาที่เชื่อถือไม่ได้อย่างยิ่ง
หรือว่านี่คือการใช้เครื่องบินส่งยาบำรุง？
นี่มันช่าง ช่าง...........ฟุ่มเฟือยไปแล้วมั้ง！
ใครกันนะช่างคิดได้ ถึงกับคิดวิธีแบบนี้ออกมาได้
หลังจากผ่านไปได้สักพัก หม้อดินมาถึงที่เครื่องบินอย่างปลอดภัย ประตูเครื่องได้ปิดสนิท
หลังจากผ่านไปอีกสักพัก ต้วนอานจึงยกถาดใบหนึ่ง และเดินเข้ามาพร้อมกับน้ำซุปถ้วยหนึ่ง
เขาวางไว้ตรงหน้ากู้จื่อเฟยด้วยความระมัดระวัง แล้วพูดว่า
“คุณหนูกู้ครับ ดื่มน้ำซุปร้อนๆครับผม น้ำซุปถ้วยนี้ดีต่อร่างกายของคุณนะครับ”
มองเห็นน้ำซุปตรงหน้า การคาดเดาที่เหลวไหลของกู้จื่อเฟย ถึงกับได้รับการพิสูจน์แล้ว！
เป็นการใช้เครื่องเฮลิคอปเตอร์ส่งซุปบำรุงให้กับเธอจริงๆซะด้วย
สีหน้าของเธอสลับซับซ้อน ถือซุปบำรุงไว้ในมือซึ่งได้มาไม่ง่ายเลยอย่างเข้มงวด
เธอพูดด้วยความซาบซึ้งใจว่า “ต้วนอาน ขอบคุณนะ”
ต้วนอานรีบผายมือ และพูดอย่างยิ้มแย้มว่า
“ผมไม่ได้เป็นคนคิดวิธีนี้นะครับ เป็นคุณชายเราต่างหากที่สั่งการด้วยตัวเอง คุณหนูกู้ครับ คุณจะขอบคุณ ก็ขอบคุณคุณชายเถอะนะครับ”
พูดจบอย่างหัวเราะชอบใจ ต้วนอานมองดูเย้นโม่หลินอย่างมีความหมายลึกซื้ง แล้วก็เดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
พยายามไม่ไปเป็นก้างขวางคอ
ทั้งดีใจและประหลาดใจยิ่งนัก ในที่สุดคุณชายก็คิดออกจนได้ ถึงกับคิดออกว่าใช้เครื่องบินส่งซุปบำรุง
ภาพเหตุการณ์ที่ตกตะลึงขนาดนี้ และความห่วงใยที่โรแมนติกขนาดนี้ คุณหนูกู้ต้องซาบซึ้งใจอย่างแน่นอน
ที่แท้คุณชายของเขาฉลาดแต่ไม่แสดงออก เวลาเป็นห่วงเป็นใยใครสักคนเนี่ย ทำเรื่องได้ตามความเป็นจริงมากเลยทีเดียว
ได้ยินคำพูดนี้ของต้วนอาน จู่ๆกู้จื่อเฟยรู้สึกว่าถ้วยซุปในมือร้อนเล็กน้อย ทำให้เธอถือไม่นิ่ง
นี่ทำให้เธอตกตะลึง ยิ่งกว่าที่เธอรู้ว่าส่งซุปบำรุงมาจากเครื่องบินเสียอีก