บทที่633 เรื่องมีการพลิกผัน

แม้กระทั่ง ทำให้เขารู้สึกได้ถึงความเฉียบขาดที่อันตราย

เขาไม่รู้ในใจเย้นหว่านคิดยังไงกันแน่ แต่ไม่ใช่เรื่องดีแน่นอน

ป่ายฉีมีสีหน้าแววตาที่ซับซ้อน เดินมาที่ข้างกายเย้นโม่หลิน ยื่นมือตบไหล่ของเขา ถอนหายใจแล้วพูดว่า “ผลลัพธ์ที่นายไม่อยากเห็นก็ได้เห็นแล้ว”

ที่หมายถึงคือ ความจริงที่อยู่ตรงหน้า และท่าทีของเย้นหว่าน

ถึงจะไม่ยินยอมยังไง ก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงและหวั่นไหว

สีหน้าแววตาของเย้นโม่หลินระยิบระยับอย่างไม่หยุด สายตามองมือของเย้นหว่านและโห้หลีเฉินที่จับแน่นด้วยกัน ทั้งโกรธและจนปัญญา

จะเป็นหรือตาย ก็ไม่สามารถแยกจากกัน เกรงว่าบนโลกใบนี้คงไม่มีวิธีอะไรสามารถแยกพวกเขาออกจากกันแล้ว

ถึงจะไม่พอใจโห้หลีเฉินก็เหอะ แต่นาทีนี้ อยู่ตรงหน้าความรักที่แน่วแน่ไม่หวั่นไหวของทั้งคู่ เย้นโม่หลินก็หาคำพูดมาขัดขวางไม่ได้อีก

สายตาเยือกเย็นของเขาจ้องไปที่โห้หลีเฉิน แต่ละถ้อยคำของเขาเปี่ยมล้นไปด้วยการข่มขู่ “ถ้านายรังแกเสี่ยวหว่าน ก็ถึงเวลาตายของนายแล้ว”

โห้หลีเฉินอึ้งเล็กน้อย

เวลาแบบนี้ เย้นโม่หลินพูดแบบนี้กับเขา ไม่เท่ากับ......

ยอมให้เขาอยู่กับเย้นหว่าน?

แต่จะเป็นไปได้ยังไง? !

อาการป่วยของเขาในตอนนี้ อนาคตดับสนิท ตามระดับความหวงที่เย้นโม่หลินมีต่อน้องสาว เขาจะไม่ยอมเห็นน้องสาวจมเข้าไปในดินโคลนอย่างแน่นอน

นอกเสียจาก......

โห้หลีเฉินม่านตาหดตัว เกร็งไปทั้งตัว

เย้นโม่หลินที่หน้าเขียวหน้าดำไม่ยินยอม ได้ทิ้งคำพูดเย็นชาไว้ให้ป่ายฉี “นายไปพูดเอง”

ป่ายฉี “........”

ยักไหล่อย่างจนปัญญา เขารู้แล้วเชียวว่าคนที่ทำเรื่องชั่วคือเขา คนที่มาเก็บกวาดก็ยังคือเขาอีก

“ฮึ่มๆ”

ป่ายฉีกระแอมทีหนึ่ง จากนั้นได้ฉีกรอยยิ้มออกมา มองหน้าเย้นหว่านแล้วพูดว่า “เสี่ยวหว่าน ถึงแม้โห้หลีเฉินสามารถมีชีวิตอยู่แค่สามปี แต่ว่า ผมก็มีวิธีช่วยเขาอยู่”

หยุดไปครู่หนึ่ง เขาได้พูดเสริมอีกคำ “รวมทั้งรักษาโรคหมันของเขาด้วย”

เย้นหว่านแข็งทื่อในทันที แทบไม่กล้าเชื่อสิ่งที่ตนเองได้ยิน

มองรอยยิ้มของป่ายฉี เธอยังรู้สึกอยู่ในโลกแห่งความฝันเลย อยู่ในโลกแห่งความฝันจนเหมือนกำลังหลอกลวงเธอ

สีหน้าแววตาเธอระยิบระยับ แม้แต่เสียงก็ยังสั่นคลอน “จริง จริงเหรอ?”

หลังจากเศร้าโศกสุดๆเสร็จก็ดีใจสุดๆ

เผชิญกับหน้าตาเซอร์ไพรส์และไม่สบายใจของเย้นหว่าน ป่ายฉีรู้สึกกินปูนร้อนท้อง

ที่จริงตอนแรกเขาก็ควรบอกผลลัพธ์นี้ให้เย้นหว่านก่อน เพื่อเลี่ยงไม่ให้เธอได้ยินคำพูดโศกเศร้าก่อนแล้วจะสิ้นหวังเจ็บปวดจนไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อ

แต่เขากับเย้นโม่หลินรวมหัวกันปุ๊บ กลับวางแผนพูดเรื่องเป็นหมันและตายของโห้หลีเฉินก่อน ถ้าตามคำพูดของเย้นโม่หลินแล้ว ขอแค่เย้นหว่านแสดงออกมานิดหน่อยหรือแค่เสี้ยวเดียวว่าจะไปจากและมีใจถอยออกมาจากโห้หลีเฉินด้วยเหตุนี้ เขาก็จะพาเย้นหว่านไปทันที

ความรักที่ไม่ใช่แน่วแน่ถึงเป็นตายก็ไม่แยกจากกันร้อยเปอร์เซ็นต์ เย้นโม่หลินก็ไม่มีข้อยกเว้นให้เธอกับโห้หลีเฉินได้สมปรารถนาเด็ดขาด

แต่ความตั้งใจที่เด็ดเดี่ยวแน่วแน่ของเย้นหว่าน สุดท้ายก็ทำให้เย้นโม่หลินหมดคำพูด

เป็นหรือตายก็แยกออกจากกันไม่ได้

ยังจะทำยังไงได้?

ได้แต่ให้พวกเขาสมปรารถนาแล้ว!

ป่ายฉีพูดด้วยรอยยิ้ม “จริงๆ”

ผลลัพธ์ที่แน่วแน่และแน่ใจ ทำให้โลกอันมืดมิดของเย้นหว่านมีแสงสว่างโผล่ขึ้นมาทันที

เธอลุกขึ้นมาอย่างเซอร์ไพรส์ กุมมือของโห้หลีเฉินไว้แน่น อดไม่ได้ที่จะตัวสั่น สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น “โห้หลีเฉิน คุณมีทางรักษาอยู่ คุณยังมีทางรักษาอยู่! คุณไม่ต้องตาย คุณไม่ต้องตายแล้ว!”

เย้นหว่านดีใจจนจะทำอะไรไม่ถูกแล้ว