บทที่636 ความรักความห่วงใยที่มาช้าเกินไป

สีหน้าของอาวุโสผมเงินดูแย่สุดๆ เริ่มรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา

เหมือนที่เขาคิด โห้หลีเฉินดำรงตำแหน่งล้วนมีผลกระทบใหญ่หลวงกับผลประโยชน์และตำแหน่งของเขา

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ยังไม่ได้ขึ้นดำรงตำแหน่ง ก็ทำให้เขาเป็นคู่โจมตีของฝ่ายตรงข้ามแล้ว

ฝ่ามือของเขากำเป็นหมัดอย่างเงียบๆ สีหน้าแววตาค่อนข้างดุร้าย ขมวดคิ้วแน่น เปิดปากพูดด้วยเสียงแน่วแน่และดังก้อง “เป็นหมันบวกกับโรคทางพันธุกรรมกำเริบ ยังสามารถมีชีวิตอยู่ต่อ นี่ฟังแล้วทำให้คนรู้สึกทึ่งมาก เหมือนปฏิหาริย์เลย มันไม่เหมือนกลลวงที่เป็นไปไม่ได้มากกว่าเหรอ?”

สายตาของอาวุโสผมเงินเฉียบคม เขากัดฟันพูดทีละถ้อยคำ “ระหว่างทางที่ฉันมาก็ได้ยินเย้นโม่หลินกับป่ายฉีกำลังหารือกัน บอกว่าจะพูดโกหก เดิมพันชื่อเสียงของตระกูลเย้นกับป่ายฉีเพื่อโห้หลีเฉิน”

“พวกเขาก็ต้องพูดจาโกหกแน่นอน โห้หลีเฉินเป็นหมันแน่ๆ! โรคทางพันธุกรรมก็เป็นเรื่องโกหก!”

อาวุโสผมเงินยิ่งพูดยิ่งรู้สึกความจริงก็คือแบบนี้ ยิ่งพูดจึงยิ่งแน่วแน่

เสียงที่ดังสนั่น ได้กึกก้องอยู่ในห้องโถง

หยูฉู่สองขมวดคิ้วแน่น มองอาวุโสผมเงินด้วยสายตามืดมนสุดๆ

ลุ่มลึกจนไม่รู้กำลังคิดอะไรอยู่

และเย้นโม่หลินกับป่ายฉีที่ถูกกล่าวขาน กลับสีหน้าเรียบเฉยสงบนิ่ง ไม่รู้สึกลนลานที่ถูกเปิดโปงเลย

มุมปากของเย้นโม่หลินถึงขั้นเผยรอยยิ้มที่ประชดประชันออกมา เขายิ้มและพูดล้อเล่น “ต่างก็บอกว่าหัวหน้าผู้อาวุโสของตระกูลหยูมีวิธีการที่เหนือคนธรรมดา ฉลาดมองการณ์ไกลไม่เป็นรองใคร ตอนนี้ดูท่าแล้ว ก็เป็นแค่คนดื้อด้านที่โง่เขลาไร้สมองเฉยๆ”

รังเกียจและดูถูกอย่างโจ่งแจ้ง

สีหน้าอาวุโสผมเงินที่เดิมทีก็แย่มากแล้ว ทีนี้ยิ่งก็ดูแย่เข้าไปใหญ่

เส้นเลือดที่ขมับของเขากระตุก และพูดอย่างดุร้าย “ตอนนี้คุณชายเย้นคือจะหน้าด้านไม่ยอมรับคำพูดที่พูดกับป่ายฉีงั้นเหรอ? ฉันได้ยินกับหูเลยเชียวนะ”

เสียดายที่ตอนนั้นเขาไม่ได้อัดเสียงไว้ ไม่งั้นก็สามารถใช้เป็นหลักฐานในการเปิดโปงพวกมันแล้ว

ถึงเย้นโม่หลินจะปฏิเสธยังไงก็ไม่มีประโยชน์

แต่กลับไม่คิดว่าเย้นโม่หลินจะยอมรับโดยตรง “ผมกับป่ายฉีได้พูดจริงๆ อีกอย่างยังรู้ด้วยว่าคุณหลบอยู่หลังพุ่งดอกไม้และแอบฟังพวกเราอยู่”

อาวุโสผมเงินสีหน้าเปลี่ยน ตระหนักอะไรได้ในทันที

รอยยิ้มของเย้นโม่หลิน ประชดประชันสุดๆ “ถ้าผมกับป่ายฉีไม่พูดแบบนี้ จะทำให้หัวหน้าผู้อาวุโสตกหลุมพราง และไปเจอหน้าหยูซือห้านพร้อมพูดคำพูดที่สามารถช่วยเขาได้ยังไง?”

เป็นคำโกหกจริงๆ แต่เป็นคำพูดที่เพื่อหลอกหัวหน้าผู้อาวุโสโดยเฉพาะ

ป่ายฉีพูดกลั่นแกล้ง “หัวหน้าผู้อาวุโส หรือหลายมาปีนี้คุณไม่เคยได้ยินชื่อเสียงและความน่าเกรงขามของเย้นโม่หลินเลย? อาศัยฝีมือและความแหลมคมของเขาแล้ว มีหรือที่จะไม่รู้ว่าท่านอาวุโสหลบอยู่ที่หลังพุ่งดอกไม้?”

อาวุโสผมเงินตัวสั่น ถอยหลังไปสองก้าวอย่างควบคุมไม่ได้

สีหน้าของเขาซีดเหมือนกระดาษ และเปิดปากพูดอย่างลุกลี้ลุกลน “พวกคุณอยากทำอะไรกันแน่? หลอกฉันไปพูดคำพูดเหล่านั้นกับหยูซือห้าน แล้วมีความประสงค์อะไรอีก?”

เขาคิดยังไงก็คิดไม่ออก

ตอนนี้หยูซือห้านเป็นคนที่อำนาจถดถอยแล้ว และเป็นปลาที่อยู่บนเขียงของคนอื่น อยากจะฆ่าจะแกงยังไงก็ได้ตามใจชอบ วางอุบายหยูซือห้านแบบนี้ มีจุดประสงค์อะไรกันแน่?

“งั้นผมจะบอกคุณก็ได้ ตอนนี้หยูซือห้านยังมีชีวิตอยู่ นั่นก็แปลว่าเขายังมีค่าให้หลอกใช้อยู่ ในปากเขายังมีความลับมากมายที่ยังไม่ได้คายออกมา ถ้าตายไปไม่เสียดายแย่เลยเหรอ?”

รอยยิ้มของเย้นโม่หลินร้ายกาจมาก “ตอนนี้ หยูซือห้านอยู่ภายใต้การสะกดจิต นึกว่าตัวเองได้หนีออกมาจากอันตรายแล้ว กำลังอยู่ในความฝัน และกำลังโยกย้ายพลังของเขาอย่างเต็มที่อยู่.....”

ยังพูดไม่จบ แต่เสียงที่เปี่ยมล้นด้วยรอยยิ้มนั้น กลับทำให้ทุกคนของตระกูลหยูต่างก็หวั่นไหว

ยังไงซะหยูซือห้านก็เป็นคนที่ตระกูลหยูอบรมบ่มเพาะออกมา อำนาจก็ใหญ่มาก ยิ่งรู้ความลับมากมายของตระกูลหยู ถ้าหากความลับมากมายที่อยู่ในหัวของเขาเผยออกมาหมด งั้นอย่างน้อยครึ่งหนึ่งของตระกูลหยูก็เหมือนผู้หญิงที่ไม่ได้ใส่เสื้อผ้า และเปิดเผยอยู่ตรงหน้าของตระกูลเย้น

นี่เป็นการข่มขู่และการโจมตีที่ร้ายแรงชัดๆ!

สีหน้าของหยูฉู่สองดูแย่สุดๆ เขาจ้องอาวุโสผมเงินอย่างโหดทีหนึ่ง แทบอยากจะหั่นเขาให้เป็นชิ้นๆ