บทที่675 การเปลี่ยนแปลงกะทันหัน

บทที่675 การเปลี่ยนแปลงกะทันหัน

การเปลี่ยนแปลงกะทันหันที่เกิดขึ้นเร็วเกินไป ไม่มีใครตอบสนองได้ทัน มองถนนตรงนั้นยุบลงไปเป็นก้อนใหญ่

หิมะกลิ้งหล่นไปพร้อมกับก้อนหิน ท่วมกลบป่ายฉีไปโดยสมบูรณ์

เย้นหว่านเย็นวาบไปทั้งตัว จ้องมองที่ตรงนั้นอย่างตะลึงงัน แทบไม่กล้าเชื่อสายตาตัวเอง

ป่ายฉี ตกลงไปเหรอ?

ถ้างั้นไม่ใช่ว่าเขา....

“ไม่ ไม่”

เย้นหว่านส่ายหัวอย่างไม่อยากเชื่อ น้ำตาพลันร่วงหล่นลงมาจากดวงตา

เธอไม่กล้าคิดเลยว่าทำไมอยู่ดี ๆ ที่ตรงนั้นถึงพังทลายลงอย่างกะทันหัน แล้วยังพาเอาป่ายฉีลงไปด้วย

คนที่ยอดเยี่ยมไม่ธรรมดาขนาดนั้นอย่างเขา จะตายไป...แบบนี้งั้นเหรอ?

หัวใจของเย้นหว่านกระตุกอย่างรุนแรง ชั่วเวลานั้นคนทั้งหมดก็ถูกบรรยากาศอันรวดร้าวห่อหุ้มกลืนหายไป

เย้นหว่านนั้นได้สติเร็วที่สุด เธอรีบเดินมาจากตรงที่กำลังดันทางข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

เธอยืนอยู่ข้างถนนที่ทรุดตัว ขมวดคิ้วมุ่นมองลงไปข้างล่าง

แผ่นฝืนสีขาวกว้างใหญ่ไพศาล มองไม่เห็นอะไรเลย

เย้นหว่านพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ช่วยเขาได้มั้ย ช่วยเขา....”

แม้ว่าตกลงไปจากตรงนี้นั้น แทบจะไม่มีความเป็นไปได้ที่จะรอดเลย แต่กลับไม่อาจนิ่งดูดายได้

ถึงจะเป็นความหวังอันริบหรี่ ก็อย่ายอมแพ้นะ

เย้นโม่หลินมองลงไปด้วยแววตาหนักอึ้ง หัวคิ้วขมวดแน่น

น้ำเสียงทุ้มต่ำอย่างมาก “เราไร้หนทางช่วย”

เพียงคำเดียวนั้น ราวกับคำตัดสินประหารชีวิต

แม้แต่การช่วยเหลือก็หมดหนทาง ก็ยิ่งหมดโอกาสจะรอดชีวิตแล้ว

ดวงตาของเย้นหว่านหม่นมัว สะอึกสะอื้นแทบล้มหมดสติ

โห้หลีเฉินโอบเอวเธอแล้วกระชับไว้ในอ้อมแขนแน่น เพื่อพยุงเธอ

เขาขมวดคิ้ว เอ่ยปลอบโยน “อย่ามองโลกในแง่ร้ายขนาดนั้น ถ้าป่ายฉีตอบสนองได้เร็วสักหน่อย ก็ยังรอดได้”

ยังรอดได้เหรอ?

เย้นหว่านมองไปยังที่ที่ทรุดลงไปที่ห่างไปไม่ไกลด้วยแววตาวูบไหว ด้านล่างนั้นลึกไม่เห็นก้น ถูกล้อมรอบด้วยเมฆหมอก หากหล่นลงไปสักคน คงตกลงไปตายจมหายไปในไม่กี่วินาที ยังมีโอกาสรอดอีกอย่างนั้นเหรอ?

แต่โห้หลีเฉินคงไม่โกหกเธอเล่น ๆ หรอก

หัวใจของเย้นหว่านสั่นสะท้านอย่างกระวนกระวาย กำลังคิดว่าหลังจากที่ป่ายฉีตกลงไปแล้ว จะมีความเป็นไปได้เท่าไหร่ที่จะตกลงไปยังที่ที่ละลาย แค่บาดเจ็บสาหัสแต่กลับฟื้นคืนชีพกลับมาได้

เธอคิดไปหลายความเป็นไปได้ แต่กลับไม่ได้คิดถึงในฉากต่อไป....

ชะง่อนผาริมทางที่เห็นแค่เพียงหิมะหนาสีขาว ทันใดนั้นก็มีมือข้างหนึ่งโผล่ขึ้นมาจากข้างล่าง

เย้นหว่านเบิกตากว้างอย่างตกใจ

จากนั้นก็เห็นมืออีกข้างปีนตามขึ้นมาเช่นกัน ก่อนจะมีหัวโผล่ขึ้นมาจากข้างล่าง

เป็นป่ายฉีนั่นเอง

สีหน้าของเขาซีดเผือด แต่ท่าทางกลับกระปรี้กระเปร่า กัดฟันตะโกน

“รีบมาช่วยสิ กูจะเกาะไม่ไหวอยู่แล้วโว้ย”

บอดี้การ์ดที่ตะลึงลานอยู่ข้าง ๆ ถึงได้สติขึ้นมา แล้วรีบพุ่งเข้าไป ซ้ายขวาดึงป่ายฉีขึ้นมาจากข้างล่างเป็นพัลวัน

หลังจากขึ้นมาแล้ว ป่ายฉีก็รีบเดินมุ่งไปยังถนนข้างในหลายก้าว ปลดตะขอโซ่บนร่างกายออก แล้วบ่นเรื่อยเปื่อยอย่างโมโห

“แม่ง โชคดีที่ฉันเตรียมเอาก่อน ไม่งั้นวันนี้คงได้ตายอยู่ตรงนี้แหละ”

ทรุดตรงไหนไม่ทรุด ดันมาทรุดตรงที่เขายืนอยู่ คุณว่ามันน่าโมโหมั้ยล่ะ?

เย้นหว่านเหม่อมองป่ายฉี ในใจเหมือนได้นั่งรถไฟเหาะมาอย่างนั้น ตกลงมาจากที่สูง แล้วทะยานขึ้นจากที่ต่ำอีกครั้ง

สุดท้าย ทั้งหมดก็กลายเป็นความปีติอย่างท่วมท้น

ป่ายฉียังไม่ตาย กระทั่งไม่บาดเจ็บเลยแม้แต่น้อย!

ตื่นตูมไปซะแล้ว

ป่ายฉีกำลังปลดตะขอบนร่างของตัวเอง เมื่อเห็นเย้นหว่านก็หัวเราะอย่างล้อเลียน

“โถ่เอ๊ย เสี่ยวหว่านที่รักของฉัน เธอร้องไห้เพื่อจนตาแดงไปหมดแล้วเนี่ย”

น้ำเสียงที่เพลิดเพลินกับความทุกข์ของคนอื่นนั่น ทำให้ใจของเย้นหว่านที่เหลือแค่ความหวาดกลัวตื่นตระหนกเล็กน้อยนั้นหายไปเป็นปลิดทิ้ง

ไอ้เจ้านี่ พอไม่ตายก็ปากดีเลย

เธอคร้านจะสนใจเขาแล้ว