บทที่677 ฉันมาทำ

บทที่677 ฉันมาทำ

แววตาของโห้หลีเฉินแข็งขึ้นอย่างรุนแรง เขาถึงได้รู้สึกตัวถึงสภาพร่างกายของตัวเอง

แขนซ้ายมีแผลเป็นทางยาว บาดเจ็บอาหารสาหัส ด้านหลังถูกกระแทกจนกระดูกร้าว บาดเจ็บปานกลางบริเวณน่อง บริเวณอื่นบนร่างกายมีแผลฟกช้ำต่างระดับกันไป

สถานการณ์นี้ ใกล้เคียงกับอันตรายที่จะพบที่เขาคาดการณ์เอาไว้ตอนแรก

ยังไงเสียตกลงมาจากที่สูงขนาดนั้น ไม่มีบาดแผลสาหัสถึงชีวิต ทั้งหมดต้องอาศัยความชอบของการดัดแปลงรถคนนี้ของเขาแล้วล่ะ

นอกจากนี้เขายังไม่ได้คาดเข็มขัดนิรภัย ปกป้องเย้นหว่านไว้ในอ้อมกอดตลอด แทบจะรับความเสียหายไปทั้งหมด

โห้หลีเฉินอดกลั้นความเจ็บเอาไว้โดยไม่ส่งเสียง แล้วพูดกล่อมเธออย่างอ่อนโยน

“ไม่เป็นแล้ว เด็กดี ไม่ต้องร้องแล้ว”

เขาเลิกมืออีกข้างตบหลังเย้นหว่านเบา ๆ “เธอเจ็บตรงไหนรึเปล่า? ให้ฉันดูหน่อย”

เย้นหว่านร้องไห้จนน้ำตานองหน้า เธอส่ายหัว แล้วพยักหน้าอีกครั้ง

ร้องจนสมองตื้อไปหมดแล้ว

โห้หลีเฉินจนปัญญาและปวดใจ น้ำเสียงอดทนอย่างมาก

“เด็กดี ลุกขึ้นให้ฉันดูหน่อย”

เมื่อเสียงของชายหนุ่มดังเข้าไปในหู ทั้งไพเราะและน่าหลงไหล

เย้นหว่านสะอื้นไป แล้วลุกขึ้นนั่งจากแผ่นอกของเขาที่ซบอยู่อย่างเชื่อฟัง แต่มือเล็กยังคงดึงชายเสื้อของเขาไว้แน่น ราวกับกลัวว่าจะถูกแยกจากเขาอย่างนั้น

ในความมืด โห้หลีเฉินมองเห็นใบหน้าของเย้นหว่านไม่ชัด แต่กลับรู้อย่างชัดเจน ว่าตอนนี้เธอคงร้องไห้จนกลายเป็นลูกแมวน้อยแน่

ท่าทางน่าสงสารแค่คิดถึงก็ทำให้เขาปวดใจ

เขาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “บนนาฬิกาของเธอ หมุนปุ่มไปสามตำแหน่ง แล้วเปิดไฟฉาย”

นาฬิกาข้อมือของเขาเองก็มีฟังก์ชั่นนี้เช่นกัน แต่ตอนนี้สภาพมือซ้ายของเขาแย่มาก ไม่สะดวกจะเปิดมัน

เย้นหว่านไม่ได้คิดอะไรให้มาก เธอรีบเปิดนาฬิกาทันที

ความจริงแล้วเธอไม่ได้มีนิสัยชอบใส่นาฬิกาข้อมือ นาฬิกาเรือนนี้นั้นโห้หลีเฉินสวมให้เธอเป็นพิเศษก่อนออกเดินทาง

เธอนึกว่าแค่เพื่อให้ดูเวลาสะดวกในสถานการณ์ตอนที่มือถือแบตหมดซะอีก แต่กลับไม่รู้เลยว่ามันยังมีฟังก์ชั่นการส่องสว่างด้วย

ไม่นาน บนนาฬิกาก็มีไฟสว่างขึ้น

และในตำแหน่งที่สามนั้นคือการส่องสว่างทั่วทิศทาง เหมือนกับหลอดไฟเล็ก ๆ ขับไล่ความมืดรอบทิศและสร้างความสว่างรอบตัวในทันที

เย้นหว่านจึงได้มองเห็นสภาพในรถอย่างชัดเจน

ภายในรถที่เคยสะอาดเรียบร้อย บัดนี้สิ่งของที่ไม่อยู่กับที่มากมายกระจายไปทั่ว บนหน้าต่างรถล้วนมีรอยขีดข่วนมากมาย รอยบุบและรอยแตกร้าวอยู่แทบจะทุกบาน

แต่ประสิทธิภาพของรถนั้นดีมากจริง ๆ ถึงแม้จะเป็นเช่นนั้นแล้ว กระจกก็ยังแข็งแรงไม่แตก

นอกกระจกหน้าต่าง คือกองหิมะที่ทับถมกันเต็มไปหมด ตัดขาดการมองเห็นอื่น ๆ ทั้งหมด

มีเพียงเบาะนั่งหลังตรงที่โห้หลีเฉินพิงอยู่เท่านั้น ที่บุบไปเป็นหลุมขนาดใหญ่ เขาไม่ได้นั่งอยู่บนเบาะอย่างเรียบร้อยนัก แต่พิงอยู่ข้างรอยบุบนั้น

ไม่กล้าคิดว่า ตอนที่ตรงนั้นถูกกระแทกจนบุบ จะกระแทกเข้ากับตัวของโห้หลีเฉินพอดีรึเปล่า

ไม่อย่างนั้นทำไมเขาถึงนั่งอยู่ตรงนั้นอย่างเหมาะเจาะได้ล่ะ?

ในตอนนี้บนร่างของโห้หลีเฉิน ทั้งซีกซ้ายเต็มไปที่ด้วยเลือดสีแดงฉาน หาส่วนที่ยังสะอาดอยู่ไม่เจอเลยแม้แต่น้อย

สีหน้าของเขาก็ซีดขาวราวกระดาษอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน สีหน้าอ่อนแรงอย่างยิ่ง

เมื่อเย้นหว่านได้เห็นฉากนั้น น้ำตาที่เพิ่งจะหยุดไป ก็ร่วงหล่นลงมาทันทีอย่างไม่อาจควบคุม

ในใจรู้สึกอึดอัดเหมือนถูกมือใหญ่ข้างหนึ่งบีบรัด บดขยี้หัวใจของเธอทั้งเป็น

ทำไมเขาถึง ทำไมถึงได้รับบาดเจ็บร้ายแรงขนาดนี้?!

“แค่ห้ามเลือดไม่ทันเท่านั้นเอง เลือดก็เลยไหลเยอะไปหน่อย ไม่ใช่แผลร้ายแรงอะไรมากหรอก”

โห้หลีเฉินแสร้งทำเป็นพูดอย่างไม่ใส่ใจ เท้าแขนขวากับเบาะนั่งแล้วค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่งช้า ๆ

การเคลื่อนไหวของเขาช้ามาก ต่างกับเวลาปกติโดยสิ้นเชิง