บทที่684 ความฝันนั้นยาวนานมาก

บทที่684 ความฝันนั้นยาวนานมาก

ร่างกายของเย้นหว่านเสื่อมโทรม มันเร็วยิ่งกว่าที่เธอคิดไว้ซะอีก

ไม่มีอาหาร ไม่มีความร้อน ไม่มีพลังงาน ยิ่งเธอเดินยิ่งเหนื่อย ทุกก้าวเดิน รู้สึกเหนื่อยล้าจนแทบจะทนไม่ไหว

และความหนาวเย็น ก็ยิ่งไม่สามารถต้านทานได้ มันซึมเข้าสู่ร่างกายทางเสื้อผ้า ทำให้เธอสั่นตลอดเวลา

อาการของโห้หลีเฉินตอนนี้ก็ไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก ใบหน้าที่หล่อเหลาของเขานั้น มันซีดเผือดและไร้เลือดมากขึ้นเรื่อยๆ

มือของเขา มันเย็นเหมือนกับน้ำแข็งเกือบจะตลอดเวลา

ถึงแม้ว่าสมรรถภาพทางร่างกายของเขาจะแข็งแรงกว่าเย้นหว่าน แต่ว่าที่นี่ก็มีความเย็นจัดของน้ำแข็งและหิมะ เธอใส่ชุดสำหรับฤดูหนาวพิเศษของเธอก็ยังไม่สามารถกันได้ แล้วจะนับประสาอะไรกับโห้หลีเฉินที่ใส่แค่เสื้อคลุมผ้าฝ้ายเพียงเท่านั้น

อดทนได้จนมาถึงตอนนี้ ก็เพราะว่าสมรรถภาพทางร่างกายที่ยอดเยี่ยมของเขา

“โห้หลีเฉิน……”

ภายใต้หิมะนั้น เสียงของเย้นหว่านลอยขึ้นมาเบาๆ วินาทีต่อมาก็ถูกพัดหายไปในสายลม

โห้หลีเฉินกลับได้ยิน

เขาหยุดเดิน แล้วก็หันมามองเธอ มีเกล็ดหิมะเกาะอยู่บนคิ้วของเขา แต่ว่าคิ้วของเขากลับอ่อนโยนเหมือนน้ำแร่

“มีอะไรเหรอ？”

“โห้หลีเฉิน……”

เย้นหว่านเรียกเขาเบาๆ พยายามเปิดเปลือกตาขึ้น สายตาของเธอเบลอไปหมดแล้ว

สติของเธอ เริ่มไม่ค่อยชัดเจนเท่าไหร่แล้ว

หนาวมาก และเหนื่อยมาก

เธอพยายามจ้องมองอย่างยากลำบากเพื่อให้เห็นโห้หลีเฉินอย่างชัดเจน น้ำเสียงสั่นเครือและอ่อนแอ เหมือนกับว่าจะถูกตัดขาดได้ทุกเมื่อ

“ขอโทษด้วยนะ……”

“ฉันน่าจะทนไม่ไหวแล้ว ฉัน……”

“อาจจะเดินไปเป็นเพื่อนนายไม่ได้อีกแล้ว ประเทศเบียนหนานใกล้ถึงแล้ว นายต้องเดินต่อไปด้านหน้า……”

เธอ เธอเดินมาได้ถึงแค่นี้

ร่างกายและจิตวิญญาณของเธอ ได้มาถึงขีดสุดแล้ว

สีหน้าของโห้หลีเฉินแข็งทื่อไป มือที่สั่นทั้งสองข้างกอดเย้นหว่านไว้ในอ้อมแขนแน่น

เขามองหน้าเธออย่างร้อนใจ แล้วก็พูดอย่างรีบด่วน

“เย้นหว่าน เธอห้ามหลับ พวกเราใกล้จะถึงแล้ว ตื่น ทนไว้ก่อน”

ระหว่างที่พูดนั้น เขาก็ตบไหล่เธอเบาๆ

สายตาของเย้นหว่านนั้นเลอะเลือน เธอเห็นเพียงแค่โครงร่างของโห้หลีเฉินเพียงเท่านั้น

เธอส่ายหน้าเบาๆ สายตาของเธอก็เริ่มฟุ้งซ่านมากขึ้นเรื่อยๆ

“ฉันง่วงมากเกินไป……”

เธอลืมตาไม่ได้ และเดินต่อไปไม่ไหวแล้ว

เธอหนาวและอ่อนเพลียอย่างมาก พลังทั้งหมดของเธอถูกใช้ไปหมดแล้ว

เดิมที ทุ่งหิมะที่สวยงาม ก็สามารถคร่าชีวิตผู้คนได้

แต่แค่น่าเสียดาย ที่เธอไม่ได้เดินไปกับโห้หลีเฉินจนสุดท้าย

“นายรับปากฉันสิ นายต้องเดินต่อไป ไม่ต้องสนใจฉันอีกต่อไปแล้ว……”

เธอค่อยๆ พูด เสียงของเธออ่อนแอลงเรื่อยๆ เหมือนกับว่าจะปลิวหายไปกับสายลมและหิมะได้ตลอดเวลา

สีหน้าของโห้หลีเฉินซีดลงเรื่อยๆ เส้นประสาทที่ตึงเครียดของเขาเหมือนจะขาดลงได้ทุกเมื่อ

อาการของเย้นหว่าน มันแย่มากแล้ว

หลายวันมานี้ ร่างกายของเธอแย่ลงเรื่อยๆ จนถึงตอนนี้ เหมือนกับว่าจะทนจนถึงขีดสุดแล้ว

แต่ว่า ภายหน้ายังมีหนทางอีกมากมายให้ต้องเดิน

ถ้าเกิดว่าเธอล้มลงไป เธออาจจะไม่ฟื้นขึ้นมาอีกเลย

เหมือนกับว่ามีเข็มเจาะที่หัวใจของเขา ความอึดอัดของโห้หลีเฉินทำให้เขาเกือบจะแทบหมดลมหายใจ

เขาโอบเอวของเธอ กอดเธอไว้ในอ้อมแขนของเขาแน่น ราวกับว่าจะละลายเข้าไปในกระดูกและเส้นเลือด

“เย้นหว่าน มีฉันอยู่ ฉันไม่มีทางปล่อยให้เธอเป็นอะไรแน่นอน เดี๋ยวพวกเราก็ออกจากทุ่งหิมะนี้ได้ในไม่ช้าแล้ว เธอทนอีกหน่อย ฉันจะพาเธอออกไป”

เสียงของเขานั้นทุ้มต่ำและเด็ดเดี่ยว และก็เป็นความดื้อรั้นที่บ้าคลั่ง

หนทางข้างหน้านั้นยากลำบากและร่างกายของเขาก็เหนื่อยมากแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่สามารถทิ้งเธอและเดินต่อไปคนเดียวได้