บทที่716 เหตุผลที่จริงจัง

ถึงจะเป็นพี่ชายแท้ๆก็เหอะ ก็ไม่มีทางนอนห้องเดียวกับน้องสาวหนิ

ยิ่งไปกว่านั้น เธอกำลังจะกลายเป็นท่านดัชเชสแล้ว

ที่ช็อกตามๆกันกับเซอร์ยุนซีคือบอดี้กสร์ดสี่คนที่เดิมทีอยู่ในบ้านล้วนมีสีหน้ามึนตึ๊บ มองโห้หลีเฉินอย่างเหลือเชื่อ

พวกเขาก็คิดไม่ถึงว่าโห้หลีเฉินจะอยู่ห้องนอนของเย้นหว่าน

นี่จะไม่เกิดเรื่องที่ผิดจริยธรรมเหรอ?

ทุกคนมีความคิดที่แตกต่างกันออกไป สายตาต่างก็เพ่งมองมาที่โห้หลีเฉิน รอคำตอบจากเขาอย่างตื่นเต้นและช็อก

แต่คู่กรณีกลับสีหน้าสงบนิ่ง ไม่ร้อนตัวและร้อนรนใจเลยสักนิด

เขาก้าวเท้าเดินมาหาเซอร์ยุนซีทีละก้าว ทั้งเนื้อทั้งตัวปกคลุมด้วยแรงอาฆาตที่ทำให้คนกลัวจนสันหลังหด

ในห้องโถงเล็กๆ เสียงทุ้มต่ำเย็นชาของเขาค่อยๆดังขึ้น “เมื่อคืนเสี่ยวหว่านไม่สบาย ฉันเลยคอยดูแลเธอชิดขอบเตียง”

ดูแล?

เซอร์ยุนซีได้ยินคำนี้แล้วรู้สึกไม่สมเหตุสมผลและไม่สามารถเข้าใจได้เลย แต่พริบตาเดียว เขาก็นึกถึงข้อมูลที่หลายวันนี้เขารวบรวมได้จากข้างนอก

อยู่ต่างประเทศที่เท่าเทียมกันและเปิดเผย ข้างกายเย้นหว่านก็มีแค่พี่ชายอยู่คนเดียว ส่วนมากพี่ชายล้วนเฝ้าดูแลเธอชิดขอบเตียงอยู่

สำหรับโลกภายนอก นี่เป็นเรื่องที่ปกติมากๆ

และไม่ได้สกปรกเหมือนที่พวกเขาคิดเลยสักนิด

หลังจากผ่านการอบรมมาหลายวัน ผ่านไปสองวินาทีเซอร์ยุนซีก็ยอมรับคำอธิบายของโห้หลีเฉินอย่างรวดเร็วและดีใจ

ใบหน้าหล่อเหลามีรอยยิ้มที่เคารพขึ้นมาอีกครั้ง “ที่แท้เป็นแบบนี้นี่เอง ลำบากพี่แล้วครับ เสี่ยวหว่านไม่สบายตรงไหนครับ อาการหนักมั้ยครับ?”

บอดี้การ์ดสี่คนยังอยู่ในความช็อก อยู่ในแนวความคิดโดยธรรมชาติของพวกเขา ถึงน้องสาวป่วย ก็ไม่ควรเป็นพี่ชายที่ดูแลชิดขอบเตียงทั้งคืน

นี่ไม่สมเหตุสมผลเอาซะเลย

แต่ทำไมท่านดยุกที่

วินาทีก่อนยังโมโหปรี๊ดแตกอยู่กลับยอมรับได้เร็วขนาดนี้? แถมยังเริ่มเป็นห่วงสุขภาพของเย้นหว่านขึ้นมาด้วย.........

เป็นเพราะพวกเขาล้าสมัยแล้วเหรอ?

ถึงแม้เย้นหว่านไม่ได้ออกมา แต่ในห้องที่มีผ้าม่านกั้นไว้ชั้นหนึ่ง เธอได้ยินคำพูดของด้านนอกอย่างชัดเจน

เธอที่เดิมทียังกังวลและอกสั่นขวัญแขวนอยู่ นาทีนี้รู้สึกโล่งอกแล้ว

เธออดหัวเราะไม่ได้ ในใจชื่นชม สมกับเป็นโห้หลีเฉินจริงๆ ไม่นึกเลยว่าจะคิดหาวิธีแบบนี้ออกมา แถมยังพูดฟังดูดีขนาดนี้

ยิ่งไปกว่านั้นยังได้คำนวณอย่างแม่นยำว่าหลายวันนี้เซอร์ยุนซีถูกล้างสมองแล้ว ภายใต้สถานการณ์ที่รู้แค่ผิวเผินแบบนี้ จะต้องเชื่อคำพูดไร้สาระของเขาแน่นอน

ถึงว่าโห้หลีเฉินถึงได้มีที่พึ่งจึงไม่เกรงกลัวอะไรเลย

ใจดำอำมหิตจริงๆ

ทางนี้ โห้หลีเฉินกลับไม่มีสีหน้าดีๆให้เซอร์ยุนซีเลย กลับกันอุณหภูมิรอบตัวยิ่งเย็นลงมาเพราะคำพูดของเซอร์ยุนซี

เขาดูแลเย้นหว่านที่ป่วยอยู่ ถือสิทธิ์อะไรให้เซอร์ยุนซีมากล่าวขอบคุณ?

เขามีสิทธิ์อะไร

ท่าทีที่กลับไปเป็นตำแหน่งหนึ่งเดียวกับเย้นหว่านอย่างอัตโนมัติแบบนี้ ทำให้โห้หลีเฉินโกรธมาก อยากฉีกเขาให้เป็นเสี่ยงๆอยู่ทุกวินาที

เซอร์ยุนซีรู้สึกอากาศหนาวโจมตีมาซึ่งๆหน้า ทำให้เขาอดกลัวจนตัวสั่นไม่ได้

แต่เขาสามารถเข้าใจได้

โห้หลีเฉินรักและเอ็นดูเย้นหว่านขนาดนั้น ตอนนี้เย้นหว่านป่วย เขาจะต้องเป็นห่วงและกังวลมากอยู่แล้ว อารมณ์ไม่ดีก็สมควรแล้ว

เซอร์ยุนซีพูดอย่างอารมณ์ดีมาก “พี่ไม่ต้องเป็นห่วงครับ ผมจะให้หมอที่ดีที่สุดในประเทศมารักษาเสี่ยวหว่าน รับรองเดี๋ยวเธอก็หายแล้วครับ”

“ไม่จำเป็น เธอกินยาแล้ว หลับงีบหนึ่ง เดี๋ยวก็ดีขึ้นแล้ว”

โห้หลีเฉินปฏิเสธข้อเสนอของเซอร์ยุนซีอย่างเย็นชา