บทที่786 ไปเอายาแล้ว

หลังจากนั้นเงื่อนไขสามข้อที่ให้เซอร์ยุนซีทำ ดูท่าแล้วก็เป็นแค่นโยบายที่ถ่วงเวลา......

กำปั้นของซาอินติกำแน่น แววตายิ่งอยู่ยิ่งเย็นชา ความเกลียดชังที่น่าสะพรึงกลัวเต็มไปทั้งร่างของเธอ

“ยัยเย้นหว่านนางตัวดี กล้าหลอกฉัน!”

เธอขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน

เมื่อนึกถึงตอนที่ลดฐานะลงเพื่อเอาใจเธอ กลับถูกเธอไม่แยแสต่างๆนานา ซาอินติก็โมโหจนอยากฆ่าคน

สิ่งที่เธอเกลียดไปกว่านั้นคือ ก่อนหน้านี้ไม่ได้โหดไป ใช้วิธีที่ได้ผลมากกว่า ขจัดเย้นหว่าน!

ตอนนี้......

ยังไม่สายไป!

โห้หลีเฉินยังไม่ได้จากไป เธอยังมีโอกาส เธอยังสามารถแก้ไข ยังสามารถฆ่าเย้นหว่านอีก!

——

เป็นไปตามการคาดเดาของเย้นหว่าน ในบ้านของโอหยางฝู่ พบกุญแจไปยังคลังสมบัติของสวนพฤกษศาสตร์หลวง

โห้หลีเฉินรอโอกาสที่องครักษ์ไม่ทันได้สังเกต เก็บกุญแจอย่างเรียบร้อย

หลังจากพาองครักษ์เหล่านี้ค้นหาและยึดทรัพย์เสร็จ โห้หลีเฉินก็ตีตัวออกอย่างเนียน และไปจากบ้านของโอหยางฝู่

เขาไม่รอช้า พาเย้นหว่านเข้าไปในวังทันที

พอมาถึงวังอีกครั้ง อารมณ์ของเย้นหว่านก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง คราวนี้คือตื่นเต้น และเต็มไปด้วยความคาดหวัง

กุญแจได้มาแล้ว เมล็ดแมกโนเลียที่สามารถช่วยชีวิตของโห้หลีเฉินอยู่ข้างหน้าไม่ไกลนี้แล้ว

ในที่สุดพวกเขาก็สามารถออกจากประเทศเบียนหนานสักที

เย้นหว่านคิดถึงโลกอิสระในภายนอก ก็แทบอยากจะมีปีกแล้วบินออกไป ประเทศเบียนหนานนี้ ระบบทั้งหมดในที่นี่ เธอทนไม่ได้ตั้งนานแล้ว

มีโห้หลีเฉินเป็นคนนำทาง พร้อมกับคำสั่งท่านดยุกที่เดินทางอย่างไม่มีอุปสรรค เย้นหว่านกับโห้หลีเฉินก็มาถึงสวนพฤกษศาสตร์หลวงในไม่ช้า

ตอนที่เข้าไป เย้นหว่านเดินผ่านพื้นที่ที่ปลูกกระบองเพชร

ในระยะเวลาสั้นๆ พื้นที่นั้นเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง จากต้นไม้ที่มีชีวิตชีวากลายเป็นทรายเหลืองเต็มไปหมด อุณหภูมิบริเวณรอบข้างก็สูงขึ้นหลายองศา

ที่ตรงกลางทราบเหลือง มีต้นกระบองเพชรที่สูงระดับเอว พร้อมกับหนามที่แหลมคม

มีพลังชีวิตที่เปี่ยมล้น

เย้นหว่านมองดูต้นกระบองเพชรนั้น ใจลอยเล็กน้อย ในสมอง นึกถึงเซอร์ยุนซีอย่างลืมตัว

ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาเป็นคนไร้เดียงสาที่เข้ามาติดพันเกี่ยวข้อง แต่กลับเป็นคนที่สำคัญที่สุดในภายหลัง

เขาเคยสร้างปัญหาให้กับเธอ แต่เขาก็ช่วยชีวิตเธอไว้จริงๆ

เธอไม่สามารถเกลียดเซอร์ยุนซี ถึงขั้นกังวลว่า จู่ๆเธอหายไปแบบนี้ หายไปอย่างไร้ร่องรอย เขาจะคิดยังไง......

บางที อาจจะเจ็บจริงๆ

“ทิ้งไม่ลงเหรอ?”

น้ำเสียงที่ไม่พอใจของชายหนุ่มดังขึ้น พร้อมกับความหึงที่ดุเดือดเลือดพล่าน

เย้นหว่านดึงสติกลับมาทันที อารมณ์เปราะบางในใจหายไปในทันทีทันใด เธอส่ายหัวแทบจะไม่ได้คิด

“เปล่าหรอก ฉันก็ดูกระบองเพชรเฉยๆ”

แค่ดูกระบองเพชร ไม่ได้นึกถึงใครบางคน?

สายตาแหลมคมแทบขาดลมหายใจของโห้หลีเฉิน

ราวกับมองคำพูดที่พูดไปเรื่อยของเธอทะลุ ทะลุเข้าไปในจิตวิญญาณของเธอ

เย้นหว่านกินปูนร้อนท้องเล็กน้อย ความคิดอย่างอื่นหายไปทันที มือทั้งคู่โอบแขนโห้หลีเฉิน ดึงเขาเดินไปข้างหน้า

“พวกเราไปเถอะ ไปเถอะ อย่าเสียเวลาที่นี่เลย ที่สำคัญที่สุดคือเอาเมล็ดแมกโนเลียให้เร็ว”

โห้หลีเฉินไม่อยากอยู่ที่นี่นาน ทะเลทรายเทียม รวมทั้งต้นกระบองเพชรนั่นด้วย ล้วนแสดงความรักและความทุ่มเทที่มีต่อเย้นหว่าน

หากไม่ใช่เพราะไม่มีเวลา เงื่อนไขไม่เอื้ออำนวยละก็ เขาจะทำให้‘ทะเลทราย’นี้หายไปด้วยมือตัวเอง

โห้หลีเฉินสีหน้าบึ้งตึง เดินไปข้างหน้าอย่างเสียอารมณ์