บทที่789 คุณหนีไป ไปหาคนมาช่วย

ซาอินติมองดูโห้หลีเฉินจับมือของเย้นหว่าน ถูกกระตุ้นอย่างรุนแรง สีหน้าที่น่ากลัวก็เปลี่ยนไป

เธอกรี๊ดอย่างโมโห “โห้หลีเฉิน ฉันพูดมาเยอะขนาดนี้แล้ว นายยังเลือกที่จะอยู่กับเย้นหว่านอีกเหรอ? เลือกเธอ นายจะตาย!”

โห้หลีเฉินเพิ่งจะเงยหน้า มองซาอินติไปทีหนึ่ง แววตาเย็นชาจนน่าตกใจ

เขายิ้มประชดอย่างเย็นชา “แล้วไงล่ะ?”

ท่าทางที่ไม่แคร์ ทำให้ซาอินติตกตะลึงไปทั้งคน

เธอไม่อยากจะเชื่อราวกับถูกฟ้าผ่า

เธอไม่เคยคิดเลยว่า ในสถานการณ์แบบนี้ ช่วงเวลาความเป็นความตาย โห้หลีเฉินกลับไม่แม้แต่จะคิด ไม่สนใจว่าตัวเองจะเป็นหรือจะตาย ก็จะอยู่กับเย้นหว่าน

หรือว่า เขาไม่สนใจชีวิตของตัวเองเลยเหรอ?

สำหรับเขาแล้ว เย้นหว่านสำคัญขนาดนั้นเลยเหรอ?

ไม่ เป็นไปไม่ได้

บนโลกใบนี้ไม่มีคนแบบนี้ ยอมเสียสละชีวิตของตัวเอง เพื่อแลกกับชีวิตของคนรัก สถานการณ์แบบนี้ไม่มีอยู่จริง แต่ถ้าคนรักต้องตาย ในเงื่อนไขที่ตัวเองสามารถมีชีวิตได้ เลือกที่จะตายไปด้วยกัน นั่นสิคนโง่

ไม่มีใครจะตัดสินใจทำเรื่องที่โง่เขลาแบบนี้

อีกอย่างโห้หลีเฉินทั้งเฉลียวฉลาดไม่มีใครเทียบได้ เขาไม่มีทางทำเรื่องที่โง่เขลาแบบนี้แน่นอน

เขากำลังดีดลูกคิดเล่นงานเธออยู่แน่ๆ เขาต้องคิดว่าเธอไม่อยากจะยิงเขา ไม่อยากให้เขาไปตาย ดังนั้นจึงมัดตัวเองไว้กับเย้นหว่าน เธอก็จะไม่ลงมือ

เขาดีดลูกคิดเล่นงานเธอ และยิ่งเป็นบังคับเธอ

เป็นไปไม่ได้ที่เธอจะปล่อยให้เขาและเย้นหว่านรักกันเด็ดขาด!

“โห้หลีเฉิน ถ้าหากฉันไม่ได้นาย งั้นฉันไม่แคร์ที่จะทำลายนายหรอกนะ!”

ซาอินติโกรธแค้น สีหน้าดุร้ายมาก

เธอยกมือซ้ายขึ้น ออกคำสั่ง “ยิง! ฆ่าพวกเขาซะ!”

เย้นหว่านตกใจ แข็งทื่อไปทั้งตัว เงิบเลย

คิดไม่ถึงเลยว่า ซาอินติจะโหดร้ายถึงขั้นนี้ ถ้าไม่ได้ ก็จะฆ่าโห้หลีเฉินด้วย!

รอบข้างเต็มไปด้วยองครักษ์ ปืนหลายสิบกระบอกที่ยิงพร้อมกัน แม้ว่าโห้หลีเฉินจะว่องไวดั่งไฟฟ้า ก็หลบไม่พ้นแน่นอน

เธอทั้งกลัว และไม่พอใจ

เมล็ดแมกโนเลียอยู่ตรงหน้านี้แล้ว สามารถออกจากประเทศเบียนหนานได้แล้วแท้ๆ แต่ไม่คิดเลยว่าจะถูกทำลายด้วยมือของซาอินติ

ให้เธอและโห้หลีเฉิน ตายไปพร้อมกัน

ใจของเย้นหว่านดิ่งลงสุดขีด มองดูบอดี้การ์ดที่อยู่ตรงหน้า ลั่นไก กระสุนก็พุ่งเข้ามา——

“ปังๆๆ”

เสียงปืนที่ดังขึ้น ดังสนั่นจนสมองของเย้นหว่านว่างเปล่า ใจที่ดิ่งลงก่อนหน้านี้หมดหวังทันที

แต่ จู่ๆโห้หลีเฉินก็โอบเอวของเย้นหว่าน ยกเธอขึ้นจากพื้น พาเธอหมุนครึ่งตัว

ในขณะเดียวกัน โห้หลีเฉินมุ่งไปข้างหน้าด้วยความว่องไว

ท่าเดินของกลับกลอกปลิ้นปล้อนสับปลับ ทั้งไวทั้งเด็ดเดี่ยว บอดี้การ์ดที่อยู่ตรงหน้าเขา ล้มลงกับพื้นในเวลานั้น โห้หลีเฉินอุ้มเย้นหว่าน มุ่งไปข้างหน้า กระโดดเข้าพุ่มไม้ในข้างหลัง ซ่อนตัวอยู่หลังใต้ต้นไม้ใหญ่

เท้าของเย้นหว่านไม่แตะพื้น สมองโล่งๆมาตลอดทั้งทาง และมึนงง

จนกว่าเท้าทั้งสองจะแตะพื้น เธอยังไม่ทันได้ตั้งตัว เธอ ยังมีชีวิตอยู่เหรอ?

โห้หลีเฉินถูกผู้คนเยอะแยะมากมาย ที่ลั่นไกยิงล้อมรอบสามร้อยหกสิบองศา พาเธอออกมาโดยที่ยังมีชีวิต?

เป็นไปได้ยังไง?

นั่นมันเหลือเชื่อเหลือเกิน

เย้นหว่านมองไปทางโห้หลีเฉินโดยที่ยังช็อก ก็เห็นอย่างตกใจ สีหน้าของโห้หลีเฉินซีดขาวราวกระดาษ เหงื่อที่เต็มบนหน้าผาก ไหลลงราวกับน้ำปะทุ

เย้นหว่านแข็งทื่อไปทั้งตัว จู่ๆก็คิดอะไรได้

เธอพูดอย่างตกใจ “โห้หลีเฉิน นายโดนปืนยิงใช่ไหม?”

โห้หลีเฉินเหมือนกำลังแบกรับเจ็บปวดอย่างมาก เปลือกตายังประทังอย่างฝืน น้ำเสียงเขาแหบราวกับถูกขัด