บทที่812 มีแค่เธอ

เซอร์ยุนซีมองการกระทำต่อกันของทั้งสอง ก็คิ้วขมวดเล็กน้อย รับรู้อะไรได้ลางๆ

ตระกูลเย้นจะต้องหายากมากแน่

เขาขุดหลุมไว้เอง ยังมาถูกโห้หลีเฉินกดลงไปซะได้

น่าหงุดหงิด จะไปอยู่แล้วยังไม่เอาลมปากนั่นกลับไปอีก ไม่สบอารมณ์เลย

ฉู่ฉู่เห็นสีหน้าไม่พอใจของเซอร์ยุนซี เธอจับมือเขาแน่น กระซิบเบาๆ อยู่ข้างเขา “ท่านดยุก ตอนนี้คุณยังจะประชันขันแข่งกับคุณโห้อีก ยังมีใจให้เย้นหว่านอยู่อีกงั้นเหรอ?”

“ไม่ใช่อยู่แล้ว!” เซอร์ยุนซีรีบร้อนปฏิเสธ แสดงความซื่อสัตย์ต่อฉู่ฉู่ “ตอนนี้ในใจผมมีแค่คุณคนเดียวเท่านั้น”

คำบอกรักที่ออกมาอย่างไม่คาดคิด ทำให้ฉู่ฉู่หน้าแดงใจเต้นอีกครั้ง

เย้นโม่หลินที่ยืนอยู่ไม่ไกลเอ่ยขึ้น

“เวลาพอสมควรแล้ว ควรจะออกเดินทางกันได้แล้ว”

ในใจของเย้นหว่านบีบตึง รู้สึกอาวรณ์เล็กน้อย และก็ค่อนข้างลิงโลดกับการจากไปด้วยเช่นกัน จากมานานขนาดนี้ ในที่สุดก็สามารถกลับบ้านได้แล้ว

เซอร์ยุนซีรีบเอ่ยขึ้น “รอเดี๋ยว”

เย้นหว่านมองไปที่เซอร์ยุนซีอย่างสงสัย เขายังมีเรื่องอะไรอีกงั้นเหรอ?

“พวกนายจะไปจากทางอุโมงค์ใช่ไหม?” เขาถาม

เซอร์ยุนซีเองก็เจตนาบริสุทธิ์ เขาเพิ่งจะกลับมาจากข้างนอกได้ไม่นาน พวกของเย้นโม่หลินก็เข้ามาแล้ว เวลาช่างเหมาะเจาะ แทบจะไม่มีเรื่องบังเอิญขนาดนี้

และเขาก็ออกไปโดยใช้อุโมงค์ พอดีกับที่ถูกพวกของเย้นโม่หลินพบเข้า

เมื่อหวนคิดถึงวิธีการและแผนการของโห้หลีเฉิน เขาดูเหมือนจะคาดหวังได้ โห้หลีเฉินอาจจะรู้ถึงการมีอยู่ของอุโมงค์นานแล้วก็ได้ จึงจงใจหลอกให้เขาออกไปหากระบองเพชร จุดประสงค์ที่แท้จริงคือเปิดทางให้พวกเย้นโม่หลิน

ในเมื่อพวกเย้นโม่หลินเข้ามาทางอุโมงค์ ย่อมต้องออกไปทางอุโมงค์ได้เช่นกัน

โห้หลีเฉินนั้นมองไม่เห็นถึงความกังวลเลยแม้แต่น้อย สีหน้าเรียบเฉยเหมือนอย่างเคย

เขาเอ่ยอย่างไม่หนักไม่เบา “ใช่”

รู้ความลับของประเทศเบียนหนานแล้ว แต่เขากลับไม่รู้สึกถึงวิกฤตเลยสักนิด ท่าทีไม่แยแสนั่น ทำเอาเซอร์ยุนซีหงุดหงิดขึ้นมาแวบหนึ่ง

อยากจะโค่นเขาชะมัด

แต่ สุดท้ายก็อดกลั้นความกระเหี้ยนกระหือรือที่ไม่จำเป็นในใจเอาไว้ เซอร์ยุนซีเอ่ย

“อุโมงค์ไม่ได้ใช้มาตลอดทั้งปี น้ำแข็งสะสมตัวอย่างหนัก รถปกติสามารถแล่นผ่านได้ แต่มีผลกับความเร็วและสมรรถนะ ตรงนั้นฉันมีรถที่เคยผ่านทางอุโมงค์อยู่ พวกนายใช้รถคันนั้นออกไปเถอะ”

เย้นหว่านมองเซอร์ยุนซีอย่างประหลาดใจ ในใจอบอุ่นขึ้นมาชั่วครู่

คาดไม่ถึงว่าเขาไม่เพียงไม่สนใจว่าพวกเขาได้รู้ความลับของประเทศเบียนหนานแล้ว ทั้งยังให้รถกับพวกเขาไปใช้อย่างใจกว้างอีก

เขาช่างเป็นคนที่จิตใจกว้างขวางจริงๆ

เซอร์ยุนซีและฉู่ฉู่ส่งพวกเย้นหว่านมาถึงปากทางเข้าอุโมงค์

นี่คือป่าเขาผืนหนึ่ง ถนนเป็นถนนสาขาที่ซ่อนไว้ คนทั่วไปไม่มีทางค้นพบว่าที่นี่จะยังมีอุโมงค์เส้นหนึ่งอยู่อย่างคาดไม่ถึง

เย้นหว่านยืนอยู่ปากอุโมงค์ เอื้อมมือปาดน้ำตาบนใบหน้าของฉู่ฉู่

“อย่าเศร้าเลย หลังจากนี้มีโอกาสพวกเราต้องได้พบกันแน่นอน”

พูดดังนั้น เย้นหว่านก็นำกระดาษแผ่นหนึ่งวางลงใบฝ่ามือของฉู่ฉู่ “นี่คือเบอร์โทรศัพท์ของฉัน ถ้าเธอมาข้างนอกแล้ว ก็โทรเบอร์นี้มาหาฉันนะ”

ตอนนี้ฉู่ฉู่อยู่กับเซอร์ยุนซีแล้ว ด้วยนิสัยและฐานะของเซอร์ยุนซี ในอนาคตจะต้องได้ออกไปประเทศที่อยู่ข้างนอกแน่

ถึงเวลานั้นเป็นไปได้อย่างมากว่าจะพาฉู่ฉู่ออกมาด้วยกัน

การจากลาครั้งนี้ ก็จะไม่ใช่การจากกันไปตลอดกาลอีก

ขอบตาของฉู่ฉู่ยังคงเห่อแดง กุมมือของเย้นหว่านเอาไว้แน่น อาลัยอาวรณ์อย่างมาก

“เสี่ยวหว่าน พออีกเดี๋ยวเธอจะไปแล้ว ฉันก็ไม่ชินเลย”

เย้ยหว่านหัวเราะแล้วเอ่ยอย่างหยอกล้อ

“จะไม่ชินได้ยังไงกัน เริ่มคืนนี้ ก็เปลี่ยนเป็นเซอร์ยุนซีอยู่เป็นเพื่อนเธอไง แถมอยู่แบบไม่ห่างแม้สักนิ้วทั้ง24ชั่วโมงเลยยังได้”

ฉู่ฉู่พลันหน้าแดงขึ้นมา ทำฟึดฟัดอย่างเขินอาย

“อย่าพูดเหลวไหลเลยน่า”

“พูดเหลวไหลที่ไหนกัน? อีกเดี๋ยวฉันไปแล้ว พวกเธอจะต้องรอจะกลับบ้านไปด้วยกันอย่างหวานชื่นไม่ไหวแน่ ข้าวใหม่ปลามันน่ะ รักกันหวานซึ้ง24ชั่วโมงก็ไม่อยากแยกจาก”

แก้มของฉู่ฉู่ยิ่งเห่อแดงเข้าไปอีก เธอเอามือปิดหน้าอย่างเขินอาย แทบจะหาสักที่มุดเข้าไป