บทที่866 ไม่อยากกลายเป็นตัวภาระ

ถ้าเธอวิ่งตอนนี้จะยังทันมั้ยนะ?

"จับเธอมาให้ฉัน!"

เมื่อฝู้เหวยข่ายออกคำสั่ง บอดี้การ์ดหลายคนก็วิ่งเข้าหากู้จื่อเฟยอย่างรวดเร็ว

กู้จื่อเฟยนั้นไม่มีทางหนีได้เลย ในชั่วพริบตาก็ถูกผู้ชายคนหนึ่งจับล็อกมือทั้งสองไว้ แล้วบังคับให้เธอเดินไปหาฝู้เหวยข่าย

กู้จื่อเฟยขมวดคิ้วอย่างไม่สบายใจ เอ่ยด่าว่าฝู้เหวยข่าย

"ฝู้เหวยข่าย นี่นายจะทำอะไร? จับฉันทำไม รีบให้เขาปล่อยเลยนะ!"

ตอนนี้มันเป็นสังคมแห่งการช่วยเหลือนะ

บนใบหน้าของฝู้เหวยข่ายไร้ซึ่งความอ่อนโยนและมีเหตุผลอย่างเดิมอีกต่อไป เขาจ้องมองกู้จื่อเฟยด้วยแววตาดุร้าย

ถามขึ้น "เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?"

ดวงตาของกู้จื่อเฟยสั่นไหว เธอพูด "ฉันมาเที่ยวที่นี่น่ะสิ ไม่ได้รึยังไง?"

"หา เที่ยว?"

ฝู้เหวยข่ายหัวเราะเย้ยหยัน แล้วบีบคางของกู้จื่อเฟยอย่างแรงจนเธอรู้สึกเจ็บ

เขาขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน "ฉันเหมาที่นี่ไว้หมดแล้ว คนนอกไม่มีใครเข้ามาได้ทั้งนั้น เธอจะมาเที่ยวถึงในนี้ได้ยังไง?"

กู้จื่อเฟยหน้าซีด

แม้ที่นี่จะเป็นโรงแรม แต่ความจริงได้ถูกฝู้เหวยข่ายเหมาไว้แล้ว ดังนั้นเธอจึงปลอมตัวเข้ามา

คำพูดนั้น แน่นอนว่าไม่สามารถเปิดเผยกับฝู้เหวยข่ายได้

เธอกัดฟันพูดอย่างหัวเสีย "ฉันไม่รู้ว่าที่นี่ถูกนายเหมาไปแล้ว ก็เลยเข้ามาโดยบังเอิญและกำลังจะไปจองห้องที่แผนกต้อนรับน่ะสิ ถ้ารู้แต่แรกว่านายเหมาไปแล้วฉันก็ไม่มาที่นี่หรอก"

น้ำเสียงและท่าทีรังเกียจนั้นของกู้จื่อเฟย ทำให้ฝู้เหวยข่ายรู้สึกหน่วงขึ้นในอก

นี่คือผู้หญิงที่เขาชอบพอตั้งแต่แรกเริ่ม แต่ผู้หญิงคนนี้กลับไม่รู้จักวางตัว ยิ่งเธอต่อต้าน เขาก็ยิ่งต้องการเอาชนะเธอมากขึ้นเท่านั้น

ไม่ช้าก็เร็วเธอจะต้องเป็นผู้หญิงของเขา

นิ้วของฝู้เหวยข่ายที่บีบคางของกู้จื่อเฟยยิ่งออกแรงหนักขึ้น นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยไปบนผิวของเธออย่างเชื่องช้า

น้ำเสียงบูดบึ้งและดุร้าย "กู้จื่อเฟย ฉันขอเตือน อย่ามาเล่นลูกไม้กับฉัน เธออยู่ที่นี่แล้วพวกโห้หลีเฉินเองก็มาด้วยใช่ไหม?"

หัวใจของกู้จื่อเฟยเต้นเร็วขึ้นและตื่นตระหนกอย่างมาก

ฝู้เหวยข่ายพาคนมาเยอะขนาดนี้อย่างกะทันหัน แม้โห้หลีเฉินเองจะมีบอดี้การ์ดอยู่ในโรงแรมไม่น้อย แต่จำนวนคนมันเทียบสัดส่วนกันไม่ได้

หากปะทะกันขึ้นมาก็ยากจะบอกว่าใครจะชนะใครจะแพ้

อย่างน้อยเรื่องจำนวนคน พวกของโห้หลีเฉินนั้นก็ด้วยกว่า

กู้จื่อเฟยคิดอย่างวุ่นวายใจ ก่อนปฏิเสธไปอย่างไม่รู้ตัว "เปล่า ฉันบอกไปแล้วว่าฉันแค่มาผิดที่ นายรีบปล่อยฉันซะ ไม่งั้นฉันจะแจ้งตำรวจ"

เธอคิดว่า เขาพาคนมามากขนาดนี้ แจ้งตำรวจจะสามารถขู่เขาได้

แต่ฝู้เหวยข่ายไม่แยแสแม้แต่น้อย สายตาที่เขาจ้องมองเธอยิ่งดุร้ายเย็นชามากขึ้นไปอีก

"กู้จื่อเฟย บอกความจริงมาระหว่างที่ฉันยังพูดดีๆ ด้วย อย่าให้ฉันต้องใช้กำลัง"

สีหน้าของเขามืดทะมึน "พวกเธอปะทะกับอารองของฉันใช่ไหม? ก่อนหน้านี้ฉันได้รับคำเตือนล่วงหน้าของอารอง และระหว่างทางก็ติดต่อเขาไม่ได้แล้ว

พวกเธอทำอะไรกับอารองของฉันใช่ไหม?"

หัวใจของกู้จื่อเฟยบีบรัด ฝู้เหวยข่ายมาเพื่อช่วยเหลืออารองของเขาอย่างที่คิด

แต่ตอนนี้ฝู้หงได้นอนอยู่บนพื้นราวสุนัขตายไปแล้ว อีกไม่นานก็ได้ไปโลกหน้า

ความขัดแย้งนี้ไม่สามารถจบลงด้วยดีได้

การปะทะกันคงเลี่ยงไม่ได้

กู้จื่อเฟยปวดหัวตึ้บและแสร้งทำเป็นสับสน "ฉันไม่รู้ว่านายกำลังพูดอะไรอยู่ รีบปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!"

เธอดิ้นรนสุดกำลัง

แต่ไม่ว่าจะเป็นบอดี้การ์ดที่ล็อกมือทั้งสองข้างของเธอ หรือฝู้เหวยข่ายที่บีบคางเธออยู่ ลำพังกำลังของเธอไม่สามารถสั่นคลอนได้เลยแม้แต่น้อย

สีหน้าของฝู้เหวยข่ายกลับยิ่งเลวร้าย "พวกเธอลงมือกับอารองของฉันจริงๆ สินะ!"

ระหว่างทางเขาเพียงแค่กังวลเท่านั้น แต่เมื่อมาที่นี่แล้วได้เจอกับกู้จื่อเฟยเข้า เขาก็พอเดาออกได้คร่าวๆ ยิ่งได้เห็นท่าทีตื่นตระหนกของกู้จื่อเฟยอีก เขาก็ยิ่งมั่นใจ

ทันใดนั้นเขาก็พลันรู้สึกโมโหเดือดดาลแทบไม่ไหว